Γιατί στραγγαλίζουμε τα παιδιά μας με το Πανεπιστήμιο;

19
685

«Οι εισαγωγικές εξετάσεις είναι ένα αντεστραμμένο «χωνί». Μήπως πρέπει κάποια στιγμή να φέρουμε το «χωνί» στη σωστή του θέση;» – Συμπάσχων φίλος γονέα υποψηφίου

Αυτή την περίοδο βιώνω -όπως χιλιάδες άλλοι γονείς- την τεράστια αγωνία του παιδιού μου να καταφέρει να περάσει στο ελληνικό Πανεπιστήμιο, στην Αρχιτεκτονική. H προετοιμασία για τις εισαγωγικές εξετάσεις αποτελεί, δυστυχώς, τραυματική εμπειρία για κάθε παιδί που αναγκάζεται να μπει σ’ αυτή τη διαδικασία. Και το ερώτημα είναι εύλογο: Πώς οι μελλοντικοί πολίτες θα δείξουν εμπιστοσύνη σ’ ένα κράτος, που τους εξαναγκάζει να περάσουν αυτή την επώδυνη διαδικασία;

Ας γίνω, όμως, πιο σαφής. Επώδυνη διαδικασία είναι το ίδιο το σύστημα των εισαγωγικών εξετάσεων. Το λέει η ίδια η λέξη: “Εισαγωγικές”. Αυτό σημαίνει ότι η διαδικασία δεν κατανέμεται σε ένα εύρος χρόνου, αλλά περιορίζεται σε ένα και μόνο δεκαπενθήμερο. Οι Έλληνες μαθητές οφείλουν μέσα σ’ αυτό το μικρό χρονικό διάστημα να κατορθώσουν αυτό που οι μαθητές του εξωτερικού κατορθώνουν μέσα σε 2 χρόνια.

Δεν είναι, όμως, μόνο η ψυχική καταπόνηση. Είναι και η σωματική, που έχει να κάνει με ορμονικές διαταραχές, οι οποίες καλώς ή κακώς πλάθονται σ’ αυτή την ηλικία. Στην δική μου εποχή, όταν έδινα εξετάσεις στη Νομική, θυμάμαι συνυποψήφιες μου με αλλοιωμένη βαθιά φωνή ή με έντονη τριχοφυΐα, και όλα αυτά εξαιτίας του στρες. Ο ίδιος, θυμάμαι, το είχα ρίξει στο φαγητό, είχα βάλει 25 κιλά. Και γιατί; Για να μπεις σε κάποια σχολή, την οποία με άνεση παραμελείς στη συνέχεια, μιας που το σώμα και η ψυχή επιζητάει ξεκούραση, μετά από τέτοια ταλαιπωρία. Καθόλου παράλογο.

Τα παιδιά τα παρατάνε για να κάνουν άλλα πράγματα. Οδηγούνται σε άλλα επαγγέλματα. Δε γίνεται στα 18 να γνωρίζεις με σιγουριά αυτό που θέλεις να κάνεις στη ζωή σου. Μόνο όταν βγαίνεις στην κοινωνία μπορείς να είσαι σίγουρος. Στο εξωτερικό, ένας φοιτητής μπορεί εύκολα να μεταπηδήσει από τη μία σχολή στην άλλη, κάτι που είναι απελευθερωτικό και λυτρωτικό. Αυτό δε μπορεί να συμβεί στη δική μας χώρα.

Για να μην αναφερθώ στην οικονομική αιμορραγία που υφίστανται οι ελληνικές οικογένειες προ αλλά και μετά εισαγωγικών εξετάσεων (βλέπε φροντιστήρια, ιδιαίτερα, φοίτηση στο εξωτερικό στο ενδεχόμενο της αποτυχίας).

Τι θα ήταν προτιμότερο, λοιπόν; Σίγουρα δεν είμαι ο αρμόδιος για να δώσω λύσεις. Ένας ηθοποιός είμαι, απόφοιτος της Νομικής (την οποία μάλιστα δεν άσκησα ποτέ) και, κυρίως, ένας γονιός. Σαφώς, όμως, αυτό που μπορώ μετά βεβαιότητας να πω είναι ότι θα ήταν προτιμότερη μία ήπια διαδικασία εισαγωγής, που θα είχε ως πρότυπο το εκπαιδευτικό σύστημα της Βρετανίας, της Γαλλίας, γιατί όχι της Φιλανδίας. Θυμάμαι μία πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή, του Παύλου Τσίμα, στο Mega, για το εκπαιδευτικό σύστημα στη Φιλανδία. Ζήλεψα! Οι Φιλανδοί πολίτες που μεγάλωσαν και γαλουχήθηκαν με αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα πώς είναι δυνατό να μην έχουν αναπτύξει τελείως διαφορετική σχέση με το κράτος;

Θα αναφερθώ σε κάποια ομιλία του Γεωργίου Παπανδρέου στις 18 Οκτωβρίου του 1944, στη συγκέντρωση απελευθέρωσης στο Σύνταγμα: “Εις τον καιρόν της δικτατορίας και το Πανεπιστήμιον και τα άλλα Ανώτατα Ιδρύματα, περίπου εχρεοκόπησαν”. Ελάτε τώρα στη σημερινή εποχή, ανοίξτε μία εφημερίδα και δείτε την κυριολεκτική χρεοκοπία. Το ’44 αντικατοπτρίζεται στο σήμερα!

Διαμορφώσαμε την  κοινωνία χωρίς να κοιτάξουμε στα μάτια τα παιδιά μας. Δεν κοιτάξαμε το μέλλον τους. Όλα αυτά τα χρόνια κανένας υπουργός Παιδείας, καμία πολιτική ηγεσία, δε μπόρεσε να αξιολογήσει τις κοινωνικοπολιτικές αλλαγές που συνέβαιναν. Ναι, μικρές παρεμβάσεις έγιναν. Μεταξύ μας όμως, το σύστημα παραμένει ίδιο τα τελευταία 60-70 χρόνια. Άραγε, έχει αναλογιστεί ποτέ κανείς τι είδους πολίτες θα γίνουν αυτά τα παιδιά, όταν η σχέση τους με την Πολιτεία, το κράτος και την κοινωνία ξεκινάει με αυτόν τον τραυματικό τρόπο;

Καλή επιτυχία!

19 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Εχετε απόλυτο δίκιο κε Σακελλαρίου.
    Το μόνο που παρακαλάω είναι να μην θελήσει να μπει σε αυτήν την διαδικασία το παιδί μου.
    Προτιμώ να έχει την ψυχική και σωματική υγεία του απο το να περάσει όλο αυτό για να πάρει ένα χαρτί που δεν θα του χρησιμεύσει σε τίποτα.
    Ετσι κι αλλιώς η μόρφωση και η παιδεία δεν έχει να κάνει με τα ελληνικά πανεπιστήμια.

  2. ΑΞΙΟΠΙΣΤΕΣ (ΟΧΙ ΕΝΔΟΣΧΟΛ.ΜΑΓΕΙΡΕΜΜΕΝΕΣ) ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΑΠΟΛΥΤΗΡΙΟ,ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΤΑ ΠΑΝΕΠ/ΜΙΑ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΝ ΕΝΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ (ΜΕ ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΙΒΛΕΨΗ,ΑΦΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΧΟΥΝ ΔΟΣΗ???ΔΙΑΒΛΗΤΟΤΗΤΑΣ).ΠΧ ΓΑΛΛΙΚΟ BAC H AΓΓΛΙΚΟ GCE H……ΧΩΡΙΣ ΕΛΛΗΝ.ΒΕΛΤΙΩΣΕΙΣ !!!

  3. Κύριε Σακκελαρίου

    Η Ελληνική παιδεία όπως και τόσες άλλες δραστηριότητες στον τόπο μας κρύβει μέσα της ,απ’τον τρόπο και μόνο που ασκείται, τα συμφέροντα των μανδαρίνων που την εκμεταλεύονται.
    Δεν αρκεί ένας νέος να τα καταφέρεις στις εισαγωγικές μόνον ,τον περιμένουν ένα σωρό προβλήματα μέχρι το πτυχίο να τον αποπροσανατολίσουν απο το επάγγελμα της κύριας επιλογής του η εστω ότι του έλαχε απ’το σύστημα μηχανογράφησης.
    Στη συνέχεια στα ανώτατα ιδρύματα ,η παρακολούθηση της σπουδής πλαισιωνεται με πόρτες και πλακωτό συνοδεια φραπεδιάς και κάποιων σημειωσεων που κυκλοφορουν πέρα δώθε.Όσοι μεγαλώσαμε και σπουδάσαμε παιδιάγνωρίζουμε καλά τι εννοούμε.
    Με τέτοια εκπαιδευτικά συστήματα οδηγούμε τους νεους σε μεταπτυχιακά του εξωτερικού για την απόκτηση εγκυρότερων πιστοποιητικών εκπαίδευσης- διχως αυτό να είναι βέβαιο-δημιουργώντας φουρνιές θεωρητικών, απο άτομα που σπάνια θα έχουν την ευκαιρία να εφαρμόσουν ,λόγω της ανεξέλεγκτης παραγωγής διπλωμάτων- τις κύριες γνώσεις τους σένα επάγγελμα.
    Απορώ γιατί μεχρι σήμερα δεν έχει εφαρμοσθεί ένα συστημα εισαγωγικών, παρόμοιο ξενων χωρών όπου η εισαγωγη στο πανεπιστήμιο προετοιμάζεται στο λυκειο και μετα απο κύρια επαγγελματική επιλογή των υποψηφιών.

  4. Κε Σακελλαρίου έχετε απόλυτο δίκιο.
    Θυμάμε τις δικές μου εξετάσεις το 98, δέσμες ακόμα. Θυμάμε φίλες μου να λυποθυμούν, άριστους μαθητές να παθαίνουν μπλακ άουτ στη μέση των εξετάσεων, περιττά κιλά, νεύρα κρόσια και καθηγητές να επιμένουν ότι αν δεν έχεις φτάσει να κάνεις επανάληψη στον ύπνο σου δεν είσαι έτοιμος ακόμα.. Και το πρόβλημα ήταν ότι το είχαμε φτάσει αυτό το σημείο. Και πήγαμε όλοι καλά από το λύκειό μου.

    13 χρόνια μετά, εγώ έχω μετακομίσει μόνιμα Λονδίνο αφού δεν εύρισκα Ελλάδα δουλειά και είναι ήδη άλλοι 2 συμμαθητές μου εδώ για τον ίδιο λόγο. Από τα υπόλοιπα άτομα που κρατήσαμε επαφή στην Ελλάδα, μόνο 1 έχει μόνιμη δουλειά σχετική με το πτυχίο του και αυτό γιατί τελείωσε Ευελπίδων. Όλοι οι υπόλοιποι από συμβάσεις σε συμβάσεις, 10ωρα σε ιδιωτικό τομέα πληρωμένα για 4ωρα φυσικά, λιγότερα ένσημα γιατί ‘εσύ είσαι τουλάχιστον τυχερός και δουλεύεις, πέρνεις και την εμπειρεία’ κτλ γνωστά προβλήματα. 2-3 έχουν σταματήσει να το παλέβουν και μπήκαν σε οικογενειακές επιχειρήσεις, ορισμένες κοπέλες το γύρισαν στην οικοκυρική και φυσικά υπάρχουν και αυτοί που κάνουν ότι δουλειά βρεθηκε μπροστά τους, γιατί αυτό που έβαλαν στο μηχανογραφικό στα 18 δεν τους ενδιαφέρει ούτε στο ελάχιστο. Άρα τεράστιος μύθος…το πτυχίο δεν μας έλυσε κανένα πρόβλημα επαγγελματικό. Τόσος κόπος, τόσο άνχος, τόσα έξοδα…

    Και ακόμα πιο μεγάλη προσγείωση για μένα ήταν όταν ανακάληψα, στο Λονδίνο πλέον, όσα λέτε για διαφορετικά συστήματα παιδείας και πως θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα. Οι Ισπανοί για παράδειγμα δεν έχουν καν βαθμούς μέχρι να τελειώσεις το Λύκειο, υπάρχει μόνο πέρασες ή κόπηκες. Τελειώνεις το λυκείο χωρίς βαθμοθηρίες, χωρίς το στίγμα του καλού-μέτριου-κακού μαθητή, χωρίς τον ανταγωνισμό, χωρίς φροντιστήρια, χωρίς τη μουρμούρα των γονιών που συνήθως πάει πακέτο με τον έλενχο… Η παιδεία μέχρι το Λύκειο είναι χωρίς στρες… απίστευτο?!?!

    Το σύστημα αυτό δεν δουλεύει εδώ και πολλά χρόνια. Το θέμα έιναι ποιός θα βρεθεί να κάνει τις σωστές αλλαγές? Ευάλωτος χώρος η παιδεία…Επικίνδυνο να παίζεις με την παιδεία…

  5. εγω ευχαριστω τους γονεις μου που με γ-λυ(τ)ρωσανε απο αυτη τη διαδικασια και μου δωσανε τη δυνατοτητα να σπουδασω κατι που μου αρεσε στο εξωτερικο…Τα λεφτα αλλωστε ηταν τα ιδια με αυτα που θα χρειαζοτανε να με σπουδασουνε στην Αθηνα ή τη θεσσαλονικη..

  6. Kαι δεν είστε ο μόνος που ζήλεψε το εκπαιδευτικό σύστημα της Φιλανδίας! Την παρακολουθήσαμε όλη η οικογένεια εκείνη την εκπομπή. Η κόρη μου, μαθήτρια της α΄Λυκείου σήμερα, αναρωτήθηκε γιατί αλλάζουν το σύστημα εισαγωγής και εκπαίδευσης κάθε τόσο σε κάποιο άλλο αποτυχημένο, από τη στιγμή που υπάρχουν έτοιμα κάποια επιτυχημένα προγράμματα στο εξωτερικό…
    Δεν είμαι σίγουρη πια για το αν αξίζει όλη αυτή η αγωνία και η ψυχολογική και σωματική διάλυση του παιδιού και της οικογένειάς του που «έρχονται αντιμέτωποι» με τις Πανελλήνιες.
    Οικονομολόγος σπούδασα αλλά επειδή δεν είχα «μπάρμπα στην Κορώνη» δεν δούλεψα ποτέ στο επάγγελμά μου! Άντίθετα έκρυψα το πτυχίο μου για να κάνω ένα 8μηνο στα ΕΛΤΑ με 500 ευρώ το μήνα!
    Πώς λοιπόν να παροτρύνω το παιδί μου να προχωρήσει, να αγωνιστεί για μια θέση στο πανεπιστήμιο, σε αυτή την Ελλάδα, με αυτές τις συνθήκες, που αντί να αλλάζουν προς το καλύτερο χειροτερεύουν;;;

  7. Εγω δινω φετος πανελληνιες και ηδη εχω παρει 7 κιλα! Το αγχος ειναι απεριγραπτο αλλα το χειροτερο συναισθημα θα το νιωσω αν ΔΕΝ περασω τελικα.Η απογοητευση επειδη δεν μπηκα στο πανεπιστημιο μπορει να ειναι αβασταχτη για πολλα παιδια…

  8. Με όλα τα κακά που είχε και έχει το εκπαιδευτικό σύστημα σε επίπεδο ανώτατης εκπαίδευσης, οι περισσότεροι απόφοιτοι Ελληνικών Πανεπιστημίων (Πολυτεχνικών και Οικονομικών Σχολών, Νομικής, Ιατρικής,…) βρίσκουνε σχετικά εύκολα θέση για μεταπτυχιακές, διδακτορικές, μεταδιδακτορικές σπουδές στο εξωτερικό, και πολλοί από αυτούς (πολλοί περισσότεροι από ό,τι θα μας αντιστοιχούσε σαν έθνος) καταλαμβάνουν τελικά καδημαϊκές θέσεις σε πρωτοπόρα εκπαιδευτικά ιδρύματα του εξωτερικού.
    Επειδή δεν θα ήταν λογικό να υποθέσουμε ότι «οι έλληνες έχουν εκ γενετής έμφυτη εξυπνάδα και παρά το κακό τους εκπαιδευτικό σύστημα τελικά τα καταφέρνουν μια χαρα», μάλλον έχει και κάποια θετικά η ανώτατη εκπαίδευση.
    Αν κάποιοι πιέζονται από την νοοτροπία της ελληνικής κοινωνίας, και κυρίως της ελληνικής οικογένειας, για σπουδές με κάθε κόστος, αυτό είναι ένα εντελώς διαφορεικό κεφάλαιο.
    Φυσικά και πρέπει να γίνουν δομικές αλλαγές με στόχο μεγαλύτερη ευελιξία στην μετακίνηση μεταξύ σχολών κλπ. Η γενική απαξίωση όμως αναιρείται από τα γεγονότα.

  9. Κύριε Σακελλαρίου, συμφωνώ απόλυτα με τα όσα λέτε για την περιττή πίεση που ασκείται στη νεολαία καθώς και εγώ ο ίδιος την έζησα πολύ έντονα και μάλιστα σχετικά πρόσφατα (2005). Απ’ αυτό το σημείο όμως μέχρι να λέμε ότι η εισαγωγή στο ελληνικό πανεπιστήμιο είναι κάτι άχρηστο υπάρχει τεράστια διαφορά.
    Διαβάζω σχόλια του τύπου «ευτυχώς που με έστειλαν οι γονείς μου στο εξωτερικό…» ή ότι «θα πάρει ένα χαρτί που δεν θα του χρησιμεύσει σε τίποτα». Θέλω να πώ ότι κατά την άποψη μου το να τελειώσεις ένα πανεπιστήμιο δεν είναι «απλά ένα χαρτί». Περνώντας 4 ή 5 χρόνια σε ένα πανεπιστήμιο γίνεσαι ακαδημαϊκός πολίτης και αποκτάς έναν άλλο τρόπο σκέψης, βλέπεις τα πράγματα από μια άλλη οπτική γωνία. Ή τουλάχιστον αυτό θα έπρεπε να συμβαίνει. Και πιστέψτε με, συμβαίνει αν από την αρχή δεν έχεις την αντίληψη ότι μπήκες στο πανεπιστήμιο με μοναδικό σκοπό να «βολευτείς» αργότερα επαγγελματικά.
    Όσο για την κατευθείαν φοίτηση σε ιδρύματα του εξωτερικού θα ήθελα να τονίσω ότι συμφωνώ. Τελειώνοντας τώρα το μεταπτυχιακό μου στην Ολλανδία παρατηρώ πόλλες διαφορές με τα ελληνικά πανεπιστήμια (τουλάχιστον με την ΑΣΟΕΕ στην οποία φόιτησα στην Ελλάδα). Και οι περισσότερες απ’ αυτές τις διαφορές είναι προς το καλλύτερο. Αυτή είναι η μία παράμετρος. Η άλλη είναι ο σκοπός για το οποίο επιλέγεται ένα ίδρυμα του εξωτερικού για προπτυχιακές σπουδές. Αν αυτό γίνεται πρός χάρη καλλύτερων σπουδών τότε συμφωνώ. Αν όμως γίνεται για την αποφυγή των δυσκολιών εισαγωγής τότε το θεωρώ φυγοπονία και αδυναμία χαρακτήρος.
    Αυτά ήθελα να εκφράσω και επίσης να ευχηθώ καλή επιτυχία στα παιδιά που περνάνε φέτος τη δοκιμασία.

  10. Αρχικά θα ηθέλα να σας πω ποσο δίκιο έχετε σε αυτά που λέτε. Έμενα μου μένει ένας ακόμα χρόνος για τις πανελλάδικες αυτές εξετάσεις , τις οποίες βάζουν σαν πρωτάρχικο μας στοχό απο το δημοτίκο και μας τρομάζουν με αυτές ολο και πιο πολυ . Λες και άμα δεν τα πάμε καλα θα είναι το τέλος του κόσμου. Έχω παρατηρήσει απο τους συμμαθητες μου οτι οι περισσοτεροι ή ειναι χαμενοι χωρις να ξερουν καν τι 9α ακολουθησουν ενω πιεζονται ασφυχτικα απο τον χρονο , απο τους γονεις τους και απο αυτο το σαπιο συστημα ή ακολουθουν τυφλα αυτο πους διδαχθηκαν απο τους γονείς του χωρις καν να σκεφτουν αν οντως τους αρεσει αυτο που πασχιζουν μερονυχτα σκιμενοι σε ενα βιβλιο να καταφέρουν.Άμα ομως δεν το καταφερουν??…έκει αρχιζει ο χαμος…η συντελεια του κόσμου που λέγαμε…λες και αμα ασχοληθεις με κατι στις μέρες μας δεν θα χρειαστει να αλλάξεις απειρες δουλες…εμενα το σκεπτικο μου ειναι οτι αμα πας να διαλεξεις καποια σχολη ..να την διαλεξεις αναλογα με το ποσο σε γεμιζει σαν ανθρωπο με το ποσο σ αρεσει…με την δικια σου θεληση…οχι των αλλων..!..και βεβαιως οχι με το ποσα λεφτα θα βγαζεις….γιατι θεωρω οτι εγω θα παω στην σχολη που θελω για να περάσω αυτα τα λιγα χρονια μαθαινοντας κατι που οντως με ενδιαφερει . Εχοντας βεβαια υποψιν μου οτι μπορει καν να μην το κανω επαγγέλμα . Ομως προτιμω να γεμισω την καρδια μου και το μυαλο μου , παρα τις τσεπες μου. Έλπιζω ολα τα παιδια να σκεφτουν οσο μπορουν καλυτερα τις επιλογες τους γιατι ετσι και αλλιώς σπανια καποιος θα σε βοηθήσει ή θα σου δειξει ολους τους δρομους που υπαρχουν περαν του προκαθορισμενου..

  11. Όμως δεν πρέπει να προσπαθούμε να κάνουμε τον κόσμο των παιδιών και τελείως άσχετο με τον πραγματικό κόσμο (οπού θα συναντήσουν). Πρέπει να μαθαίνουν και τι σημαίνει άγχος, τι σημαίναι πίεση χρόνου, τι σημαίνει συνέπεια, και τι σημαίνει προσπάθεια. Δεν πρέπει να τους είναι όλα ευνοϊκά. Γιατί άμα περάσουν στον πραγματικό κόσμο τελείως αδοκίμαστα, μάλλον δεν θα τα καταφέρουν.

  12. Ειναι η 2η φορα που σαν γονιος περναω αυτη την ψυχθοφορα διαδικασια.Δεν ξερω ποσο πιεζω τα παιδια μου,αλλα θα προτιμουσα κατι που να μην τα πιεζει με τετοιο τροπο π.χ. να μπορουν να δωσουν επαναληπτικες εξετασεις σε 2 μηνες αν κατι δεν παει καλα,ετσι ωστε να μην περιμενουν μια ολοκληρη χρονια.ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

  13. Καλησπέρα. Έδωσα πανελλήνιες το 1999 κ συνέχισα τις σπουδές μου το εξωτερικό όπου κ παρέμεινα, δουλεύω κ διδάσκω στο πανεπιστήμιο πλέον στο Λονδίνο. Ήθελα απλά να καταθέσω 2-3 απόψεις από την δική μου εμπειρία.

    Καταρχήν συμφωνώ ότι το γεγονός ότι κρινεται το μέλλον ενός παιδιού μέσα σε 2 εβδομάδες είναι προβληματικό – βέβαια αυτό είναι κάτι που συμβαίνει παντού, κ σε συνεντεύξεις για δουλειές βλέπουν τους υποψηφίους μισή ώρα κ κοιτάνε το βιογραφικό κ λαμβάνουν μια απόφαση μέσα σε ένα στενό χρονικό περιθώριο κ συχνά γίνονται λάθος εκτιμήσεις.Κ συμφωνώ μαζί σας στο ότι ένα παιδί 18 χρονών προφανώς κ δεν μπορεί να ξέρει τι ακριβώς θέλει να κάνει. Στην Αμερική κ την Αγγλία συχνά τα παιδιά τελειώνουν σχολές άσχετη με το επάγγελμα που θα ακολουθήσουν μετά, αυτό το βρίσκουν αργότερα στην πορεία. Βέβαια στην Ελλάδα κάτι τέτοιο φαντάζει εντελώς αδύνατο, ειδικά σε τέτοιες εποχές.

    Αλλά για να πάω στο θέμα, ήθελα να συμφωνήσω με τους προηγούμενους αναγνώστες- κ εγώ πιστεύω ότι ο κύριος λογος του άγχους (κ του κόστους) είναι ότι στην Ελλάδα θεωρείται η μοναδική οδος, κάποιος θεωρείται άξιος μονάχα με την εισαγωγή του στο ΑΕΙ. Αυτό όμως είναι ένα εντελώς άλλο θέμα.

    Κ εγώ στις προπτυχιάκες μου σπουδές δεν διάβαζα ιδιαίτερα, ενώ ήξερα ήδη ότι ήθελα να δουλέψω στην ακαδημία κ στην έρευνα. Τελείωσα με καλό βαθμό κ αρκετά εύκολα μία ανώτατη σχολή, αλλά σαφώς πήρα τα ερεθίσματα για να βρω τι θέλω να κάνω στην συνέχεια. Στο μεταπτυχιακό μου κ μετά στο διδακτορικό μου κουράστηκα πάρα πολύ, κ βλέποντας πόσο συνηθισμένοι ήταν οι συμφοιτητες στο μεταπτυχιακό στην συνεχή δουλειά ένιωθα περίεργα στην αρχή. Αλλά ο λόγος που δεν διάβαζα τόσο στο πρώτο μου πτυχίο δεν ήταν ότι ήμουν κουρασμένη από τις εισαγωγικές, ήταν το ίδιο το πανεπιστήμιο κ ο τρόπος που λειτουργεί- αλλά αυτό πάλι είναι εντελώς διαφορετικό θέμα νομίζω. Μακάρι κάποια στιγμή να αλλάξουν κάποια πράγματα εκεί, θα κάνουν την διαδικασία των προπτυχιακών σπουδών πολύ πιο δημιουργική, όπως ειναι σε πολλά πανεπιστήμια του εξωτερικού.

    Κ ενώ εντοπίζω πολλά προβλήματα στο θέμα του πανεπιστήμιου στην Ελλάδα, οφείλω να πω ότι, ναι, υπάρχουν μαθήματα που οι Έλληνες φοιτητές που πέρασαν από πανελλήνιες τα γνωρίζουν πάρα πολύ καλύτερα από αυτούς του εξωτερικού (συχνά διδάσκω βασικά μαθηματικά κ στατιστική σε φοιτητές στις πολιτικές επιστήμες στην Αγγλία όπου πραγματικά είναι πολύ δύσκολο μιας κ δεν ξέρουν αυτά που τα ελληνόπουλα ξέρουν στην τρίτη γυμνασίου), όπως κ υπάρχουν σχολές που το επίπεδο κ το πρόγραμμα προπτυχιακών σπουδών τους στην Ελλάδα είναι πραγματικά πολύ καλύτερο απότι στο εξωτερικό – νομίζω αυτό ισχύει ειδικά για το πολυτεχνείο.

    Γειά σας.

  14. Μήπως αυτό το άγχος το δημιουργεί το περιβάλλον ;
    Μήπως η ανασφάλεια των γονέων ωθεί το σύστημα σε υπερβολές ;
    Μήπως η κρίση μας για μια ακόμη φορά είναι επιδερμική;
    Μήπως τους μαθητές πρέπει να του κλείσουμε σε μια γυάλα για να μην έχουν καμία αίσθηση για το τι επικρατεί έξω …. στην κοινωνία;
    Μήπως πρέπει να σβήσουμε και ορισμένες λέξεις από το λεξικό πχ προσπάθεια , συναγωνισμός , στόχος , εργασία , αποτελεσματικότητα ….
    Μετά από 18 χρόνια στη εκπαίδευση έχω «βαρεθεί» να ακούω όλους αυτούς τους αφορισμούς ….. τα εύκολα λόγια και τις θεωρίες.
    Αν κάποιος μελετήσει ψύχραιμα τι είναι αυτές οι εξετάσεις θα βάλει τα γέλια !!!!
    Θυμάμαι τι διάβασα για τις εισαγωγικές εξετάσεις …. και τι διάβασα μετά στο Πανεπιστήμιο … και πιο μετά ….
    Δεν υπάρχουν προβλήματα στην εκπαίδευση ;;;
    Ναι, είναι άλλα όμως !!! Το βασικό πρόβλημα είναι ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ κουλτούρα για την εκπαίδευση !!!!
    κυρίως από την οικογένεια , μετά μέσα στο σχολείο και στην κοινωνία !!!!!
    Αλλά αυτά είναι δύσκολα θέματα καλύτερα να τα αφήσουμε και να μιλήσουμε για το Φιλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα και την εκπομπή του κ. Π. Τσίμα (χαρακτηριστικό δείγμα ελληνικής δημοσιογραφίας) η οποία είναι ένα καλό έναυσμα για έρευνα !!!!
    Ο αγώνας είναι συνεχής και ο ιδρώτας ποτάμι …. αυτός ο τόπος ανήκει στους ΑΞΙΟΥΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ….

  15. Σήμερα έδινα κ εγώ πανελλήνιες γ πρώτη φορά…η αρχική μ εμπειρία μ τν έκθεση ήταν πολύ θετική,τα πήγα αρκετά καλά και ήδη έκανα όνειρα γ τ συνέχεια τν εξετάσεων..τ σημερινό φιάσκο τν μαθ.γενικής όμως ήταν απαράδεκτο!τυπογραφικά λάθη κ προχειρότητες που μάς κόστισαν σε χρόνο κ μάς γέμισαν αμφιβολίες κ άγχος..όσο γ τν αλλαγή αυτή καθαυτή π έγινε στ θέματα αφορούσε μία λέξη! και στ διάστημα τς αναμονής όσοι πρόλαβαν ν δούν τ σκέλη τ μαθήματος ήδη συζητούσαν τς απαντήσεις μεταξύ τς..τ συμπερασμάτα δικά σας..εκτιμώ πως τ θέματα ήταν αρκετά δύσκολα και τ ελλειπές σχολικό βιβλίο δν κάλυπτε ούτε τ ένα τέταρτο απο τς ασκήσεις..πώς να βασιστείς λοιπόν μόνο στ ενδοσχολική εκπαίδευση;λυπάμαι τ παιδιά τς θεωρητικής κατεύθυνσης που επι τ πλείστον τς πρέπει ν απέτυχαν σήμερα κ ν υπέστησαν ισχυρό ψυχολογικό πλήγμα..παρόλα αυτά πρέπει όλοι εμείς τ κορόιδα ν κοιτάξουμε μπροστά γιατί ότι έγινε έγινε κ έχουμε κ άλλα μαθήματα..ελπίζω πώς οι κύριοι υπέυθυνοι για αυτό τ χάος να προσπαθήσουν έστω να αντιστρέψουν τ κλίμα στην συνέχεια τν εξετάσεων και να μάς χαρίσουν ένα ίχνος ελπίδας στ ζοφερό μέλλον τς διαβίωσης μας στν άδικη αυτή χώρα…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here