Κάηκε ο Άγνωστος Στρατιώτης; Έ, και;

12
50

Αυτό είναι το ποίημα που έδωσαν στην κόρη μου, τη Μαρίνα μου, για τη γιορτούλα που θα κάνει το νηπιαγωγείο για την 28η Οκτωβρίου.

Mου έδωσε πολύ περήφανη το φάκελο και μου είπε ότι αυτή το λέει καλύτερα απ’ όλους αφού το λέει πολύ δυνατά! Ήταν πολύ περήφανη. Κι εγώ μαζί της!

Άνοιξα το φάκελο και διάβασα το ποίημα. Μετά το διάβαζα δυνατά, στίχο στίχο για να το μάθει απ’ έξω! Είναι καταπληκτικό πόσο εύκολα μαθαίνουν τα παιδιά τα ποιηματάκια τους. Εκεί που το μαθαίναμε, η Μαρίνα αποφάσισε ότι η μαμά της είναι πιο κατάλληλη για να της μάθει το ποίημα και γύρισε στα παιχνίδια της.

Έτσι κι εγώ με τα δικά μου «παιχνίδια» φωτογράφισα το ποιημάτακι και άρχισα να σκέφτομαι ότι δεν έχω καμία διάθεση να μιλήσω στα παιδιά μου για την πατρίδα μας.

Έχω αποφασίσει και νομίζω τα έχω ξαναγράψει (βαριέμαι οικτρά να λινκάρω και να σε τρέχω σε άλλα κείμενα) ότι δεν αισθάνομαι ότι έχω πατρίδα ή τουλάχιστον ότι έχω περηφάνεια γι’ αυτή την πατρίδα!

Την ώρα που γράφω, ακούω σε άλλο παράθυρο στον υπολογιστή τα επεισόδια, πώς παλιά που τα ραδιόφωνα είχαν παραγωγούς, ακούγαμε το πρόγραμμα; Ε, έτσι τώρα ακούω τα επεισόδια και κάνω σκέψεις για την πατρίδα, την περηφάνεια, το μέλλον και το παρελθόν που μας έφερε εδώ.

Η πατρίδα μας είναι πλέον πολύ ωραία, αρκεί να μην είσαι Έλληνας. Αν ήμουν περαστικός και περιδιάβαινα πόλεις, χωριά, ενδοχώρα, νησιά, μιλούσα με τους ανθρώπους, θα γύριζα στο «σπίτι» μου γεμάτος. Εικόνες και συναισθήματα.
Ό,τι τώρα με αδειάζει, αν ήμουν ξένος θα με γέμιζε!

Δεν μου έκανε καμία αίσθηση που είδα το φυλάκιο στον Άγνωστο Στρατιώτη να καίγεται. Δεν μου έκανε εντύπωση γιατί τα σύμβολά μας έχουν καεί προ πολλού! Μερικά μόνα τους, μερικά άλλα τα κάψαμε εμείς. Εξαλείψαμε τα συλλογικά «τοτέμ» που γύρω τους παίρναμε ζωή, είχαμε αναφορές. Και καλά κάναμε, μερικά το άξιζαν. Ακόμη και κάποιοι  που «σκάλισαν» αυτά τα τοτέμ αποκαλύφθηκε ότι ήταν απλά ξόανα και όλη η τελετουργία που συντηρούσαν για ενεργοποιήσουν λόγια και θυμό, ήταν μόνο για να φουσκώσουν οι τσέπες τους.

Ψεκάζουν, καίνε, σπάνε, καταστρέφουν. Αυτή την ώρα που γράφω, κυριολεκτικά. Τις υπόλοιπες … μεταφορικά, αλλά εν τέλει το ίδιο αποτελεσματικά για την καθημερινότητα της Μαρίνας που εδώ και λίγη ώρα με άφησε να της μάθω το ποίημα, με αντάλλαγμα να την αφήσω να κάνει μονόζυγο στο μπράτσο μου – θέλω γυμναστήριο!

Δεν είμαι περήφανος για την πατρίδα ώστε να της μιλήσω γι’αυτήν. Για τη Μαρίνα πατρίδα είναι η οικογένειά της. Και για μένα.
Είμαι περήφανος που δουλεύω σα τον σκύλο για μπορεί η Μαρίνα και ο Αντώνης μου να έχουν μια ασφάλεια στην καθημερινότητά τους. Παλιά αυτό εξαρτιόταν μόνο από τη δική μου προσπάθεια. Εδώ και καιρό ακόμη και αυτό το τόσο απλό καταργήθηκε, μαζί με τόσα άλλα.

Γι’ αυτό δεν είμαι περήφανος. Γιατί κάποιοι ενώ έπρεπε να δουλεύουν, ώστε οι Μαρίνες και οι Αντώνηδες της πατρίδας να είναι ασφαλείς, έκαναν κοπάνα. Και τώρα καλούν εμένα να βγάλω τα κάστανα από τη φωτιά. Μού πήραν, όμως, κάθε υλικό που θα μπορούσε να με βοηθήσει να μην καώ.

Δεν είμαι καθόλου περήφανος για κανέναν.

Έχω κάψει όλα τα τοτέμ, δεν πιστεύω σε τίποτα πια. Πιστεύω μόνο στην αγάπη και στη φιλία, τα μοναδικά για τα οποία αξίζει να σκοτωθεί κανείς. Η πατρίδα δεν υπάρχει. Υπάρχουν μόνο συμβάσεις, κουρελιασμένες, πατημένες σαν τις κουράδες των σκύλων των φίλοζωων που λερώνουν τα πεζοδρόμια. Η πατρίδα δεν υπάρχει. Έγινε έμβασμα και τιμαλφή που δραπέτευσαν στο εξωτερικό. Η πατρίδα δεν υπάρχει. Κενό. Ένας ναυτίλος εντυπωσιακού κελύφους αλλά … άδειος, δεν μπορεί να «οδηγήσει» κανέναν και πουθενά.

Ποιον ενδιαφέρουν όλες αυτές οι σκέψεις; Κανέναν. Η Μαρίνα αρνείται να συνεχίσουμε να μαθαίνουμε το ποίημά της. Θα ήθελα να της πω ότι δεν αξίζει να μάθει τίποτα γι’ αυτόν τον τόπο. Είναι άδειος. Αλλά δε θα το κάνω. Δεν είναι δυνατόν να πληγώσεις τόσο ένα παιδί. Εμείς είμαστε πιο «έτοιμοι» να πληγωθούμε -διάολε είμαστε μεγάλοι άνθρωποι, θα βρούμε τρόπους να επουλώσουμε τις πληγές … θα βρούμε; θέλουμε; Ή μήπως είναι καλύτερα να αφήσουμε τις αμυχές ανοιχτές να κακοφορμίζουν για να μην ξεχάσουμε ποτέ τη σαπίλα που μας περιβάλει;

Από έναν αργό θάνατο προτιμώ ένα σοκ.

Πολύ θα ήθελα να είχα κάτι για το οποίο θα  φώναζα με όλη μου την ψυχή: Ζήτω – Ζήτω.

Ευτυχώς έχω: τις προσπάθειες της Μαρίνας μου και του Αντώνη μου!!!

www.u-hoo.gr/gianniskafatos

Follow on twitter: @gianniskafatos

12 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Και θα εξακοκουθείς να δουλεύεις και να βγάζεις ΕΣΥ τα κάστανα
    απ’ τη φωτιά εφ όσον το ΜΟΝΟ που παρατήρησες απ΄τη συγκέντρωση
    είναι το κάψιμο των τοτέμ.

  2. ΠΑΤΡΙΔΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΩ.ΑΠΛΑ ΞΕΘΩΡΙΑΣΑΜΕ ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ.ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΣΕ ΠΕΙΣΜΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΟΤΙ ΚΑΛΟ ΕΜΕΙΝΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΓΙΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΜΑΥΡΟ ΤΟΠΟ.ΚΑΙ ΕΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΝΟΙΩΣΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΝΑ ΜΗΝ ΛΙΠΟΤΑΚΤΗΣΟΥΝ.ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΝΙΤΕΥΘΟΥΝ. ΕΔΩ ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΤΟΥΣ.ΑΠΛΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ΜΟΥ.

  3. Για την πατριδα και ολους αυτους
    που δεκαρα για σενα δεν δινουν,
    για γυναικες,παιδια,κουτσους και τυφλους
    που καταμουτρα στους δρομους σε κοιταν και σε φτυνουν.

  4. «Ψεκάζουν, καίνε, σπάνε, καταστρέφουν»

    Χωρίς λογο, απλά. Αν θέλουν να είναι μάγκες και να τους πούμε και μπράβο, ας πανε να καψουνε το σπιτι μερικων πολιτικων. Αλλα ετσι ειναι. Δεν εχουν τα κοτσια, ειναι θρασυδειλοι, κρυβονται στο πληθος και τα βαζουν με οποιον περασει απο μπροστα τους… Κι αυτο λεγεται αντιδραση και αντεπιθεση στα μετρα της κυβερνησης.. Μαλιστα…

  5. Ζεις σε εναν μικροκοσμο φιλε…… Αν δεν πιστευεις πουθενα και κυριως στην πατριδα σου τοτε κατι συμβαινει με σενα! Λες οτι σε κερδισαν αυτοι που το ηθελαν αυτο! Γιατι ολοι αυτοι που κυβερνουν τωρα τι χωρα μας αυτο θελουν! Να νιωσουμε οτι δεν εχουμε πατριδα και να την σιχαθουμε……

    Μην τους αφηνουμε να κερδιζσυν……

  6. Το ότι δεν είσαι ερωτευμένος, δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει έρωτας, το ότι δεν βλέπεις είσαι δημιουργός δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει δημιουργικότητα, το ότι δεν γράφεις ποίηση δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν ποιητές. Το ότι δε μπορείς να νιώσεις πατρίδα δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Η Ελλάδα κάπου υπάρχει απλώς όχι ίσως σε σένα και σε μένα… Η Ελλάδα ανήκει σε λίγους ανθρώπους του χρόνου. Μη κλαις που δεν ανήκεις σε αυτούς, δε κλαίω που δεν ανήκω σε αυτούς. Μη τη χτυπάς όμως… Ο μηδενισμός είναι η δημιουργικότητα του στείρου. Άσε τα παιδιά να έχουν αξίες, μη τα κάνεις σαν εμένα κι εσένα.. Μπορεί αυτά να είναι η Ελλάδα που δε μπορείς να νιώσεις.

  7. Αν δεν υπάρχει τίποτα πλέον να νοηματοδοτήσει την παρουσία σου στα ιερά χώματα,
    αν δεν σε κυριεύει το αίσθημα του ανήκειν στη γή που πατάς,
    ε τότε πάρε την οικογένειά σου και άντε άδειασέ μας τη γωνιά!!!

  8. @Ευτυχώς έχω: τις προσπάθειες της Μαρίνας μου και του Αντώνη μου!!!

    Γιάννη, επίτρεψέ μου να σου πω ότι, αυτό ΑΡΚΕΙ! Παρα_αρκεί!!! Τίποτα άλλο δεν αξίζει στην ζωή. Εύχομαι να είσαι καλά, για να είναι και αυτά καλά.
    (Ένας «νήπιος γέρων»)

    Επί του θέματος, τώρα…

    «Αναρχικοί Vs ΚΚΕ, by “Πόντος και Αριστερά” (: μια σφαιρική παρουσίαση)»

    http://gkdata.wordpress.com/2011/10/20/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF_vs_%CE%BA%CE%BA%CE%B5-by-%CF%80%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CE%BC/

  9. λυπάμαι που δεν έγραψα πιο σωστά ώστε να γίνει αντιληπτό ότι λυπάμαι για όλα αυτά που με κάνουν να νιώθω όπως …έγραψα.
    Ευχαριστώ για τα σχόλια
    Στον αναγνώστη που θέλει να «Του αδειάσω τη γωνιά» απαντώ ότι την έχω πληρωμένη τη γωνίτσα που μου αντιστοιχεί, και έχω σκοπό να την υπερασπιστώ έργω και πράξει!
    την τιμώ και την φυλάω σαν κόρη οφθαλμού!

  10. 1)Γιατι να φωναζεις «ζητω» σε κατι? υπαρχει λογος? τα ζητω ανοιγουν δρομους κακους και υποπτους…..σε πλαστικες σημαιες και πλαστικα ονειρα
    2)Τοτεμ? τα υλικα τοτεμ καιγονται (και καμια φορα καλα κανουν) εγω στα παιδια μου εμαθα τα τοτεμ της ψυχης…αυτα τα χωρις πατριωτικες φανφαρες και ιαχες….
    3)παρα διπλα απο το τοτεμ που καηκε πεθαινε ενας ανθρωπος….απο χημικα! αυτο εγω θα ελεγα πρωτα απο ολα στα παιδια μου….οτι η εξουσια σε αυτην την υπεροχη κατα τα αλλα χωρα σχεδον παντα μενει στα τοτεμ και σκοτωνει αοπλους..
    4)»δεν ξερω τι να παιξω στα παιδια,ετσι κι αλλιως ΤΑ ΞΕΡΟΥΝ ΟΛΑ!»….να εισαι σιγουρος,στο λεω εγω που μεγαλωσα δυο!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here