Grexit ξανά;

3
25

Εξόχως ενδιαφέροντα όσα γράφει για τις ευρωπαϊκές ηγεσίες στο νέο του βιβλίο “Stress Test: Reflections on Financial Crises” ο πρώην υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ, Τίμοθυ Γκάιτνερ.

Το πιο ενδιαφέρον απ’ όλα είναι, ασφαλώς, ότι με όσα γράφει σπάει την ομερτά των παγκοσμιοποιημένων ελίτ, τα μέλη των οποίων μπορεί μεταξύ τους να λένε όσα λένε, αλλά συνήθως δεν τα βγάζουν προς τα έξω, να τα ακούσουν και οι πληβείοι, τηρώντας το αρχαίο «τα εν οίκω μη εν δήμω».

Έτσι, μπορούμε ευκολότερα να κατανοήσουμε το μέγεθος της υποκρισίας των ευρωπαϊκών πολιτικών, οικονομικών και μιντιακών ολιγαρχιών, που άλλα λένε στον Γκάιτνερ και άλλα στα κανάλια -αν και στην περίπτωση του Αμερικανού πρώην υπουργού,  η απόκλιση ανάμεσα στους δύο ρόλους δεν μοιάζει να είναι  τόσο μεγάλη όσο άλλων ευρωπαίων ομολόγων του, για να μην αναφερθούμε στην εγχώρια ελίτ.

Απλώς εμείς μαθαίνουμε τώρα αυτό που υποθέταμε πριν από καιρό ότι «παίζει» στην Ευρώπη (και ειδικά στη Γερμανία) για την Ελλάδα (εδώ), και συγκεκριμένα ότι η επιχείρηση σωτηρίας της χώρας με τους νέους δανειστές ήταν, τελικά, εργαλείο εξώθησής της από την Ευρωζώνη, χωρίς να προκύψει μεγάλο κόστος για τις τράπεζες και, γενικά, χωρίς μεγάλες αναταράξεις στην ίδια την Ευρωζώνη.

Η προσδοκία μάλλον ήταν ότι αν επιβάλουμε στους Έλληνες, μέσω των ανέτοιμων και (τουλάχιστον γι αυτό)  αμήχανων ηγεσιών τους την τιμωρία που ακούει στο όνομα «δανειακές συμβάσεις» (ή Μνημόνια) και επιμείνουμε στην τήρηση των «συμφωνηθέντων» μέσα από τον συγκεκριμένο εκβιασμό, θα υπάρξει κοινωνική έκρηξη και αφορμή για έξοδο (οικειοθελή ή υποχρεωτική).

Σε όσους, τώρα, θα προβάλουν αμέσως την ένσταση ότι στην Ευρώπη υπάρχουν κανόνες και ότι η έξοδος μιας χώρας δεν προβλέπεται από αυτούς, άρα δεν μπορεί να γίνει, απαντώ ότι στην Ευρώπη δεν υπάρχουν κανόνες που να τους σέβονται όλοι, ανεξάρτητα από τα συμφέροντά τους. Ότι δηλαδή καμιά μεγάλη και ισχυρή χώρα, και ειδικά η ενωμένη Γερμανία, δεν διανοείται να δεσμεύσει τα οικονομικά και άλλα της συμφέροντα με κανόνες που θα επιβάλει η Ένωση και αυτή μετά θα οφείλει να τους τηρεί.

Δεν είναι ανάγκη να πάμε στον Θουκυδίδη για να θυμηθούμε ότι οι κανόνες δεσμεύουν τους αδύνατους, δεν υποχρεώνουν τους ισχυρούς. Και η ισχύς είναι άνισα κατανεμημένη στα ευρωπαϊκά κράτη.
Η «εξαίρεση» που γίνεται αυτή τη στιγμή για τη Γαλλία, αλλά όχι για την Ελλάδα, το υπογραμμίζει.

Η προσδοκία εξόδου προετοιμάστηκε ψυχολογικά σε όλη την Ευρώπη μέσω της κυριαρχίας για τρία περίπου έτη ενός ακραία αρνητικού δημόσιου λόγου για τους Έλληνες συλλήβδην. Όχι για τις ελληνικές κυβερνήσεις που έδιναν, όπως λένε, τα πλαστά στοιχεία στις ευρωπαϊκές υπηρεσίες ή για τα μέλη τους που πλούτιζαν, όπως λένε, με τις μίζες ή για τα κυβερνητικά κόμματα που συντηρούνταν, όπως φημολογείται, με πόρους  γερμανικών κολοσσών.

Ο στιγματισμός, η ταπείνωση των Ελλήνων δεν είχε στόχο μόνο τον εκφοβισμό, και μέσω αυτού την υποταγή στις ρυθμίσεις του Μνημονίου, αλλά και τη δημιουργία ενός πανευρωπαϊκού αιτήματος για εξοβελισμό της Ελλάδας από την ΟΝΕ ως πρώτο βήμα για μια νέα, μικρότερη, νομισματική Ένωση,  όπως την φανταζόταν τότε (και δεν έπαψε ακόμη και σήμερα να τη φαντάζεται) τμήμα της γερμανικής πολιτικο-οικονομικής ηγεσίας.

Τα γερμανικά Μέσα Επικοινωνίας ανέλαβαν, σαν συντονισμένα από καιρό, να προωθήσουν τον στόχο δημιουργώντας κατάλληλο ψυχολογικό κλίμα. Δεν επρόκειτο για ξέσπασμα της διαβόητης «τευτονικής οργής», αλλά για μεθοδική επικοινωνιακή καμπάνια.

Ο πιο μεθοδικός εκφραστής αυτής της μεθόδευσης στο χώρο των «ειδικών» δεν είναι τόσο ο γνωστός Σοσιαλδημοκράτης πολιτικός Thilo Sarrazin, αλλά ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Οικονομίας του Μονάχου Hans-Werner Sinn. Ο οποίος, όπως προβλεπόταν, τις τελευταίες εβδομάδες επανέρχεται με σενάρια ενός βελούδινου Grexit.

Όλη η μυθολογία για τη φύση των Ελλήνων (perfidia Greacorum), τον παρακμιακό τους χαρακτήρα, τη φυσική ροπή προς την απάτη και την οκνηρία, τη ροπή για παρασιτική ζωή (να θέλουν να ζουν από τα πλεονάσματα των άλλων Ευρωπαίων) και το θράσος να ζουν άνετα, χωρίς όμως να είναι παραγωγικοί και ανταγωνιστικοί – το γνωστό αξίωμα  ότι οι Έλληνες ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους – αξιοποιήθηκε για πρώτη φορά μετά το 1945 εναντίον ενός ευρωπαϊκού λαού δημιουργώντας εκεί κλίμα οργής για τους «απατεώνες μέσα στην ευρω-οικογένεια» και απαίτηση για αποπομπή από αυτήν, και εδώ τρόμο για το τι θα γίνει αν υπάρξει τελικά αυτό το περίφημο «Grexit».

Την ίδια στιγμή δημιούργησε μια ψυχική απόσταση των Ελλήνων απέναντι στην Ευρώπη, το μέχρι χθες ιδανικό μας, αφού πολλοί έβλεπαν στη νέα «μεγάλη πατρίδα» όχι μόνο την γαλατερή αγελάδα που αρμέγεται εύκολα, αλλά και τη σκέπη για κάθε κίνδυνο από Βορρά ή εξ Ανατολών. Η φαντασιακή αυτή «κιβωτός» έγινε τελικά φυλακή, δύσκολη μάλιστα, και οι φύλακες των Ελλήνων από προστάτες έγιναν εισαγγελείς: «Σας χρειάζεται αυτή η τιμωρία, για να μάθετε να μην λέτε ψέματα και να μη ζείτε πλέον με δανεικά, για να μάθετε να μην σφετερίζεστε το πλεόνασμα των άλλων».

Η έξοδος δεν έγινε μέχρι σήμερα – χωρίς, όμως, επισήμως να κλείσει εντελώς το ενδεχόμενο αυτό, αφού η παραμονή συνδέεται πάντοτε ένα «αν», που αφορά την τήρηση των δεσμεύσεων που ανέλαβαν οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες μετά το 2010 απέναντι στους δανειστές – όχι γιατί έπαψαν να την επιδιώκουν όσοι την είχαν σχεδιάσει, αλλά επειδή είτε από ψυχραιμία και σωφροσύνη, είτε εξ αιτίας του ισχυρού σοκ, είτε εξ αιτίας του φόβου, είτε εξ αιτίας και των τριών μαζί, η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν έδωσε την αφορμή που αναζητούσαν οι νέοι δανειστές για να πουν «θα σας δανείσουμε, αλλά αδειάστε μας τη γωνιά και πηγαίνετε να ζήσετε με τους ομοίους σας στα Βαλκάνια, δεν είστε ικανοί για Ευρωζώνη». Διότι αυτό ήταν σε τελική ανάλυση το πνεύμα της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης το 2009, το 2010, το 2011 και το 2012 – παρά λίγο.

Έγινε όμως η ζημιά, και το τραύμα δεν έχει κλείσει. Οι Έλληνες, με εξαίρεση ίσως εκείνους που πιστεύουν ακόμη ότι «μαζί τα φάγαμε», δύσκολα θα εμπιστευτούν στο μέλλον την Ευρώπη που γνώρισαν τα τελευταία χρόνια, και μάλλον έχουν σοβαρούς λόγους για μια τέτοια καχυποψία.
Το ότι η Ευρώπη χορηγεί δάνεια και έχει αποφευχθεί η επίσημη και ανεξέλεγκτη χρεοκοπία (διότι η άλλη υπάρχει εδώ και καιρό), δεν μπορεί από μόνο του να κλείσει το ψυχικό χάσμα που άνοιξε μετά την κρίση ανάμεσα στην Ευρώπη (και ειδικότερα τη Γερμανία) και στους περισσότερους Έλληνες. Ακόμη κι αν ο Μανόλης Γλέζος τονίζει διαρκώς –πολύ ορθά– ότι για τις ζημίες που υπέστη η Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Κατοχής δεν ευθύνεται ο σημερινός γερμανικός λαός, αλλά το τότε γερμανικό κράτος, ότι οι απαιτήσεις για αποπληρωμή του κατοχικού δανείου είναι απαιτήσεις προς το γερμανικό κράτος ως συνέχεια του ναζιστικού κράτους, και όχι απαιτήσεις προς τους «Γερμανούς» εν γένει, η εικόνα που είχαν πολλοί Γερμανοί για τους Έλληνες έχει διαμορφωθεί, δυστυχώς,  σήμερα προς το αρνητικότερο, ενώ η εικόνα που έχουν πολλοί Έλληνες για τους Γερμανούς έχει επηρεαστεί αρνητικά από τις αποφάσεις της γερμανικής ηγεσίας σχετικά με το είδος και τους όρους της «βοήθειας» που προσφέρθηκε στην Ελλάδα μετά το 2010, αλλά και μέσα από τα ανθελληνικά κείμενα των γερμανικών εφημερίδων που αναμεταδίδονται τακτικά από αντίστοιχες ελληνικές.

Το τραύμα αυτό θα πάρει χρόνο να κλείσει, διότι η «βοήθεια» που επέβαλε η Ευρώπη στην Ελλάδα δεν αποτελεί πραγματικό δείγμα αλληλεγγύης και η οικονομική κατάσταση στην χώρα δεν βελτιώνεται, έτσι ώστε η συμπεριφορά της Ευρώπης προς τους Έλληνες να μπορεί να συνδεθεί με κάτι θετικό.

Παρόλα αυτά, η πληγή αυτή πρέπει να κλείσει, όπως έκλεισε και στο παρελθόν που ήταν ακόμα χειρότερη με την επιβολή ωμής στρατιωτικής, κι όχι μόνον οικονομικής, βίας. Οι ευρωπαϊκοί λαοί είναι υποχρεωμένοι να συμβιώσουν στην ήπειρο αυτή, και μάλιστα ειρηνικά και δημιουργικά. Τις εναλλακτικές λύσεις τις έχουν δοκιμάσει όλες στο παρελθόν με οδυνηρά αποτελέσματα. Όχι μόνον οι πολιτικές ηγεσίες, αλλά όλοι οι ευρωπαίοι πολίτες έχουμε χρέος να προωθήσουμε αυτόν το στόχο. Χωρίς να κρύβουμε ούτε τα άπλυτα της Ελλάδας, ούτε και εκείνα της Ένωσης, που δεν είναι και λίγα.

Η επαναπροσέγγιση αυτή πρέπει να γίνει πρωτίστως μέσα από το σχολείο. Ας είμαστε αισιόδοξοι ότι εκπαιδευτικοί και μαθητές μπορούν να τα καταφέρουν, γιατί διαθέτουν γνώση και παρρησία. Λίγη περισσότερη ελευθερία χρειάζονται από τις «τράπεζες θεμάτων» και κάποια ενθάρρυνση από μας τους υπόλοιπους.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΟι 20 καλύτερες ταινίες της ζωής μου
Επόμενο άρθροΤζαβέλλας: «Να κερδίσουμε στο Καραϊσκάκη»
Ο Θανάσης Γκότοβος γεννήθηκε το 1951 στην Ήπειρο. Σπούδασε στο Ιεροδιδασκαλείο Βελλάς, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (Φιλοσοφική Σχολή) και στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, όπου και υπέβαλε τη διδακτορική του διατριβή (Τμήμα Επιστημών της Αγωγής) με θέμα "Γλώσσα και αλληλεπίδραση των παιδιών των Ελλήνων μεταναστών στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και το Δυτικό Βερολίνο". Από το 1981 εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και από το 1989 είναι καθηγητής στον Τομέα Παιδαγωγικής του Τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής. Στο πεδίο της ειδίκευσής του ανήκουν οι Θεωρίες των εκπαιδευτικών οργανισμών, η Διδακτικής της γλώσσας και της ιστορίας, οι Θεωρίες της κοινωνικοποίησης και η Διαχείριση της ετερότητας στην εκπαίδευση. Έχει δημοσιεύσει πολλά βιβλία και άρθρα σε ελληνικά και διεθνή περιοδικά.

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Για οικονομία χρόνου και επιχειρημάτων και για να αποφύγω γραικύλους, ευρωλιγούρηδες και τους δήθεν υπεύθυνους μνημονιακούς, κάνω την εξής «παραδοχή». Οι Έλληνες είμαστε οι πλέον διεφθαρμένοι, τεμπέληδες και ανίκανοι άνθρωποι του κόσμου.
    Κάνω και μια δεύτερη «παραδοχή»: Οι αγαθοί εταίροι μας, οι άδολοι δανειστές μας και πιστοί μας σύμμαχοι, εξαπατήθηκαν! Τώρα που ακόμα και ο adonis συμφωνεί μαζί μου, διατυπώνω και κάποιες ερωτήσεις.

    1) Γιατί βάλανε στην ΕΕ μια διεφθαρμένη τριτοκοσμική χώρα;
    2) Γιατί βάλανε στην ευρωζώνη μια σοβιετικού τύπου οικονομία;
    3) Γιατί συνεργάζονται με αναξιόπιστους πολιτικούς που λένε ψέμματα, κλέβουν και
    εξυπηρετούν μόνο τη κομματική τους πελατεία;
    4) Γιατί δεν ελέγχουν ποιους δανείζουν και με ποιους συναλλάσσονται (siemens, εξοπλιστικά
    λίστες μίζας και φοροδιαφυγής);
    5) Γιατί βάλανε στην ΕΕ και ευρώ τη Κύπρο; Δε γνώριζαν τα περί φορολογικών παραδείσων
    και πλυντήρια βρώμικου χρήματος; (εξαιρούνται φυσικά η Μάλτα, η Ελβετία και το Luxleaks)
    6) Γιατί μια τόσο ασήμαντη χώρα παρουσιάζει τόσο μεγάλο διεθνές ενδιαφέρον;
    7) Γιατί έστω και καθυστερημένα (2010), δε μας πέταξαν με τις κλωτσιές έξω από την ενάρετη,
    και εργατική τους «οικογένεια»;
    8) Τι περιμένουν από μας και τους πολιτικούς μας (που τους γνωρίζουν σαν κάλπικη δεκάρα);
    9) Είναι λοιπόν τόσο καλοπροαίρετοι ή μήπως παντελώς ηλίθιοι;

    Όποιος απαντήσει στις παραπάνω ερωτήσεις πιθανώς γνωρίζει αν και πότε το grexit θα συμβεί. Όπου όμως σταματάει η λογική, ξεκινάει η συνομωσιολογία! Δώστε λοιπόν λογικές απαντήσεις.

  2. Aγαπητή/έ bushido,

    Αν ζούσες στο εξωτερικό, όπως εγώ, θα καταλάβαινες ότι οι Έλληνες μόνο ανίκανοι και τεμπέληδες δεν είναι. Άρα το α πληθυντικό που χρησιμοποίησες είναι πολύ άστοχο.
    Το μόνο που έχω να συμπληρώσω είναι ότι αυτή η μερίδα των ανίκανων και τεμπέληδων πολιτών εκλέγει ανίκανους και τεμπέληδες πολιτικούς.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here