Γιατί προτείνω συγκρότηση Βουλής Πολιτών

25
69

Στην πολιτική και συνταγματική θεωρία γίνεται, συνήθως, αντιδιαστολή μεταξύ της αρχαίας άμεσης Δημοκρατίας και της σύγχρονης αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας. Τούτο έχει βάση, στον βαθμό που στα δημοκρατικά πολιτεύματα των πόλεων-κρατών της αρχαιότητας ήταν καθοριστικός ο ρόλος της συνέλευσης των πολιτών, η οποία είναι προφανώς ανέφικτη στα σημερινά εθνικά κράτη, πρώτιστα για γεωγραφικούς και πληθυσμιακούς λόγους. Στην πραγματικότητα, ωστόσο,  οι αρχαίες πόλεις-κράτη διέθεταν και άλλα όργανα, με πολύ λιγότερα μέλη από την Εκκλησία του Δήμου (π.χ. στην αρχαία Αθήνα η Βουλή των πεντακοσίων και το λαϊκό δικαστήριο της Ηλιαίας). Τα όργανα εκείνα δεν συγκροτούνταν, όμως, με εκλογή των μελών τους (ούτε αποτελούνταν από επαγγελματίες τεχνοκράτες, όπως τα σύγχρονα δικαστήρια), αλλά με κλήρωση. Αυτή θεωρείτο ως η κατεξοχήν δημοκρατική μέθοδος ανάδειξης των αρχόντων, σε συνδυασμό με τον χρονικό περιορισμό της θητείας τους (συνήθως ενιαύσιας) και την εναλλαγή των προσώπων (π.χ. κανείς δεν μπορούσε να είναι μέλος της Βουλής για περισσότερες από δύο συνολικά θητείες). Αντίθετα, η εκλογή θεωρείτο ως κατά βάση ολιγαρχική μέθοδος.

Αν και οι αρχαίες πηγές δεν είναι ιδιαίτερα αναλυτικές ως προς την αιτιολόγηση των παραπάνω αντιλήψεων για την εκλογή και την κλήρωση, είναι φανερό πως ο κλήρος, όταν πρόκειται για σώματα πολλών εκατοντάδων μελών, οδηγεί, με βάση το νόμο των πιθανοτήτων, σε αληθινά αντιπροσωπευτικά αποτελέσματα. Η ίδια αρχή ακολουθείται, άλλωστε, και σήμερα στη συγκρότηση του δείγματος των δημοσκοπήσεων, όπου ένα σύνολο χιλίων ή δύο χιλιάδων ατόμων, επιλεγμένων τυχαία -αλλά κατά τρόπο ώστε να ανταποκρίνονται στη γεωγραφική και κοινωνική κατανομή ενός πληθυσμού ακόμη και πολλών εκατομμυρίων- αποδίδει αξιόπιστα αποτελέσματα για τις προτιμήσεις του τελευταίου. Πολύ λιγότερο αντιπροσωπεύονται αυτές από ένα αιρετό συλλογικό σώμα, κυρίως επειδή εκείνοι οι οποίοι επιδιώκουν και επιτυγχάνουν την εκλογή τους (συνήθως διαθέτουν ελεύθερο χρόνο για να αφιερώσουν στον σκοπό αυτό), όπως και οικονομικούς πόρους, κοινωνικές διασυνδέσεις κ.ο.κ. Με άλλες λέξεις, οι αιρετοί «αντιπρόσωποι» κατά κανόνα προέρχονται από τις συγκριτικά περισσότερο ευημερούσες μερίδες ή τάξεις μιας κοινωνίας και, άρα, ανεξάρτητα από τη ρητορική που αναπτύσσουν, τα πραγματικά συμφέροντά τους τείνουν να βρίσκονται εγγύτερα σ’ εκείνες παρά στον «μέσο» κοινωνικό άνθρωπο ή στην κοινωνία ως σύνολο. Από την άποψη αυτή, η αρχαία αντιπροσωπευτική Δημοκρατία ήταν μάλλον περισσότερο αντιπροσωπευτική και, τελικά, περισσότερο Δημοκρατία από τη σύγχρονη. Η πολιτική αντιπροσώπευση έλκει την ιστορική καταγωγή της από τον ύστερο μεσαίωνα, σε κοινωνικούς σχηματισμούς με κυρίαρχο τον φεουδαρχικό τρόπο παραγωγής. Ο εκδημοκρατισμός της συντελέσθηκε τον 19ο-20ο αιώνα, με τη διεύρυνση του εκλογικού δικαιώματος. Ακόμη και τώρα, όμως, η αντιπροσώπευση δεν έχει αποβάλει τα φεουδαρχικά γενετικά στοιχεία της, ιδιαίτερα σε χώρες της περιφέρειας και ημι-περιφέρειας του καπιταλισμού, όπου το εγχώριο κεφάλαιο είναι συγκριτικά αδύνατο, η ιδιωτική οικονομία σε μεγάλο βαθμό κρατικοδίαιτη και τα όρια μεταξύ ιδιωτικής και δημόσιας σφαίρας πορώδη. Ένα εμφανές στοιχείο παθογένειας των αντιπροσωπευτικών θεσμών είναι η ισχυρή παρουσία πολιτικών δυναστειών στις ασιατικές ιδίως Δημοκρατίες (και από τον ευρωπαϊκό χώρο στην Ελλάδα). Ο «δυναστισμός» στις χώρες αυτές αποτελεί μόνο την κορυφή του πελατειακού παγόβουνου, μέσα στο οποίο κυριαρχούν δεσμοί προσωπικής υποτέλειας, όπως στη φεουδαρχία, και όχι κατά κυριολεξία πολιτικές-θεσμικές σχέσεις.

Μια απάντηση στα προβλήματα αυτά θα μπορούσε να είναι η θεσμοθέτηση ενός δεύτερου νομοθετικού σώματος, συγκροτούμενου με κλήρωση από το σύνολο των ενήλικων πολιτών για σύντομη θητεία (π.χ. ενός μήνα για κάθε σύνθεση της). Αυτή η Βουλή των Πολιτών θα μπορούσε να λειτουργεί παράλληλα με τη Βουλή των (επαγγελματιών) πολιτικών και να διαθέτει αρμοδιότητα νομοθετικής αρνησικυρίας (veto) για τα νέα νομοσχέδια. Θα παρεμποδίζονταν, έτσι, αντιλαϊκές νομοθετικές πρωτοβουλίες ενώ, κατά τα άλλα, η λειτουργία του Κοινοβουλευτικού Πολιτεύματος θα παρέμενε αμετάβλητη (εξάρτηση της κυβέρνησης από την εμπιστοσύνη μόνο της εκλεγμένης Βουλής). Έτσι το πολίτευμα, χωρίς να πάψει να είναι Κοινοβουλευτικό, θα γινόταν πιο Δημοκρατικό.

* Ο Κώστας Χρυσόγονος είναι Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο τμήμα Νομικής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω

25 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Κ. Χρυσόγονε
    Συμφωνώ απόλυτα ως προς την ανάλυσή που κάνετε για το πρόβλημα της αντιπροσωπευτικότητας. Ωστόσο πιστεύω ότι η λύση που προτείνετε παρουσιάζει ορισμένες αδυναμίες.
    Ουσιαστικά αυτό που προτείνετε είναι κάτι ανάλογο (υπό κλίμακα βέβαια) με την παρουσία των ενόρκων στο δικαστικό μας σύστημα. Στο δικαστήριο το ζητούμενο για τον εισαγγελέα και τους συνηγόρους (βλέπε κυβέρνηση και αντιπολίτευση) είναι να πείσουν τους ενόρκους (βλέπε το σώμα που προτείνετε) για την ορθότητα των θέσεων ενός εκάστου. Είστε σίγουρος ότι το σύστημα αυτό δουλεύει πάντοτε σωστά;
    Όλοι γνωρίζουμε ότι πολλές φορές μια κυβέρνηση, όσο φιλολαϊκή και να είναι, είναι αναγκασμένη (άλλοτε υπηρετώντας αλλότρια συμφέροντα, άλλοτε όμως και για το γενικότερο συμφέρον της κοινωνίας) να παίρνει αποφάσεις που δεν συνάδουν με το περί δικαίου αίσθημα. Τι θα συνέβαινε, για παράδειγμα, αν αυτό το σώμα ασκούσε βέτο στην ψήφιση του προϋπολογισμού της χώρας, και επιπλέον, θα είναι σίγουρα σε θέση να αξιολογήσει σωστά το περιεχόμενο ενός τέτοιου νομοσχεδίου; (εδώ που τα λέμε ούτε όλοι οι βουλευτές δεν μπορούν)
    Αν το σώμα αυτό συγκροτείται με κλήρωση, είμαστε σίγουροι ότι θα αντιπροσωπεύει πάντοτε αναλογικά τις πολιτικές τάσεις της κοινωνίας την δεδομένη στιγμή; (στατιστικά είναι αβέβαιο)
    Και ας μην ξεχνάμε ότι το τελικό ζητούμενο από μια τέτοια διαδικασία είναι πάντοτε η όσο το δυνατό καλύτερη λειτουργία του κράτους.
    Καταλήγοντας θέλω και πάλι να σας συγχαρώ για την ανάλυσή σας γιατί κι’ εγώ πιστεύω ότι εκεί εντοπίζεται η πηγή ενός μεγάλου μέρους των προβλημάτων της σύγχρονης κοινωνίας, όχι μόνο σε τοπικό αλλά και σε διεθνές επίπεδο.

  2. Έχω ξαναγράψει σε σχολιασμό μου στις σελίδες του ιστοτόπου αυτού (δε θυμαμαι ποιο άρθρο σχολίαζα),
    ότι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της δημοκρατίας μας είναι η ΜΗ αντιπροσώπευση των ευρέων λαικών στρωμάτων από τους υπάρχοντες σελέμπριτις- πολιτικά τζάκια- ζάπλουτους, βουλευτές. Παραδείγματα δε δίνω (κάποιοι από δαύτους γράφουν συχνά στο αιχμή), αλλά είναι κοινή διαπίστωση ότι ελάχιστοι από τους βουλευτές έχουν σχέση με τους ψηφοφόρους τους. Συνεπώς είναι ξεκάθαρο ότι από τη στιγμή που οι υπάρχοντες βουλευτές δεν αντιπροσωπεύουν τους ψηφοφορους που τους εκλέγουν, ότι αφενός μεν οι ψηφοφόροι ψηφίζουν σα σε ριάλιτυ ή για άλλα συμφέροντα (ευθύνη τεράστια όσων το κάνουν)και αφετέρου δε, ότι οι βουλευτές εκπροσωπούν συμφέροντα άλλων. Με λίγα λόγια δημοκρατία χωρίς ελεύθερη βούληση ελεύθερων ανθρώπων και χωρίς εκρποσώπηση των πάντων ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ.
    Άντε τώρα να αλλάξεις το κατεστημένο των κομμάτων απατεώνων…
    θέλει αρετή και τόλμη η ελέυθερία….

  3. Πολύ ωραίο και εμπεριστατωμένο άρθρο.Ήθελα να σχολιάσω στην απάντηση του κ. Παυλίδη πως κάθε πολιτικό σύστημα έχει αδυναμίες.Και φυσικά εμείς πρέπει να ξεφύγουμε από την τελματωμένη κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει ως έθνος. Οπότε οποιαδήποτε πρόταση βαδίζει προς αυτήν την κατεύθυνση είναι άξια τουλάχιστον συζητήσεως.
    Μόνο να σχολιάσω σ’αυτό που λέει ότι δε θα αντιπροσωπεύει ένα κληρωτό σώμα τις πολιτικές τάσεις της κοινωνίας μια δεδομένη στιγμή. Μα μήπως η υπάρχουσα σύνθεση της Βουλής αντιπροσωπεύει τις τάσεις της κοινωνίας σήμερα?
    Κλείνοντας να πω πως όλα είναι θέμα Παιδείας και δεν έχουνε τόσο σχέση με το εκάστοτε πολιτικό σύστημα. Μια διεφθαρμένη δημοκρατία είναι πολύ χειρότερη μιας «πεφωτισμένης» μοναρχίας…

  4. Ενδιαφέρουσα πρόταση η συγκρότηση μιας βουλής πολιτών, αλλά εγείρονται μεγάλα ερωτήματα ως προς την αποτελεσματικότητα και τον τρόπο λειτουργίας της. Σε μια χώρα που κυριαρχεί ο λαϊκισμός, θα αντιμετωπίσουν οι πολίτες ως υψηλό καθήκον τη συμμετοχή τους ή θα το δουν ως μια ευκαιρία να »πληρώσουν αυτοί που μας φέραν εδώ» και γενικά να βγάλουν απωθημένα. Μην ξεχνάμε, επίσης, την εγγενή τάση του Έλληνα να μεγαλοποιεί κάθε ευκαιρία που του δίνεται να ασκήσει εξουσία και να αναδειχτεί. Σαφώς, επίσης, θα ήταν αδύνατον να περάσουν πολλά νομοσχέδια, αν η Βουλή των Πολιτών έχει αρνησικυρία, αφού πολλές φορές ιστορικά αναγκαίες μεταρρυθμίσεις ήταν αντίθετες στη λαϊκη βούληση. Παραλληλισμοί με την Αθηναϊκη δημοκρατία είναι αλυσιτελείς κατά τη γνώμη μου, αφού μιλάμε για εντελώς διαφορετικά ιστορικά πλαίσια, τόσο από πλευράς θεσμών όσο και από πλευράς προκλήσεων και γεωπολιτικών »συντεταγμένων». Με δυό λόγια, αν μπορεί αυτή η ιδέα να ενισχυθεί ιδεολογικά αποκτώντας περισσότερες ποιοτικές προϋποθέσεις και εγγυήσεις για τη λειτουργία της, θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για κάτι που θα ξαναέκανε πρωτοπόρα την Ελλάδα πολιτικά μετά από πάρα πολλά χρόνια. Διαφορετικά, οι ενέσεις εκδημοκρατικισμού είναι μόνο επιφανειακές και εκτονωτικές για το λαϊκο αίσθημα, ενδεχομένως και επιβαρυντικές για την αποτελεσματικότητα του κράτους που τόσο έχουμε ανάγκη.

  5. Μπορείτε να μας εξηγήσετε πώς είναι δυνατόν άνθρωποι οι οποίοι ίσως και να μην έχουν ιδέα όχι από βαθιά πολιτική αλλά ούτε από τις βασικές λειτουργίες του δημοκρατικού μας πολιτεύματος να αποφασίζουν για εμάς κατόπιν κλήρωσης μάλιστα!
    Στην αρχαία Ελλάδα κύριε Χρυσόγονε οι πολίτες ήταν και περισσότερο μορφωμένοι και πολύ πιο συνειδητοποιημένοι από τους τωρινούς καλομαθημένους πολίτες της σύγχρονης Ελλάδας.

    Στη σημερινή Ελλάδα αγανακτούμε και θυμώνουμε a la carte και θυμόμαστε την αληθινή Δημοκρατία όποτε θυμόμαστε.Χωρίς καν να έχουμε την απαίτηση από τον ίδιο μας τον εαυτό να ελέγχει τους εκπροσώπους του όπως οφείλει να πράττει,πιστεύουμε πως το παρόν σύστημα είναι το πρόβλημα και πως ο λαός υπήρξε αψεγάδιαστος στη συμπεριφορά του.
    Πιστεύετε λοιπόν πως φταίνε οι κυβερνώντες ή και η νοοτροπία η δικιά μας; Γιατί αν συμβαίνει το δεύτερο πολύ φοβούμαι πως η πρότασή σας δε θα είναι παρά η παροχή της δυνατότητας σε κάθε απλό πολίτη(και με το απλός δεν εννοώ ταξικά κατώτερος αλλά δίχως ούτε την απαραίτητη μόρφωση και θέληση συμμετοχής στη διακυβέρνηση) να δράσει για λίγο το ίδιο ή και χειρότερα με αυτούς που τώρα βρίζει και καταριέται, καθώς αυτός ούτε θα έχει ψηφιστεί και κατά συνέπεια ούτε και θα ελέγχεται από κάποιον.

    Καλό είναι λοιπόν πριν διατυπώσει κανείς εύκολες και αρεστές προτάσεις να στέκεται λίγο και στην ουσία αυτών αλλά και στις πραγματικές συνέπειες τους,έστω και αν είναι συνταγματολόγος..

  6. Κύριε Χρυσόγονε
    Η ανάλυση που κάνετε με βρίσκει σύμφωνο.
    Εγώ θα πρότεινα και τα εξής :
    1. Όσον αφορά την «κανονική» Βουλή, των επαγγελματιών βουλευτών :
    Η ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ για το βουλευτικό αξίωμα να μην δίνεται από τους αρχηγούς των κομμάτων στους εκλεκτούς τους, όπως γίνεται μέχρι τώρα, διότι έτσι καλούμαστε ουσιαστικά να εκλέξουμε ήδη εκλεγμένους-επιλεγμένους.
    Η υποψηφιότητα πρέπει να δίνεται από τους ίδιους τους πολίτες (με εκλογές στις τοπικές κοινωνίες) σε, ενδεχομένως, ΧΙΛΙΟΥΣ υποψήφιους πανελλαδικά : από αυτούς τους χίλιους επιλεγμένους από τον λαό,να προκύπτουν ΜΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΛΗΡΩΣΗ οι τριακόσιοι βουλευτές.
    2. Όσον αφορά τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων, τα οποία είναι βέβαια μορφή άμεσης δημοκρατίας :
    Μέχρι τώρα, το αν, το πότε και για ποιο θέμα θα γίνει δημοψήφισμα εξαρτάται αποκλειστικά από τον εκάστοτε πρωθυπουργό και την κυβερνητική πλειοψηφία.
    Πρέπει όμως ν’ απαιτήσουμε νέο νόμο ο οποίος θα δίνει τη δυνατότητα να προκηρύσσεται δημοψήφισμα και με πρωτοβουλία των πολιτών, για ζήτημα που επιλέγουν οι πολίτες (φυσικά με την προϋπόθεση να το ζητά συγκεκριμένος αριθμός πολιτών, ενδεχομένως από 300.000 υπογραφές και άνω).

  7. Κ.καθηγητά με τους αγανακτησμένους και σεις; Η μόνη άμεση δημοκρατία σήμερα είναι στη συνέλευση της πολυκατικατοικίας για να αποφασίουν πότε θα ανάβει η θέρμανση. Οι μισοί βρίσκονται στα δικαστήρια διότι τσακώθηκαν μεταξύ τους.
    Φροντίστε να δώσετε σωστή μόρφωση στα παιδιά και αφήστε τις ουτοπίες παρακαλώ.

  8. Όλα ωραία και καλά, όσον αφορά το περιεχόμενο του άρθρου εν γένει, πλην όμως με εξοργίζει στο έπακρο το παρακάτω στην εισαγωγική παράγραφο: «…η οποία (συνέλευση των πολιτών) είναι προφανώς ανέφικτη στα σημερινά εθνικά κράτη, πρώτιστα για γεωγραφικούς και πληθυσμιακούς λόγους». Τί δηλώνει αυτό; Βασική τεχνολογική άγνοια (απαράδεκτη για ακαδημαϊκό διδάσκαλο και επιστήμονα); Μισαλλοδοξία της εξειδίκευσης; Πρόθεση εκ προοιμίου «θαψίματος» της ανάπτυξης του θέματος που επιχειρεί ο συγγραφέας (δηλ. το αναπτύσσει για το θεαθήναι – ακαδημαϊκά);

    Θα ήθελα να πληροφορήσω τον κ. Χρυσόγονο (με όλο τον σεβασμό προς το πρόσωπό του), καθώς και το αναγνωστικό κοινό του, ότι το πρόβλημα επανασύγκλησης της συνέλευσης των πολιτών (κοινώς Εκκλησίας του Δήμου) στην σύγχρονη κοινωνία (τοπικά, εθνικά, πανευρωπαϊκά, καθώς και παγκόσμια) έχει επιλυθεί από τις αρχές της 10ετίας του ’90, σε θεωρητικό/φιλοσοφικό, καθώς και σε πρακτικό/τεχνολογικό επίπεδο.

    Η λύση/απάντηση στο παραπάνω πρόβλημα ονομάζεται Συμβουλευτική Άμεση Δημοκρατία – Δίκτυο ΠΕΡΙΚΛΗΣ – το «εκπαιδευκτικό σύστημα Πολιτών και αρχόντων για την επιστροφή στο μέλλον της δημοκρατίας»…
    http://greeksynthesis.blogspot.com/2011/08/blog-post_06.html

  9. Κύριε Χρυσόγονε,
    συμφωνώ με την πρότασή σας και δράττοντας την ευκαιρία θα παραθέσω μια δική μου σκέψη. Ένα σύστημα απλής αναλογικής στο οποίο τα λευκά θα προσμετρώνται στο γενικό ποσοστό και από τον αριθμό τους θα βγαίνει ένας αριθμός κλητωτών οι οποίοι θα συμμετέχουν στο έργο της βουλής ως βουλευτές. Αυτή είναι μια γενική ιδέα που μπορεί να εξειδικευτεί.

  10. ΑΝΕΒΑΖΩ ΜΙΑ ΣΟΒΑΡΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ. ΑΜΕΣΗ ΛΥΣΗ ΚΑΙ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΠΑΣΟΚ, ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΚΚΕ. ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΩΝ ΧΡΕΩΝ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ. ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΔΥΜΑΜΙΑΣ ΕΞΟΦΛΗΣΗΣ ΥΠΟΧΡΕΟΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΟΥΝ ΤΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΚΑΙ ΜΕΛΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ 1975 ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ. ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ ΔΗΜΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ. ΟΣΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΠΡΟΣΕΛΘΕΤΕ

  11. Ανατριχιάζω στην ιδέα τα νέα παιδιά να μαθαίνουν Συνταγματικό Δίκαιο, από ανθρώπους με τις υψιπετείς….συλλήψεις του κ. Χρυσόγονου….
    Άντε και….Πρύτανης (των Αγανακτισμένων, φυσικά)!

  12. Σωστά, αλλά ο Γαλιλαίος στηρίχτηκε σε κάποια δεδομένα προκειμένου να εκφράσει την θεωρία του, δεν προήλθε από αρνήσεις.
    Στο πολιτισμένο κομμάτι της υφηλίου τα κοινοβουλευτικά σώματα αποτελούνται από εκλεγμένοςυ εκπροσώπους συλλογικοτήτων με στοχεύσεις, ιδέες, προγράμματα που συγκροτούν κάποιοι συμπολίτες. Τα κόμματα -που μπορεί να προκαλούν αλλεργία στους περισσότερους από εμάς- εκφράζουν κάτι τέτοιο. Αν δεν λειτουργουν, όπως θα έπρεπε ή θα θέλαμε, είναι επακόλουθο του ποιοι είμαστε. Δεν είναι η ύπαρξη των κομμάτων αυτή καθεαυτή προβληματική. Απλώς στον Έλληνα, που αποποιείται την ατομική ευθύνη αναζητώντας πάντα σε άλλους τις ευθύνες, συμφέρει αορίστως να απορρίπτει και να προτείνει εντελώς «άλλα». Αλλάξτε τα κόμματα, ψηφίστε άλλα, δημιουργείστε τα δικά σας. Αλλά στην οποιαδήποτε περίπτωση, δεν είναι δυνατόν ένα θεωρητικό-επιστημονικό πόνημα όπως αυτό του κ. Χρυσόγονου, να προτείνει διάφορα και διαφορετικά μέτρα και να απουσιάζει από το συλλογισμό του η ύπαρξη αυτών των συλλογικοτήτων

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here