Για τους μαϊμού υπουργούς δεν λυπάμαι

4
22

«Πήξαμε» το τελευταίο διάστημα στις αποκαλύψεις σχετικά με τα χίλια κακά της μοίρας μας. Μάθαμε για παράδειγμα, ότι το όμορφο νησί του Ιονίου, η Ζάκυνθος, έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ στον αριθμό των τυφλών [700], οι οποίοι φυσικά παίρνουν αναπηρικές συντάξεις. Μάθαμε, επίσης, ότι στο ίδιο «άθλημα» σημαντικές επιδόσεις έχουν κι άλλες περιοχές της χώρας.

Πληροφορηθήκαμε ότι πάνω από 1000 πεθαμένοι εξακολουθούν να «εισπράττουν» συντάξεις. Ακούσαμε, ακόμη, ότι γινόταν «πάρτι» με τις αποζημιώσεις αγροτών για δήθεν καταστροφές στην παραγωγή τους σε αρκετές περιφέρειες, με συνέπεια ο ΕΛΓΑ να είναι ελλειμματικός και να μην μπορεί να βοηθήσει όσους έχουν πραγματικό πρόβλημα. Μας είπαν, τέλος, ότι παρατηρείται μεγάλη συγκέντρωση «ασθματικών» στη Βοιωτία, οι οποίοι εμφάνισαν τα συμπτώματα της πάθησής τους, όλως περιέργως, παραμονές εκλογικών αναμετρήσεων!

Μαϊμού τυφλοί, μαϊμού συντάξεις, μαϊμού βλάβες στις αγροτικές καλλιέργειες, μαϊμού ασθματικοί. Το εντυπωσιακό -και συνάμα εξοργιστικό- είναι ότι τις καταγγελίες έκαναν από τηλεοράσεως κυβερνητικοί παράγοντες [υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς υπουργείων και διοικητές οργανισμών]. Είναι εξοργιστικό γιατί δεν είχαμε αλλαγή κυβέρνησης πριν από μερικές εβδομάδες, αλλά ανασχηματισμό, άρα μπορούμε βασίμως να υποθέσουμε ότι οι προηγούμενοι [ΠΑΣΟΚ κι αυτοί] που κατείχαν τα συγκεκριμένα πόστα δεν έπραξαν το καθήκον τους. Ή δεν ερεύνησαν τις καταγγελίες ή έκαναν τα στραβά μάτια.

Και είναι, επίσης, εξοργιστικό, επειδή αυτοί οι κύριοι και οι κυρίες που είναι επικεφαλής σε σημαντικούς κρίκους της κρατικής μηχανής, μάλλον έχουν μπερδέψει τους ρόλους. Δεν βρίσκονται εκεί για να κάνουν διαπιστώσεις και κριτική, για να ελεεινολογούν καταστάσεις και να διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για τις συμφορές που έχουν πλήξει τη χώρα, ούτε και για να υποδύονται τους σχολιαστές επισημαίνοντας τα κακώς κείμενα.

Βρίσκονται εκεί για να λαμβάνουν αποφάσεις, να θεραπεύουν τις αδυναμίες, να δίνουν λύσεις και να τιμωρούν τις παραβατικές συμπεριφορές. Νισάφι πιά με τις διαπιστώσεις. Αυτή η κυβέρνηση επί δύο χρόνια έχει περιοριστεί στις υποσχέσεις, τις επαγγελίες και τις ρητορικές δεσμεύσεις. Για μεταρρυθμίσεις ακούμε και μεταρρυθμίσεις δεν βλέπουμε. Από την πρώτη μέρα μας είπαν ότι η βασική προτεραιότητα της κυβέρνησης, μετά φυσικά από τη διάσωση[;] της χώρας, ήταν η πάταξη της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής. Συνεχίζουν να το λένε, αλλά ελάχιστοι πιά τους πιστεύουν γιατί τα αποτελέσματα είναι πενιχρά.

Οι ίδιοι άνθρωποι που είναι εξαιρετικά φλύαροι στις ανακοινώσεις προθέσεων, αλλά ανατριχιαστικά «λίγοι» στην παραγωγή έργου, ενοχλούνται και διαμαρτύρονται επειδή οι πολίτες τους αντιμετωπίζουν με σκαιό τρόπο κάθε φορά που εμφανίζονται δημοσίως. Λυπάμαι, αλλά ορισμένοι απ’ αυτούς δεν μου προκαλούν καμία συμπάθεια για όσα υφίστανται από τους αγανακτισμένους πολίτες.

Όταν θα αποφασίσουν να κάνουν σωστά τη δουλειά για την οποία εξελέγησαν από τον ελληνικό λαό, τότε θα έχουν δίκιο να παραπονούνται. Ας αφήσουν, λοιπόν, τις θορυβώδεις παραστάσεις από τηλοψίας κι ας προσπαθήσουν να δώσουν λύσεις. Τα προβλήματα τα ξέρουν, άρα δεν μπορούν να επικαλεστούν άγνοια. Αν, όμως, δεν κάνουν και πάλι τίποτα, νομιμοποιούνται οι πολίτες να υποπτευθούν ότι κάποια σκοπιμότητα τους εμποδίζει να δράσουν ή ότι είναι παντελώς ανίκανοι να ανταποκριθούν στοιχειωδώς στις υποχρεώσεις τους. Υπάρχει άλλη εξήγηση;

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΗ Ευρώπη… υπό γερμανική κατοχή
Επόμενο άρθροΚύριε υπουργέ, στήνεται «πάρτυ» εκατομυρίων;
Ο Τάσος Παππάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Είναι πτυχιούχος του Παντείου πανεπιστημίου και του «Δημοσιογραφικού Εργαστηρίου». Δημοσιογραφεί από το 1984. Είναι πολιτικός συντάκτης στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», αρχισυντάκτης στο δημοτικό σταθμό «Αθήνα 9,84» και αρθρογράφος στην επιθεώρηση «Διεθνής και Ευρωπαϊκή Πολιτική». Έχει συνεργαστεί επί σειρά ετών με τα περιοδικά «Αντί» και «Διαβάζω». Έχει γράψει τα βιβλία:«Η χίμαιρα της μεγάλης Αριστεράς» [Δελφίνι 1993], «Ελλάδα-Τουρκία μια προαιώνια διαμάχη» [Ελληνικά Γράμματα 1998], «Ορθόδοξος Καισαροπαπισμός» [Κάκτος 2001], «17 Νοέμβρη: από το μύθο στην πραγματικότητα» [Ελληνικά Γράμματα 2002], «Το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντός τους» [Πόλις 2004],«Ποιά Αριστερά, Ποιά Δεξιά» [Πόλις 2006], «Αμήχανη Αριστερά και οικονομική κρίση» [Πόλις 2010]. Από το Νοέμβριο του 2012 είναι στην "Εφημερίδα των Συντακτών".

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ……ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΒΑΖΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΒΑΘΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΤΟΥ ΜΙΣΘΩΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ……..ΚΑΜΜΙΑ ΕΞΑΓΓΕΛΙΑ ΔΕΝ ΥΛΟΠΟΙΗΘΗΚΕ…….ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΑΝΙΚΑΝΟΙ……
    ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΦΥΓΟΥΝ ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΛΥ ΕΠΩΔΥΝΟ ΤΡΟΠΟ…….
    ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΠΑΞΙΩΝΕΙ ΟΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΕΤΥΧΑΙΝΕΙ………

  2. Μα όποιος πιστεύει την προπαγάνδα των κυβερνητικών δημοσιογράφων των καναλιών και άλλων μέσων είναι είτε βολεμένος, είτε χωρίς αντίληψη. Είναι τουλάχιστον αστείο, σε έναν οργανισμό, η επί χρόνια διοίκησή του, να κατηγορεί τους υπαλλήλους ή τον αόρατο εχθρό για το χάλι του.
    η σημερινή κυβέρνηση, αλλά και η προηγούμενη, είναι η ίδια ακριβώς που προυπηρξε αυτής, και αυτή με τη σειρά της η ίδα με την προηγούμενη κ.ο.κ. Το ένα κόμμα της εξουσίας (πασοκ νδ είναι ένα κόμμα) και τα ρέστα της βουλής είναι σχεδόν αποκλειστικά υπεύθυνα για το χάλι που βιώνουμε. Ο λαός έχει σαφώς ευθύνες, αλλά εγώ πιστεύω τις μικρότερες για 2 λόγους :
    1) Δεν έχει ακουστεί ΠΟΤ΅η βούλησή του (γιατί ακόμα και στις λεγόμενες σαρωτικές νίκες των πασοκονουδου, περισσότεροι ήταν αυτοί που ΔΕΝ ήθελαν την κυβέρνηση. Εν ολίγοις λαική βούληση χωρίς απλή αναλογική ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Έτσι απλά, οι εκλογικοί νόμοι είανι απλουστεύσεις της λαικής βούλησης και γενικεύσεις της όποιας ελεύθερης ψήφου, και
    2) Διότι δεν είναι δυνατόν να ρωτήσεις εμένα και αλλους 5.000.000 άσχετους με την ιατρική ας πούμε, ποια είναι η καλύτερη μέθοδος αποθεραπείας κάποιου ασθενούς. Ανέκαθεν το κόμμα εξουσίας και τα ρέστα της βουλής, απέφευγαν να πληροφορήσουν το λαό για την ουσία και το μόνο που έκαναν ήταν να βαρούν τα αριστεροδεξιά ενστικτα των εμφυλιοβαρεμένων ελλήνων. Σήμερα πια, μας λένε ότι έχουμε πάρει ένα κάρο δάνεια τα οποία και πρέπει να ξεπληρώσουμε με τόκο. Πρώτη φορά το ακούμε αυτό. Εκτός από το φεγοπότι της Ολυμπιάδας δηλαδή. Επιπλέον, και αυτό είναι αστείο, ρωτάνε οι δημοσκόποι ποιος είανι ο καλύτερος πρωθυπουργός : ο Α ή ο Β; Και ο λαός απαντάει χωρίς να ξέρει στην ουσία ποια πρέπει να ναι τα προσόντα ενός πρωθυπουργού, ποιες είναι οι ευθύνες του, τι προβλέπει το σύνταγμα για το ρόλο του, τί είναι ο Α, τι σπούδασε ο Β και πολλά άλλα. Ενώ δηλαδή για να γίνεις ταμίας στην εθνικη τράπεζα πρέπει να χεις αναγνωρισμένους τίτλους και μέσο, πρωθυπουργός γίνεσαι αρκεί να σε προωθήσει κάποια δύναμη στην ιεραρχία του κομματος. Και πάλι καλά να λέμε που δεν είμαστε χειρότερα.

  3. Λές οι προνομιούχοι να είναι αγανακτισμένοι? Λές, δεν ανήκω σε κάποια κομματική παράταξη αλλά μερικοί φωνάζουν παραπάνω από όσο πρέπει.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here