Η φτώχεια τον κάνει μετανάστη στα 65…‏

10
50

Από τις 25 Μαϊου που γεννήθηκε το κίνημα των «αγανακτισμένων» στη χώρα μας, ο κύριος Σωτήρης είναι κάθε απόγευμα στην πλατεία Συντάγματος. Έρχεται από τους πρώτους και φεύγει τελευταίος. Είναι 65 χρονών, συνταξιούχος, πρώην μάγειρας. Ο ίδιος δεν δηλώνει αγανακτισμένος αλλά απελπισμένος κι όταν τον ρωτούν «γιατί», λέει με παράπονο: «γιατί στα 65 μου φεύγω μετανάστης για να ζήσω».
Χθες το απόγευμα μας διηγήθηκε την ιστορία του…

Η ζωή κάθε άλλο παρά με ροδοπέταλα ήταν στρωμένη για εκείνον. Γόνος φτωχής οικογένειας, από επαρχία, αναγκάστηκε να σταματήσει το σχολείο και να κυνηγήσει το μεροκάματο από την τρυφερή ηλικία των 13 ετών. Από τότε δεν θυμάται τον εαυτό του να σταμάτησε ποτέ να δουλεύει. Καθημερινές, Σαββατοκύριακα, Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρια και χειμώνες. Έπρεπε να δουλεύει σκληρά για να ζήσει την οικογένειά του και να μεγαλώσει τα δύο του παιδιά.

Ο κύριος Σωτήρης δεν πήγε ποτέ του διακοπές και η διασκέδαση είναι λέξη που δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό του. Η ζωή του ήταν μόνο δουλειά, αλλά δεν παραπονέθηκε ποτέ. Δούλευε αγόγγυστα ακόμη κι όταν οι ατέλειωτες ώρες ορθοστασίας του άφησαν ένα πρόβλημα στην μέση που του προκαλούσε αφόρητους πόνους. Κι όταν τα παιδιά του -που τον έβλεπαν σπάνια στο σπίτι- τον ρωτούσαν: «μπαμπά πότε θα ξεκουραστείς;» απαντούσε με βεβαιότητα: «όταν θα πάρω σύνταξη». Και το πίστευε… Η ζωή όμως είχε άλλα σχέδια γι` αυτόν.

Η μέρα που περίμενε 47 ολόκληρα χρόνια ήρθε, αλλά η σύνταξη –που άργησε σχεδόν έναν χρόνο να βγει -ήταν μόλις 650 ευρώ. Τα τέσσερα πρώτα χρόνια έψαξε και βρήκε κάποια υποαπασχόληση, προκειμένου να συμπληρώνει το εισόδημά του. Φέτος, όμως, τίποτα. Ακόμη και τα «ψίχουλα» τελείωσαν. Όλες οι πόρτες είναι κλειστές, καθώς οι επιχειρηματίες που άλλοτε προτιμούσαν τους συνταξιούχους, τώρα φοβούνται να τους πάρουν. Η ζωή του έχει γίνει κόλαση: ενώ είχε μάθει μία ζωή να είναι «νοικοκύρης» -δηλαδή συνεπής στις υποχρεώσεις του -τώρα τα χρήματα δεν φτάνουν. Το ψυγείο είναι άδειο και οι λογαριασμοί απλήρωτοι. Τελευταία στερείται και την μοναδική χαρά που του χε απομείνει: να βλέπει τα εγγόνια του, γιατί στενοχωριέται που δεν μπορεί να τους πάρει ένα παιχνίδι.
Όταν βλέπει ειδήσεις τον πιάνει ταχυκαρδία, καθώς φοβάται ότι θα ακούσει για νέες περικοπές ή στάση πληρωμών. Ακόμη και η βόλτα στο καφενείο είναι ένα μαρτύριο, γιατί όλοι επαναλαμβάνουν τα ίδια εφιαλτικά σενάρια… Πάνε χρόνια από τότε που η γυναίκα του τον είδε τελευταία φορά να γελάει.

Κάπως έτσι πήρε την απόφαση. Θα φύγει. Βρήκε κάποια επιχείρηση στην Γερμανία που χρειάζεται άτομα και ετοιμάζει την βαλίτσα του, ενώ έβγαλε και το εισιτήριό του για τον επόμενο μήνα…

Δίπλα του στην πλατεία διαδήλωνε ένα νεαρό ζευγάρι . Ο πατέρας κρατούσε στους ώμους του ένα μικρό αγοράκι. Ο άντρας και η γυναίκα δούλευαν στην ίδια επιχείρηση: Πριν από 6 μήνες απολύθηκαν και οι δύο. Οι δόσεις του στεγαστικού έμειναν πίσω και ο άρτος ο επιούσιους εξασφαλίζεται από συγγενείς και φίλους.

Λίγα μέτρα πιο πέρα μια οικογένεια με δύο παιδιά που πηγαίνουν στο δημοτικό . Η μητέρα εργάζεται με ημιαπασχόληση ως πωλήτρια σε μαγαζί με ρούχα κι ο πατέρας είναι έμπορος. Με το εισόδημα της συζύγου να έχει υποστεί περικοπές και του συζύγου να έχει συρρικνωθεί -λόγω αναδουλειάς- κάνουν φοβερή οικονομία, αλλά τα χρήματα δεν φθάνουν. Έτσι, με πόνο ψυχής αποφάσισαν να κόψουν τα φροντιστήρια ξένων γλωσσών που κάνουν τα παιδιά. «Ξέρω ότι χωρίς ξένες γλώσσες δεν θα χουν ελπίδα να βρουν δουλειά», λέει η μητέρα τους «αλλά τα χρήματα δεν περισσεύουν. Η δωρεάν Παιδεία είναι πανάκριβη…»

«Η μητέρα μου απολύθηκε και ο πατέρας μου κάθε μέρα λέει ότι θα τον διώξουν κι αυτόν», λέει η Μαρία από το Περιστέρι που -παρά τα 12 της χρόνια- μιλά σαν μεγάλη. Η κρίση την μεγάλωσε πρόωρα: «Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση εγώ και η αδερφή μου δεν θα καταφέρουμε να σπουδάσουμε ούτε να βρούμε ποτέ δουλειά… Δεν έχουμε ελπίδα…»

Αυτές τις μέρες που μαζεύονται χιλιάδες άνθρωποι στο Σύνταγμα, όπου κι αν σταθείς ακούς ιστορίες σαν αυτές. Άνθρωποι που υποφέρουν και φοβούνται ότι το αύριο θα ναι χειρότερο. Μέσα τους, όμως, έχουν μία ελπίδα. Γι` αυτό κάθε μέρα βγαίνουν στην πλατεία και φωνάζουν. Φωνάζουν με όλη την δύναμη της ψυχής τους ότι «δεν πάει άλλο» και ελπίζουν ότι το μήνυμά τους θα φτάσει εκεί που πρέπει και τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο. Αν όχι σήμερα, αύριο. Αν όχι αύριο, του χρόνου… Κάποιοι έχουν το περιθώριο του χρόνου να περιμένουν… Ο κύριος Σωτήρης, όμως, όχι…

10 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Τουλαχιστον αξιζει και ενα μεγαλο μπραβο στον κ.Σωτηρη που στα 65 του…φευγει για να αναζητησει δουλεια…ας οψονται οι 40 αρηδες συνταξιουχοι!!Αυτοι να τα βλεπουν…που δεν ντρεπονται!!

  2. zo sth rodo kai oi monoi poy exoyn doyleia einai oi allodapoi.akoma kai sta xenothoxeia toys protimoyn.dystyxos h patrida mas exei elleiψh apo patriotes politikoys kai patriotes ergothotes.

  3. dimitri auto ksanapes to.an i ellada kai as eixe krisi , den eixe kanenan kseno eixe kapoio sovaro organismo apasxolisis san ton oaed pou na apeuthinese ston dimo kai na vriskeis esto kai kapia mikri ergasia, kai telos an oi idoi oi katastimatarxes-epixirimaties den itan GIFTOI na protimoun ton kseno gia 5 euro ligotera , tote KAI me tin krisi o ellinas tha mporouse na zisei aksioprepws an kai den vlepw pote i ellada na ginete sovaro kratos mallon pros alvania tinoume pleon

  4. Να θέσω και γω ένα ερώτημα…όταν τόσα χρόνια ο κύριος Σωτήρης και ο κάθε κύριος,δε διασκέδαζε αλλά έβλεπε τους άλλους να διασκεδάζουν,και να σκορπάνε τα λεφτά του ελληνικού λαού ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΤΙΠΟΤΑ???ΓΙΑΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΩΣ ΕΔΩ???Αυτό που θέλω να πω είναι ότι στην ουσία τόσα χρόνια παρότι η Ελλάδα αναπτυσόταν και οι πολίτες να έχουν ανεβάσει πραγματικά το βιοτικό τους επίπεδο,δούλευαν συνεχώς αλλά κοιτούσαν ανέκφραστα και άεργα να τους τρώνε τα λεφτά άλλοι…τι να πω πια!
    22 ετών…μετανάστης σε 2 μήνες!

  5. απο οτι ξέρω καμμια πενατκοσαρια χιλιάδες συνταξιουχοι 65 αρηδες και ανω φευγουν για μετανάστες και καποιες δεκάδες χιλιάδες συνταξιούχοι κατω των 55 τους κουνουν το μαντηλι περιμενοντας εναγωνιως το πρώτο εμβασμα από το εξωτερικό.

  6. Πολύ ωραίο κείμενο. Προσωπικά πάντως, οφείλω να σάς ομολογήσω πως ακόμα μού είναι αδύνατον να το πιστέψω πως, μέσα σε έναν μόλις χρόνο, η χώρα και κυρίως οι πολίτες, έχουν περιέλθει σε έναν τέτοιας τάξεως μεγέθους οικονομικό ξεπεσμό. Είναι πραγματικά «να τρίβεις τα μάτια σου» με ό,τι συμβαίνει. Απασχολούμαι στον χώρο του λιανικού εμπορίου και αυτό που συμβαίνει με τα καταστήματα, μικρά και μεγάλα(καταλαβαίνετε σε τί αναφέρομαι, δεν μού αρέσει καν να το λέω)είναι πραγματικά …εξωπραγματικό με βάση τα δεδομένα ενός μόλις έτους πίσω…

    Κι όλα αυτά μετά την είσοδο μας στην τότε ΕΟΚ και τα αμέτρητα «πακέτα» οικονομικής βοήθειας που έκτοτε εισέρρευσαν στη χώρα…(είναι υπερβολή λοιπόν το «κλέφτες-κλέφτες» των «αγανακτησμένων» στις πλατείες;;)

    Το χειρότερο πάντως είναι πως κανείς πολιτικός ή έστω δημοσιογράφος δεν μάς προετοίμασε για αυτό το «χάλι». Ξαφνικά, μέσα σε έξι μήνες, βρεθήκαμε στην αγκαλιά-μέγγενη του ΔΝΤ και μάλιστα με μια λιτή ανακοίνωση από το υπέροχο, ακρητικό Καστελόριζο.

    Η ειρωνεία και -η χοντροπετσιά- σε όλο της το μεγαλείο.

  7. με ποιο δικαίωμα «αγανάκτησε» ο κυρ Σωτήρης; που ήταν στο βατοπέδι; στα εξοπλιστικά; Δε μπορεί… βολεμένος δημόσιος υπάλληλος θα ήταν που απλώς έχασε τη βολή του… πιθανώς να ήταν άλλος ένας βολεμένος καναπεδάτος που απλώς θίχτηκε από τους Ισπανούς… Φήμες ότι είναι μέλος του Σύριζα κρίνονται ως αναληθείς..

    Σε κάθε περίπτωση, ο κυρ Σωτήρης είναι εν δυνάμει επικίνδυνος για το πολίτευμα, γι’αυτό και πρέπει να συναιτίστεί … ε συγνώμη να συναινέσει παραυτα.

  8. Το άρθρο σας είναι γραμμένο με τέτοιο τρόπο που ενώ μας παρουσιάζει την σκληρή πραγματικότητα, στο τέλος του υπάρχει και μια αισιόδοξη πινελιά η οποία, χωρίς να αναιρεί τα προηγούμενα, καταφέρνει να φέρει μια ισορροπία.
    Το ζητούμενο είναι ποιοι θα είναι αυτοί που θα ακούσουν όλον αυτόν τον κόσμο που φωνάζει τα αυτονόητα!
    Μια μέρα, βγαίνοντας από την στάση του μετρό στην Ομόνοια είδα ένα παλικάρι 2 μέτρα να φωνάζει με όλη του την δύναμη… Έλεγε μόνο μία λέξη… »ΠΕΙΝΑΩ»!
    Προσωπικά πιστεύω πως δεν υπάρχει επιστροφή… Και από την στιγμή που δεν υπάρχει… θα την εφεύρουν και θα την βαφτίσουν όπως αυτοί επιθυμούν… Και θα προσπαθήσουν με κάθε μέσο να μας την πασάρουν… Ξέρουν αυτοί τον τρόπο… Επίσης ξέρω πως στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορούν πια να ξεγελάσουν ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό!
    Γίνεται πολύς λόγος για το μέλλον των παιδιών μας… Μέλλον μάλλον θα υπάρξει… Παιδιά μάλλον θα κάνουμε… ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΜΩΣ ΜΕΛΛΟΝ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΔΥΟ ΞΕΝΟΙ!
    Με αφορμή το μήνυμά μου θέλω να ευχηθώ στην φίλη μου Ελένη Λαζάρου να συνεχίσει να κάνει αυτό που ξέρει καλά…
    Ελένη μου… γερή να είσαι…

  9. μονο που ξεχασατε το μεγαλυτερο ποσοστο απο αυτους που βρισκονται στην πλατεια…και μαλιστα το 80%!
    τους δημοσιους υπαλληλους που τους εχουν κοψει μονο 30 με 100 ευρω το μηνα και φωνασκουν!!
    γιατι φωνασκουν;
    γιατι επιτελους γκρεμιζεται η φαυλοτητα τους!
    και δεν φταιει καμια κυβερνηση που τους εβαλε..φταινε οι ιδιοι που ασελγουν καθημερινα πανω μας και δεν τολμουμε να τους αντιταχθουμε!
    κοινωνικη συνοχη; τετοιου ειδους; οχι!
    θα σας πω κατι ακομη..ο κυριος σωτηρης εικονικος η πραγματικος θα βρει δουλεια και 65 σε βορειοευρωπαικη χωρα…
    το συνοθυλευμα του δημοσιου τομεα με πτυχιο δημοτικου η γυμνασιου και κεινο με μεσον που εμαθε να βογγα κατω απο το ερκοντισιον δεν εχει μελλον πουθενα!
    ουτε στην πατριδα μας πλεον ουτε και στο εξωτερικο..κι αυτο διοτι εχουν μαθει στην κρεπαλη!
    ολα τα υπολοιπα ειναι μπανανοφλουδες για μια ταχα συνοχη που δεν εχει θεση πια στην κοινωνια μας!!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here