Η «Ίδρυση» ενός Ανθρώπου

6
64

Μπορώ να ιδρύσω μια εταιρία.

Ίσως να δυσκολευτώ. Μπορεί να μπλέξω με τη γραφειοκρατία, να το μετανιώσω που ξεκίνησα, να απελπιστώ. Ίσως μου πάρει μια μέρα μόνο- κάπου αλλού, πιο μακριά. Ίσως πετύχω, ίσως βγάλω και λεφτά. Και ζήσω καλύτερα. Ίσως πάρω πολλά ρίσκα. Οι συγκυρίες, οι αγορές, τα εμπορεύματα, οι φόροι, οι υπάλληλοι. Είναι δύσκολο να διοικείς. Ίσως με γεμίσω φόβους, ανασφάλειες. Και χρέη. Ίσως μπω στη φυλακή. Ίσως γίνω πλούσιος.

Μπορώ να ιδρύσω μια θρησκεία.

Θα έχω καλές προθέσεις. Θα τις κάνω και βιβλία. Θα τις κάνω και παράδοση. Και οι άλλοι θα είναι οι άπιστοι. Εγώ, όμως, θα ξέρω. Θα είμαι ένας μικρός Θεός- γιατί θα μπορώ να συνομιλώ με τον μεγάλο Θεό. Θα ξέρω τις μυρωδιές που εκείνος προτιμά. Τα ρούχα που του αρέσουν, ποιες μέρες επιθυμεί να τρώω συγκεκριμένο φαγητό. Γιατί εκείνη θα είναι η έγνοια του. Θα τιμωρώ στο όνομά του. Και θα με τιμωρώ στο όνομά του.

Γιατί θα του έχω δώσει κι ένα όνομα.

Μπορώ να ιδρύσω μια ομάδα.

Ίσως παίζει ποδόσφαιρο ή κάποιο άλλο άθλημα.

Ίσως να μην είναι αθλητική.

Ίσως παίζει με τις λέξεις.

Ίσως παίζει πόλεμο.

Εξαρτάται από τι είδους ομάδα θα είναι αυτή.

Θα είμαστε σοβαροί. Θα φωνάζουμε. Μπορεί να γίνουμε κι επικίνδυνοι. Η απλοϊκότητα της σκέψης μας, ίσως, ενδυναμώσει την ομάδα. Κι αυτό θα καθαγιάσει τα όπλα και τους σκοπούς μας.

Κι ο ασπρουδερός μας πισινός θα είναι πιο σημαντικός από του άλλου. Κι όταν θα λιώνει κάποτε κάτω απ’ το χώμα, τα σκουλήκια που θα μας επισκέπτονται ανελλιπώς θα ναι πιο σημαντικά από των άλλων.

Μπορώ να ιδρύσω ένα κόμμα.

Θα υπηρετούμε την ιδεολογία. Γιατί θα έχουμε δίκιο.

Θα μαζευόμαστε συχνά και θα λέμε πως έχουμε δίκιο.

Θα πρέπει και οι άλλοι να μάθουν πως έχουμε δίκιο.

Και θα χουμε διαρκώς δίκιο.

Τόσο δίκιο, που θα κάνουμε το παν μην τυχόν κι υπάρξει κάποιος που  θα χει πιο δίκιο.

Θα γίνουμε γραφειοκράτες του δίκιου μας. Η συντήρηση του δίκιου μας.

Ίσως μας χειροκροτούν, ίσως μας μέμφονται. Ίσως αποκτήσουμε δύναμη κι εξουσία. Ίσως κι όχι. Αλλά θα παραμένουμε οι εξουσιαστές του δίκιου μας.

Μπορώ να ιδρύσω ένα σωματείο, μια ομοσπονδία, μια επιτροπή, έναν σύλλογο.

Θα κάνουμε αγαθοεργίες. Θα κάνουμε το σωστό. Θα κάνουμε αγώνα. Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε.

Αρκεί οι άλλοι να το ξέρουν.

Μπορώ να ιδρύσω μια φυλακή.

Να φτιάξω τοίχους με κάγκελα.

Ή να μείνω σπίτι στην άδεια ζωή μου.

Μπορώ να ιδρύσω ένα σχολείο.

Και να τους διδάξω για την επιχείρηση, τη θρησκεία, την ομάδα, την ιδεολογία και τη φυλακή μου.

Η ασημαντότητά μου θα είναι δωρεάν και υποχρεωτική.

Και θα εκδικείται ό,τι ευφυές διαφέρει.

Μπορώ να ιδρύσω τα πάντα.

Για όλα υπάρχουν πια εγχειρίδια, πεπατημένες και συστήματα.

Μπορώ να ιδρύσω ό,τι θέλω. Ό,τι με συμφέρει να θέλω.

Αλλά πως μπορώ να «ιδρύσω» έναν Άνθρωπο;

Πώς αυτό το πλάσμα που έχει σάρκα και λογική γίνεται αληθινός άνθρωπος;

Η «ίδρυση» ενός Ανθρώπου.

Δεν υπάρχει Διακήρυξη.

Δεν το ανακοινώνεις, δεν το περιγράφεις. Δεν είναι ρόλος.

Δεν έχει υποστηρικτές και χειροκρότημα. Ούτε οπαδούς και συγκεκριμένους δρόμους. Κατάλληλες εποχές και προϋποθέσεις.

Δεν «ιδρύεις» τη δικαιοσύνη, όταν στιγμιαία αδικείσαι.

Δεν «ιδρύεις» την αγάπη, όταν προσωρινά την αποζητάς.

Δεν «ιδρύεις» τον ήλιο, όταν για μια φορά κρυώνεις.

Ποιος είμαι, όταν κανείς δεν βλέπει;

Τι σκέφτομαι, όταν κανείς δεν κρίνει;

Τι κάνω, όταν κανείς δεν ξέρει;

Η ζωή κυλά.

Μπορείς να κοιτάς ή να αδιαφορείς.

Να περιφρονείς ή να θαυμάζεις.

Αλλά εσύ…

Εσύ εαυτέ μου…

Πότε θα γίνεις ένας σπουδαίος άνθρωπος;

Πότε;

Follow on twitter : @koublis

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΑγαπιόμαστε, ρε! Έτσι, για να σκάσετε…
Επόμενο άρθροΗ φωτογραφία της ημέρας
Ο Πέτρος Κουμπλής είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Μαζί με τις σπουδές Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ξεκίνησε στα δεκαοκτώ του χρόνια να ασχολείται με την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Έχει συμμετάσχει σε πολλές τηλεοπτικές παραγωγές, έχει επιμεληθεί και παρουσιάσει ενημερωτικά και ψυχαγωγικά προγράμματα (ALPHA, ΕΡΤ, ΣΚΑΪ), έχει ασχοληθεί με ντοκιμαντέρ (EΡΤ, EBU), τη συγγραφή σατιρικών κειμένων και την σκηνοθεσία. Έργα του: «12 Ιστορίες που ονειρεύονται να γίνουν Παραμύθια» (Άνεμος), «Η θεία Δίκη» (Καστανιώτης), «Ο Θεός βαριέται τώρα τελευταία» (θεατρικό). Τα τελευταία χρόνια έχει καθημερινή εκπομπή στο ραδιόφωνο. www.koublis.gr

6 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Πότε θα γίνουμε όχι σπουδαίοι ανθρωποι μα άνθρωποι, μπορεί όταν μαθουμε να αγαπάμε, τότε θα γινουμε σπουδαιοι ανθρωποι.

  2. Ίσως όταν σταματήσουμε να »ιδρύουμε» για ..του ψύλλου το πήδημα (το μικρό μας εγώ) κι επιτρέψουμε στον εαυτό μας να υπάρχει χωρίς να πληγώνει , ίσως τότε να γίνουμε άνθρωποι. Κι αυτό από μόνο του είναι σπουδαίο..

    Διαβάζοντας το κείμενο σου, μεγαλώνει η επιθυμία μου να’ναι αυτό το τέλος αυτής της εποχής που τόσο εύστοχα περιγράφεις… Τα πιο σημαντικά σκουλήκια μου άρεσαν πολύ ! ! !

  3. ,,ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΣΥΜΠΥΚΝΩΣΗ, ΔΟΜΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΥΦΗΣ, ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΚΗΣ ΤΡΟΠΟΥ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΣΕ ΙΣΧΥΡΕΣ ΔΟΣΕΙΣ…ΕΝΑ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ….ΓΡΑΦΕ, ΓΡΑΦΕ, ΓΡΑΦΕ…

  4. Πέτρο,για ακόμη μια φορά συγκινείς και κινείς τη σκέψη…Ποίηση και λογική πιασμένες σφιχτά χορεύουν στο λόγο σου.Συνιστώ ό,τι κι ο φίλος από πάνω:Γράφε…

  5. Μόνον γράφε, μας δίνουν πνοή αυτά σου τα λόγια. Θάρρος σε όσους δεν έχουμε το δικαίωμα να εκφράσουμε ελεύθερα τις απόψεις μας. Ναι, υπάρχουν ακόμη αυτά τα μεσαιωνικά μέρη και πολύ κοντά στην Ελλάδα μάλιστα. Επίσης σε ευχαριστώ πολύ, καθώς αυτά τα άρθρα με εμπνέουν και όσο μπορώ εκφράζω τα συναισθήματά μου διαμέσου της ποίησης.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here