Η γενιά του Πολυτεχνείου. Συλλογική αυτοκριτική.

10
40

Μέρος 2ο

Στο άρθρο μου της Κυριακής 22.1.2012 έγραφα για την ηγεσία του τόπου.

Στη συλλογιστική μου δεν μένει απ’έξω κι όλος εκείνος ο κόσμος, που δεν άσκησε καμιά εξουσία, ο λαός.

Κι είναι σημαντικό να αναφερθούμε και στο λαό, γιατί από αυτόν πηγάζει κάθε τί που γίνεται σ’αυτόν τον τόπο, και κάθε προορισμός ή όραμα αυτόν έχει αποδέκτη, σκοπό, ή….πρόφαση!.

Κι εμείς, ο λαός, είμαστε αυτοί που θα δώσουμε τις κατευθύνσεις και τη συναίνεση. Την ανοχή.

Εμείς θα υποστούμε τις δοκιμασίες, εμείς θα υποφέρουμε από τις επιλογές μας, εμείς θα αλλάξουμε τα κακώς κείμενα, εμείς θα ζητήσουμε λόγο.

Εμείς θα αλλάξουμε το ρού της ιστορίας μας ή θα βυθιστούμε, μοιραίοι κι άβουλοι, κάτω από το βάρος της ολιγωρίας μας, στο σκοτάδι και την απραξία, προσμένοντας την ατομική μας εξαίρεση από τον συλλογικό όλεθρο.

Τί έκανε, λοιπόν, ο λαός όλα αυτά τα χρόνια της Μεταπολίτευσης;

Τί έκαναν ως πολίτες οι άνθρωπο της γενιάς του Πολυτεχνείου όλα αυτά τα χρόνια; Δηλαδή, όλοι εμείς οι επαγγελματίες δικηγόροι, γιατροί, μηχανικοί, συμβολαιογράφοι, καταστηματάρχες καταναλωτικών ειδών και υπηρεσιών και οι απλοί πολίτες εργαζόμενοι στη γη και στους άλλους τομείς παραγωγής και δημιουργίας; Απλώς, βρεθήκαμε να καταναλώνουμε το νέο είδος ευωχίας που η εποχή εκμαυλιστικά μας προσέφερε με επιδοτήσεις απαλλοτρίωσης των αξιών και της παράδοσής μας και θαλλασσοδάνεια απόλαυσης. Χωρίς να το καταλάβουμε, μετατραπήκαμε κι εμείς σε καταναλωτικές μηχανές, πληθαίνοντας μάλιστα τις καταναλωτικές μας ανάγκες. Και τις πληθύναμε τόσο πολύ, .ώστε – αφού δεν επαρκούσαν τα αγαθά της πατρίδας μας-κάναμε εισαγωγή σε είδη απόλαυσης και κατανάλωσης ακόμη και της στοιχειώδους καθημερινής μας ανάγκης.

Ας μην ασχοληθούμε με την εισαγωγή βιομηχανικών ειδών. Εισάγουμε τα πιάτα μας, τα μαχαιροπήρουνά μας, τα τσιμπιδάκια που απλώνουμε τα ρούχα μας, σπίρτα, αναπτήρες, τα εσώρουχά μας, τις κατσαρόλες και τα ταψιά μας, τα χαρτιά και τα μολύβια μας! Οι διεκδικήσεις ελευθερίας και δικαιωμάτων, τις οποίες με τα συνδικάτα μας αξιώσαμε, μας έδωσαν προνομιούχο τιμολόγιο ηλεκτρικής ενέργειας σε όσους εργάζονται στη ΔΕΗ, προνομιακή μεταχείριση προσλήψεων μελών της οικογενείας μας σε όσους εργάζονται στον ΟΤΕ ή τις Τράπεζες, ακόμη και στη δημόσια διοίκηση και την κυβέρνηση, αφού ο βουλευτής μας μπορεί να τακτοποιήσει επαγγελματικά, με ασφάλιση, μισθούς και επιδόματα αρκετούς οικογενειακούς δορυφόρους να τον υπηρετούν (ακόμα και χωρίς να εμφανίζονται στην υπηρεσία) για την εκτέλεση των μεγάλων ευθυνών και υποχρεώσεών του προς το λαό.

Κι ο λαός, καθημερινά, προσπαθεί να επωφεληθεί –περιφρονώντας τους χαζούς συμπολίτες του-αν δεν τον βλέπουν κατά προφανή τρόπο, να πετάξει το σκουπίδι του από το αυτοκίνητό του, να βάλει το σκύλο του στα σκαλοπάτια του γείτονα για να κάνει την ανάγκη του, να ξεγελάσει στην ουρά αναμονής τον άλλο, είτε με προσποιητή ασθένεια είτε με ανάγκη είτε σιωπηρά δια του αγκώνος είτε καταπατώντας το οικόπεδο του γείτονά του, είτε υφαρπάζοντας την εύνοια των γονέων έναντι των αδελφών του, είτε αφήνοντας το οικογενειακό φορτίο εργασιών στον πιο φιλότιμο, το κορόιδο, είτε αντιγράφοντας στις εξετάσεις, είτε εξαντλώντας το νόμιμο όριο απουσιών στο σχολείο, είτε πολλαπλασιάζοντας τις δίκες για να έχει υποθέσεις, είτε πολλαπλασιάζοντας τα συμβόλαια για να έχει περισσότερες πράξεις, κλπ. Όλοι μας έχουμε έναν τρόπο υπέρβασης του μέτρου και του αξιόπιστου. Και την πραγματοποιήσαμε αυτή την κακόπιστη υπέρβαση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Λειτουργούμε πια σαν κοτζαμπάσηδες στον τόπο μας, σε βάρος συλλογικά του εαυτού μας και του εθνικού μας μέλλοντος.

Έτσι, βαφτίσαμε τη νομιμότητα ηθική, όπως είπε και ένας πρώην υπουργός.

Όχι η νομιμότητα δεν είναι ηθική. Είναι απλώς το κατώφλι, το ελάχιστο της εξωτερικά επιβαλλόμενης «συνέπειας», για να μην τρωγόμαστε όπως οι σκύλοι. Και σαν ανθρώπινο μέτρο είναι άδικο, ατελές και ατελέσφορο, σε περίπτωση που είναι εικονικό, και το θεσπίσαμε ώστε να ισχύει μόνο για τους άλλους.

Ηθική είναι αυτό αόρατο χέρι που σε εμποδίζει να βλάψεις το διπλανό σου, γιατί θα είναι σα να βλάπτεις τον εαυτό σου, το παιδί σου. Γιατί ούτε κι εσύ θα γλιτώσεις από τις συνέπειες της βλαπτικής σου πράξης.

Συμπερασματικά:

Με ηγεσία χωρίς αρχές, όραμα και διαπαιδαγωγητική βούληση, και λαό χωρίς πνευματική καλλιέργεια, στόχους δημιουργίας και αυτοπειθαρχία ήταν απολύτως βέβαιο ότι θα φτάναμε εδώ που είμαστε. Στο πουθενά, κρατώντας στα χέρια μας το τίποτα και προσδοκώντας το μηδέν.

Είναι χειρότερο από ατιμία, είναι χειρότερο από απελπισία, είναι χειρότερο από πενία, γιατί είναι αδιέξοδο. Δεν έχουμε οδό διαφυγής, γιατί δεν έχουμε όραμα, δεν έχουμε βούληση αντίστασης στον κατακρημνισμό μας από του κακού τη σκάλα. Και επιπλέον έχουμε πολιτικά κόμματα χρηματοδοτούμενα από το κράτος μάλιστα, ασχολούμενα το καθένα με την επίτευξη της δικής του πρωτοκαθεδρίας στην εθνική μας κηδεία.

Αν τζογάραμε λιγάκι στην ξεφτίλα μας; Μπορεί κάτι να βγάζαμε. Τα αργύρια του χαμού μας.

Μήπως όμως είναι προτιμότερο για όλους μας, Λαό και ηγεσία, να ζήσουμε και να πολιτευθούμε περισσότερο δημιουργικά, έντιμα, με συναίσθηση και υπερβαίνοντας το εγώ μας;

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΤι με νοιάζει εμένα η φοροδιαφυγή;
Επόμενο άρθροΓερμανική μπότα πάνω στην Ευρώπη
Επί σειρά ετών συνεισέφερα στην Επιθεώρηση Νομολογίας (Εκδ. Νομικής Βιβλιοθήκης) τα αποτελέσματα της νομολογιακής έρευνάς μου επί θεμάτων κυρίως του Συνταγματικού Δικαίου, του Γενικού Διοικητικού Δικαίου και του Δικονομικού Διοικητικού Δικαίου. Από τη μελέτη και την έρευνα αυτή αποκόμισα θησαύρισμα γνώσεων επί του Δικαίου, όχι μόνο ειδικότερα κατά (το μελετώμενο) κλάδο, αλλά και στο σύνολό του ως Γενικού Συστήματος Αρχών και αξιών, δεδομένου ότι η έρευνα γινόταν επί του συνόλου της δημοσιευομένης Νομολογίας. Επίσης, σε συνεργασία με τον (τότε Πρόεδρο Εφετών ΔΔ) κ. Βελ. Καράκωστα, ξεκινήσαμε για λογαριασμό της «Νομικής Βιβλιοθήκης» μία προσπάθεια Ερμηνείας και Σχολιασμού του Συντάγματος. Πέραν τούτων, επεξεργάστηκα, επίσης για αρκετά χρόνια, τα πορίσματα της Αχαϊκής Νομολογίας, για λογαριασμό του Δικηγορικού Συλλόγου Πατρών. Άσκησα πραγματικά τη δικηγορία επί 22 χρόνια, στο πνεύμα της καλής πίστης και των Γενικών Αρχών του Δικαίου και επεδίωκα τη συναινετική μάλλον επίλυση των διαφορών. Η αμοιβή μου ερχόταν ως έκφραση της ευαρέσκειας και ευγνωμοσύνης των πελατών μου από την ικανοποίηση και την ταχύτητα επίλυσης της διαφοράς αλλά και από τη συμφιλίωση των αντιμαχομένων πλευρών. Δίδαξα, κατά το Ακαδημαϊκό Έτος 1993 – 1994, ως ωρομίσθια Καθηγήτρια, στη Σχολή Ικάρων (Τμ. Διοικητικών) το μάθημα του Διοικητικού Δικαίου. Για το σκοπό αυτόν επιμελήθηκα Σημειώσεις, για τους σπουδαστές μου (δηλ. για Σπουδαστές Στρατιωτικής Σχολής), με βάση το Πανεπιστημιακό Βιβλίο (του καθηγητού κ. Ε. Σπηλιωτόπουλου) που είχε δοθεί από τη Σχολή Ικάρων. Οι Σημειώσεις αυτές κατατέθηκαν στη Βιβλιοθήκη της Σχολής Ικάρων. Αναγκάστηκα, για λόγους υγείας, να αποσυρθώ πολύ νωρίς από την ενεργό δράση. Σήμερα μελετώ και γράφω. Είμαι λάτρης της ψυχολογίας, της φιλοσοφίας, της παιδαγωγικής, της ξένης λογοτεχνίας, των ξένων γλωσσών και της αρχαίας και νέας ελληνικής γραμματείας και γλώσσας. Παντρεμένη με τον καθ. του ΕΜΠ Γεράσιμο Αθανασούλη και μητέρα δυο παιδιών.

10 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Η πιο χυδαία απάντηση που ακούγεται απέναντι σε όλα όσα τόσο εύστοχα παραθέτετε είναι: «η κρίση είναι συστημική» (= κάποιος άλλος φταίει).

  2. Κουράστηκα πια να διαβάζω να βρίζουν τον απλό κόσμο. Εσείς δεν κουραστήκατε να γράφετε; Ποιός σας είπε πως οι κανονικοί άνθρωποι είναι έτσι που τους περιγράφετε; Μήπως νομίζετε πως ο πλανήτης αποτελείται από εσας και τη παρέα σας; Μήπως όλα αυτά τα χρόνια περιχαρακωμένοι στον υπερπολύτιμο εαυτούλη μπερδέψατε το κόσμο με τους απαίσιους τύπους που περιγράφετε; Ολα αυτά τα χρόνια (του πάρτυ σας) εγώ έβλεπα τους απλούς ανθρώπους, να δουλεύουν, να αγωνίζονται για τα παιδιά τους, να πληρώνουν φόρους, να μη βλέπουν άσπρη μέρα να, να , να…. Και αυτοί ήταν οι πολλοί.
    Γιατί έχω την αίσθηση πως ψάχνετε για εθελοντές υποτακτικούς σ΄ένα πάρτυ τρισεκατομμυρίων;;;;

  3. ΤΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΑΣ.ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΜΟΝΟ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑ ΝΤΙΑ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 30 ΧΡΟΝΙΑ

  4. Τα λες τέλεια, όμως εγώ θα προσθέσω ότι το Πολυτεχνείο ανέτρεψε τη χούντα των συνταγματαρχών και έφερε τη χούντα των πολιτικών και των κομμάτων, η οποία κατέστρεψε και λεηλάτησε τη χώρα, κυρίως όμως ακρωτηρίασε την παιδεία, έτσι μπορούσε να μας τραβάει από τη μύτη και κυρίως να μας βάζει να τους ψηφίζουμε. Κρίμα στον τόπο.

  5. εγώ δεν είμαι από αυτούς που ζητούν να λογοδοτήσετε, να διορθώσετε ή να βάλετε πλάτη.
    Δεν έχω καμία πίστη σε εσάς και καμία εμπιστοσύνη στης πράξεις σας.
    Απλά περιμένω υπομονετικά μέχρι να έρθει η ώρα να αποσυρθείτε, έτσι κι αλλιώς κανείς δεν σας παίρνει την εξουσία και τη νοοτροπία που επί 30 και πλέον χρόνια χτίζατε λανθασμένα, μέχρι να έρθει η ώρα να φύγετε :[

  6. ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΜΕ.Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΣΤΟ ΜΕΡΙΔΙΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΝΑΛΟΓΕΙ.ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΟΜΩΣ ΕΧΕΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΡΙΔΙΟ ΕΥΘΗΝΗΣ.ΑΠΟ ΤΟ 1980 ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΛΛΑ ΤΙ ΑΠΟΓΙΝΑΝ;
    ΤΑ ΦΑΓΑΝΕ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΒΟΛΕΥΤΗΚΑΝ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ.ΟΠΩΣ ΓΙΝΟΤΑΝ ΕΠΙ ΡΩΜΑΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ.Η ΑΥΛΗ ΕΠΙΝΕ ΚΑΙ ΓΛΕΝΤΟΥΣΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΙΣΑΡΕΣ ΚΙ ΟΛΑ ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΟΝ ΘΕΡΙΖΕ Η ΠΕΙΝΑ.ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΤΩΡΑ.ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΔΥΣΤΗΧΩΣ.

  7. «βράβευση τσι μέρας» για την Δευτέρα σύμφωνα με την ομώνυμη ενότητα του yannidakis, η παρούσα καταχώρηση του ιστολογίου.

    Το ιστολόγιο είναι πλέον υποψήφιο για την μηνιαία βράβευση «ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΜΗΝΑ». Καληνωρίσματα :[

  8. Για σιγά βρε κοπέλα μου, εγώ είμαι της γενιάς του Πολυτεχνείου (18 ετών τότε έξω από αυτό την Παρασκευή 16-11-1973), από τότε μέχρι σήμερα ΔΕΝ συμμετείχα ΠΟΤΕ στη νομή της (όποιας) εξουσίας, δεν βολεύτηκα (ζω σήμερα στην επαρχία), δεν πήρα επιδότηση, δάνειο βοήθεια (κομματική ή άλλη), συμμετείχα σε όλες τις κοινωνικές και πολιτικές εκδηλώσεις του τόπου (πάντα με τα ξυπόλυτα ….τάγματα κατά Διονύση) στο πεζοδρόμιο, με τις μειοψηφίες δηλαδή. Δεν δεχομαι να κάνεις αυτόν τον συμψηφισμό και πολύ περισσότερο αρνούμαι ότι έχω και εγώ ευθύνη για την σημερινή κατάσταση. ΑΛΛΟΥ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ. Ίσως σε κάποιους συνομήλικους βολεμένους. Ίσως τους περισσότερους. ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here