Τελευταίο καλαμπούρι από τον Γιώργο του μαγέρικου «Τριφύλλι»

0
231

Άκουγα για χρόνια, από σπουδαστής, για ένα απίστευτο κουτούκι – πολλοί έλεγαν πως ήταν το καλύτερο της Αθήνας – αλλά ποτέ δεν είχα πάει. Παρ ότι ήμουν »κουτουκάκιας» και, το κυριότερο, ήταν δέκα λεπτά από το σπίτι μου όταν έμενα στου Γκύζη.

Έπρεπε να φύγω για τη Ραφήνα, να περάσουν κι άλλα χρόνια, ώσπου να βρεθώ τυχαία στο Οινομαγειρείο »Τριφύλλι», όπως ήταν η …επίσημη ονομασία του. »Μαγέρικο» το έλεγα εγώ και η παρέα μου, »μαγειρείο» σκέτο κάποιοι άλλοι, »κουτούκι του Γιώργου», »αυλή του Παναθηναικού», »πράσινο ταβερνείο» και τόσα άλλα. Το κουτούκι είναι ακριβώς πίσω από τη θύρα 13 του γηπέδου του Παναθηναικού! Και ποιός δεν το γνωρίζει!

Τον χειμώνα του 1997, πριν 23 χρόνια όταν πρωτομπήκα μέσα στο μαγαζί, ήταν σαν να είχε κολλήσει ο χρόνος δεκαετίες πίσω. Καμιά δεκαριά ξύλινα τραπέζια με παλιές καρέκλες, βαρέλια με κρασί στη μια πλευρά και μια μικρή κουζίνα όπου μια ηλικιωμένη τηγάνιζε. Μου πήρε 5-6 χρόνια μέχρι να καταλάβω πώς λειτουργεί ο »μηχανισμός», το »σύστημα» του σερβιρίσματος, τι χαρακτήρες είναι η μαγείρισσα – »αρχόντισσα» και ο Γιώργος με τον Γιάννη που σέρβιραν. Το μαγαζί άνοιγε αυστηρά στις 7 και μισή, όμως είχα το προνόμιο να με σερβίρουν ακόμη και από τις 7 παρά 10 καμιά φορά, επειδή μετά »έφευγα για μακριά»…

Η κ. Κούλα ήταν η μητέρα του Γιώργου, ο οποίος σέρβιρε και έκανε τους λογαριασμούς, ενώ ο Γιάννης ήταν ο ξάδελφος του Γιώργου. Υπέροχοι άνθρωποι και οι τρεις. Τι να λέμε τώρα…
Όταν έφυγε από τη ζωή το 2011 η μητέρα του Γιώργου, τη θέση στα τηγάνια πήρε ένας άλλος Γιώργος, φοβερή μορφή με απίστευτο χιούμορ. Προστέθηκε στο σερβίρισμα και ο Πέτρος ο βαφτισιμιός του Γιώργου για κάποια χρόνια, που συνδύαζε σπουδές με δουλειά για χαρτζιλίκι. Το 2018 ο Γιάννης πήρε σύνταξη και τον αναπλήρωσε ένας άλλος φίλος που ποτέ δεν ρώτησα το όνομά του.

Το »μαγέρικο» από το 1964 έγραψε τη δική του ιστορία στην Αθήνα. Όλα άρχισαν  το 1956 όταν ο κ. Κώστας και η κ. Κούλα με τα δύο τους παιδιά, τον Γιώργο και τη Χρυσούλα,  αγόρασαν δυό σπιτάκια με κεραμίδια δίπλα δίπλα με κοινή αυλή. Εκεί έμεναν, και τις Κυριακές έψηναν κανένα σουβλάκι για τους φιλάθλους του γηπέδου. Ώσπου το 1964 το έκαναν κουτούκι.

Ντολμαδάκια, κεφτεδάκια, πατάτες τηγανητές, μπακαλιάρος σκορδαλιά και χωριάτικη σαλάτα. Απολύτως τίποτε άλλο. Λαδόκολα στο τραπέζι, ποτέ τραπεζομάντηλο.
Οι χειμώνες περνούσαν στη  μικρή αίθουσα με τη μυρωδιά της τηγανίλας και τα καλοκαίρια στη μαγική αυλή, γεμάτη ζωή και γέλια. Οι γλάστρες με βασιλικό και δυόσμο και το νερό με το λάστιχο στο πάτωμα για να δροσίσει. Δεν υπήρξε ούτε μία εβδομάδα πού να μην περάσω για φαγητό ένα βράδυ.

Πέρασα αξέχαστες στιγμές γεμάτες ανθρωπιά, παλιά Αθήνα, καλοσύνη, χιούμορ και εκπληκτικό φαί. 

Ο Γιώργος ήταν  η ψυχή του μαγαζιού. Χοντρούλης, κοντούλης με ένα χαμόγελο μόνιμα στα χείλη (αλλά κι ένα πουράκι), να μη σταματά να »οργώνει» το κουτούκι, να έχει πάντα ένα καλαμπούρι και φυσικά να κάνει τους λογαριασμούς. Φάτσα για τεράστια καριέρα στις μαυρόασπρες κωμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου δίπλα στον Αυλωνίτη, τον Παπαγιαννόπουλο, τον Ρίζο, τον Βέγγο. Εννοείται, μην του έλεγες για Παναθηναικό, »άρρωστος βάζελος». Όσο για την ατάκα του αιώνα αυτή ήταν όταν κάποιος του διαμαρτυρήθηκε »γιατί αργούν οι πατάτες». Η επική απάντηση του Γιώργου με βιτριολικό χιούμορ ήταν «να πας στα Goodys αν βιάζεσαι ρε καριόλη»…

Ο Γιώργος την 1η Νοεμβρίου 2019, κλείδωσε το μαγαζί και γύρισε στο σπίτι του. Κοιμήθηκε και είδε έναν εφιάλτη. Ότι δεν ξαναπήγε στο κουτούκι του και δεν ξαναμίλησε με τις εκατοντάδες φίλους του. Μόνο που ο εφιάλτης ήταν διπλός. Αληθινός για τον Γιώργο που σταμάτησε να χτυπά  η αγνή καρδιά του και »ζωντανός» για όλους εμάς που τον αγαπήσαμε αλλά μένουμε πίσω.

Ο Γιώργος Καρούντζος – ελάχιστοι γνώριζαν το επώνυμό του – θα έπαιρνε σύνταξη στα τέλη του χρόνου. Ήταν 63 ετών. Τι ειρωνεία της τύχης! Περίμενε πως και πως να ξεκουραστεί όπως μας έλεγε, αν και θα περνούσε από το μαγαζί ως »αφεντικό». Ήθελε για άλλους δύο μήνες να κάνει λογαριασμούς. Αλλά κανένας δεν φανταζόταν ότι ο λογαριασμός της 1ης Νοεμβρίου θα ήταν ο τελευταίος. 

Ο Γιώργος έφυγε για το αέναο ταξίδι που δεν είναι πια ζωή. Το μαγέρικο μακάρι να συνεχίσει να λειτουργεί. Να ξανανοίξει η μικρή αυλή που αμέτρητοι κατασκευαστές τη ζήτησαν για αντιπαροχή και, μάλιστα, με αστρονομικά ποσά τη »χρυσή» εποχή. Όμως η μητέρα του, αλλά και ο Γιώργος, αρνήθηκαν πεισματικά να πουλήσουν.

Ένα κομμάτι της ψυχής μου δεν υπάρχει πια και δεν ξέρω αν θα μπορέσω να ξαναπεράσω από την οδό Παναθηναικού. Κι αν περάσω κάποτε, σίγουρα δεν θα κοιτάξω δεξιά στον αριθμό 7. Δεν θα το αντέξω. 

Αποχαιρετήσαμε τον Γιώργο την Κυριακή το πρωί. Εκεί που γεννήθηκε. Εκεί ξαναγύρισε. Στο γραφικό χωριουδάκι του τη Βλαχέρνα Αρκαδίας. 

Φίλε Γιώργο δεν είσαι εντάξει. Μα τη μέρα της γιορτής μου διάλεξες  αυτό το… δώρο; Δεν έπρεπε να μας κάνεις αυτό το καλαμπούρι. Είναι πολύ »χοντρό». Σε αγαπάμε όμως τόσο πολύ που σε συγχωρούμε. Και προσεύχομαι στον Θεό, τα δακρυά μου να ποτίσουν με φως το άγνωστο – σε εμάς – μονοπάτι που τώρα διαβαίνεις. Καλή αντάμωση…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθρο«Ο Μάγος του Οζ» μόλις… προσγειώθηκε στο θέατρο Περίακτοι!
Επόμενο άρθροΣΥΡΙΖΑ: Μένει στην Προανακριτική, χωρίς Τζανακόπουλο-Πολάκη
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 και κατοικεί στη Ραφήνα με την οικογένεια και τα σκυλιά του από το 1986. Πτυχιούχος δημοσιογραφίας από τη σχολή Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Ξεκίνησε να εργάζεται από την ιστορική εφημερίδα "Ακρόπολις" το 1986, ενώ μετά από δύο χρόνια έγινε συντονιστής του ελεύθερου ρεπορτάζ και παρέμεινε έως το 1990 οπότε και έκλεισε. Εργάστηκε επίσης στο ελεύθερο ρεπορτάζ στις εφημερίδες Αλήθεια, Δημοσιογράφος, Ελεύθερος, Βραδυνή, Καρφί, Espresso, Ανατολική Ακτή και Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Θησαυρός, Πρόσωπα, Ένα, Crash και Polis. Από το 2010 είναι μόνιμος αρθρογράφος στην ενημερωτική ιστοσελίδα aixmi.gr και από τον Μάρτιο του 2016 παρουσιάζει την εκπομπή "ανθρωπογραφίες" στο aixmiradio. Εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Vips, Πειραιάς - Κανάλι 1 και Παραπολιτικά 90,1 - καθώς και επί 26 χρόνια από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα λειτουργίας του (1989 - 2014) στον ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 ως συντάκτης και παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων της πρωινής ζώνης. Εργάστηκε επίσης στον ενημερωτικό τομέα των τηλεοπτικών καναλιών Seven, Mega , Alter, Sunny, Action 24 και στη δημιουργική ομάδα της εκπομπής "όλα" από το 1999 έως το 2008 σε Alpha και Ant 1. Το 1986 κέρδισε το πρώτο βραβείο ελεύθερου ρεπορτάζ γιά δημοσιογράφους έως 22 ετών από ειδική εκπομπή της τότε ΕΤ 2. Τακτικό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Διετέλεσε επί πέντε θητείες μέλος του μεικτού συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Ενεργός υποστηρικτής και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της unicef. Συγγραφέας του ερωτικού μυθιστορήματος "το κύμα της ελπίδας". Aντιπρόεδρος της διοργανώτριας επιτροπής και αθλητής του επίσημου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ΜΜΕ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here