«Η Ιαπωνία μέσα μου»

3
38

Η συντριβή του ανθρώπινου πολιτισμού από την αστείρευτη μανία της φύσης είναι συστατικό στοιχείο της παγκόσμιας ιστορίας. Κάποιοι χάνονται ακαριαία, κάποιοι ζουν τον τρόμο και φεύγουν, κάποιοι μένουν πίσω συντετριμμένοι γι’ αυτά που δεν πρόλαβαν να πουν, κάποιοι στην άλλη άκρη της γης θρηνούν για ανθρώπους που δεν γνώρισαν ποτέ.

Είναι οι ίδιοι που μαλώνουν με τις οικογένειές τους, που δεν μιλούν με φίλους, συγγενείς, συναδέλφους για κάποια παρεξήγηση, που πατούν επί πτωμάτων για να αναδειχθούν, που προτάσσουν μόνο τον υλικό ευδαιμονισμό και την περιουσία τους, που διψούν για εξουσία και δύναμη και που, υποκριτικά σε κάθε δυσκολία, επικαλούνται τα θεία και τον ιερό σκοπό που μόνο αυτοί υπηρετούν.

Ποιες είναι, όμως, εκείνες οι στιγμές που μας κάνουν να «παγώνουμε», να νιώθουμε αδύναμοι, μικροί και τιποτένιοι;

Για πολλούς ανθρώπους το πάγωμα του χρόνου είναι μια σχετική έννοια. Όμως, η ζωή όλων μας έχει κάποιους τέτοιους μικρούς σταθμούς που αναγκαστικά αποσυρόμαστε, γιατί κάτι «σπάει μέσα μας». Όποιος λέει ότι δεν το έχει νιώσει, ψεύδεται στον ίδιο του τον εαυτό. Κανείς δεν ξέρει εμάς καλύτερα από εμάς.

Στον πιο ισχυρό άνθρωπο της ανθρώπινης ιστορίας, στον πιο πετυχημένο, ακόμα και σ’ αυτόν που εναγωνίως προσπαθεί να πείσει το περιβάλλον του ότι είναι ευτυχισμένος, υπάρχει μια σκοτεινή πλευρά, που άλλος την κρύβει καλά, άλλος καλύτερα κι άλλος καθόλου. Η ρωγμή της αδυναμίας είναι σύμφυτη στην ανθρώπινη φύση. Ακριβώς γιατί ό,τι κι αν έχουμε κατακτήσει, ό,τι κι αν έχουμε πετύχει, όση εξουσία κι αν έχουμε καταπιεί, όση αναγνώριση κι αν έχουμε γευτεί, όσο καλά κι αν έχουμε περάσει, δεν πρέπει να υπερεκτιμούμε τις δυνατότητες μας.

Αν συνειδητοποιήσουμε το τρωτό της ύπαρξης μας, την υποταγή μας στις ορέξεις της φύσης και το σύντομο της διαδρομής του καθενός από εμάς, τότε μόνο θα μπορέσουμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, καλύτεροι συνάνθρωποι.

Δυστυχώς, μόνο δυσάρεστες στιγμές μας επαναφέρουν στη θέση μας. Η αφορμή για να γράψω αυτό το άρθρο δεν αποτελεί εξαίρεση. Η στιγμή της εσωτερικής επανεκκίνησης είναι πολύ λυτρωτική, γιατί καταλαβαίνεις πόσο έσφαλες και πόσο επιπόλαια αντιλαμβάνεσαι το δώρο της ζωής.

Ίσως είναι αμπελοφιλοσοφία της στιγμής, αλλά ο σεισμός των 8,9 Ρίχτερ στην Ιαπωνία και οι εικόνες βιβλικής καταστροφής τέτοια συναισθήματα μου προκάλεσαν. Παρακολουθείς αμίλητος, λυπάσαι κι εύχεσαι να μη σου συμβεί εσένα ποτέ κάτι τέτοιο. Κι αυτό μέσα στην ανθρώπινη φύση είναι.

Η περισυλλογή διαρκεί από λεπτά μέχρι μέρες. Μπορεί σε κάποιους η περισυλλογή να μην συνέβη καν.

Προτού ξαναβουτήξουμε στην καθημερινότητα και γίνουμε καλοί ή κακοί άνθρωποι, τυχεροί ή άτυχοι, ηθικοί και ανήθικοι, ας κάνουμε μια στάση στα «pits» στη διαδρομή του καθενός από εμάς.

Δεν χρειάζεται να βιώνουμε τον πόνο από κοντά ή από μακριά για να αντιληφθούμε ότι είμαστε άνθρωποι. Τρωτοί, ευάλωτοι και αναλώσιμοι.

Ας το έχουμε όχι στο πίσω μέρος του μυαλού μας, αλλά λίγο πιο μπροστά. Κάπου εκεί κοντά στον ορισμό της ευτυχίας που προσδοκά ο καθένας για τον εαυτό του.

Η ανθρωπιά μας αποτιμάται καθημερινά. Γιατί έχουμε την τύχη να ζούμε. Σκεφτείτε τους Ιάπωνες συνανθρώπους μας που είδαν τόσο απότομα να έρχεται το τέλος γι’ αυτούς και εκτιμήστε αυτά που έχετε. Ας παραμερίζουμε πιο συχνά τα πάθη που μας κυριεύουν και ας σκεφτόμαστε πιο καθαρά.

* Ο Νίκος Μηλαπίδης είναι νομικός

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Πολύ όμορφο κείμενο. Μακάρι όλοι οι άνθρωποι να σκέφτονταν έτσι και να εκτιμούσαν την ζωή τους έστω και λίγο περισσότερο.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here