Κατοχή μπάλας ή αναμονή; Σημειώσατε 1!

13
200

Αν κάτι έγινε της μόδας στο ποδόσφαιρο τα τελευταία τρία χρόνια, είναι το να παίζουν οι ομάδες 4-2-3-1 ως σύστημα. Ακούγεται ωραίο, ακούγεται μοντέρνο (άσχετο αν δεν είναι και τόσο καινούργιο), ακούγεται ψαγμένο. Εκείνο που δεν μπορεί πολλές φορές να ξεχωρίσει ο λιγότερο μυημένος είναι τι είδους 4-2-3-1 είναι αυτό που παρατάσσει ένας προπονητής. Μερικές φορές το κακό είναι πως δεν φταίνε μόνο οι οπαδοί ή οι δημοσιογράφοι που δεν το αντιλαμβάνονται αμέσως, αλλά ο ίδιος ο προπονητής.

Γιατί το 4-2-3-1 δεν είναι πανάκεια, ούτε μαγικό χάπι που παίρνει μία ομάδα και αλλάζει τρόπο ανάπτυξης. Αλλωστε, όπως φάνηκε μεγαλοπρεπέστατα στο Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής και επιβεβαιώνεται ξεκάθαρα για δεύτερη σεζόν πλέον, δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να παίξει μία ομάδα 4-2-3-1, αλλά πολλοί και διαφορετικοί.

Φυσικά, τα πάντα εξαρτώνται από τι εργαλεία έχει στα χέρια του ένας τεχνικός για να βγάλει τελικά στο γήπεδο την καλύτερη εικόνα. Και πριν ασχοληθούμε με αυτό το κομμάτι καλό είναι να γίνει αντιληπτό γιατί το παλιό και αγαπημένο 4-4-2 πολλών ομάδων ουσιαστικά έχει πεθάνει και πως δίνει τη θέση του, στο νέο βασιλιά.

Βεβαίως υπάρχει το 4-3-3 της Μπαρτσελόνα  που, όμως, ένας αναλυτής του μέλλοντος θα είναι σε καλύτερη θέση από εμάς να το αναλύσει. Δηλαδή, είναι τελικά μόνο 4-3-3 ή ουσιαστικά είναι τέσσερα διαφορετικά συστήματα (4-4-3, 4-2-3-1 και 4-1-4-1 και 4-6-0) σε ένα αμπαλάζ; Είναι η ξεκάθαρη επιβεβαίωση του ότι παίζεις πάντα ως ομάδα αυτό που σου δίνουν οι παίκτες σου ως δυνατότητα και όχι τι θα ήθελε ο οποιοσδήποτε τεχνικός στο μυαλό του.

Γιατί όμως το 4-2-3-1 κερδίζει όλο και πιο πολύ έδαφος; Η απάντηση κρύβεται στο ότι όσο περισσότερες γραμμές δημιουργείς για να διασπάσεις τον αντίπαλος τόσο  καλύτερο έλεγχο στην κυκλοφορία της μπάλας μπορείς να έχεις. Αν αμύνεσαι, σου δίνει την δυνατότητα να κάνεις και διαφορετικά είδη πρέσινγκ. Αν έχεις την μπάλα εσύ, σου δίνει περισσότερη ελευθερία κινήσεων και, φυσικά, έχοντας δυνατά άκρα καταφέρνεις να δημιουργήσεις αριθμητικό πλεονέκτημα σε αντεπιθέσεις ή να μην έχεις μειονέκτημα όταν ο αντίπαλός κλείνεται μαζικά.

Το πιο πετυχημένο 4-2-3-1 ανήκει στους Ισπανούς που ουσιαστικά πήραν πριν τέσσερα χρόνια το 4-3-3 της Μπαρτσελόνα και το μετέφεραν εξαιρετικά στην εθνική τους ομάδα. Μόνο που το 4-2-3-1 που έπαιξαν στο EURO το 2008 με αυτό που παρουσίασαν στη Νότιο Αφρική είχε βασικές διαφορές. Το 2008 με τον Τόρες σε φόρμα, είχαν την πολυτέλεια να γυρίζουν εύκολα σε 4-1-4-1 γιατί υπήρχε και ο Σένα μπροστά από τα στόπερ που έκανε τέλεια την δουλειά. Είναι χαρακτηριστικό πως στα τελευταία τρία ματς του 2008, με Ιταλία, Ρωσία και Γερμανία  ο Σένα έκανε μόλις δύο λάθη, αριθμός μυθικός αν αναλογιστούμε την κρισιμότητα τους.

Με Μπουσκέτς στην ενδεκάδα το 2010 ο Ντελ Μπόσκε αποφάσισε να καλύψει την έλλειψη ίδιας ποιότητας αφού υπολείπεται σε οργανωτικές ικανότητες του Σένα, με την επιστράτευση του Τσάμπι Αλόνσο. Τα χαφ άλλαξαν διάταξη για να εξυπηρετηθεί στην αρχή και η παρουσία του Τόρες χωρίς να βγει ο Βίγια. Αυτό είχε στοιχίσει την θέση στον Βίγια, αλλά όλα ήρθαν σε ισορροπία στον ημιτελικό με τη Γερμανία ακριβώς γιατί η είσοδος του Πέδρο έφερε το σχήμα περισσότερο σε ένα ευέλικτο 4-1-2-2-1, που για να λειτουργήσει θέλει τα τεχνικά χαρακτηριστικά των παικτών να είναι πάρα πολύ ψηλά.

Οι Ισπανοί -μη ξεχνάμε- πως αποθεώνονται σαν οι μετρ του επιθετικού ποδοσφαίρου στη σύγχρονη εποχή, αλλά στο Μουντιάλ έφτασαν ως την κατάκτηση του τίτλου με τα λιγότερα γκολ που πέτυχε ποτέ παγκόσμιος πρωταθλητής! Είναι οξύμωρο, αλλά επειδή στο μάτι συνηθίσαμε να βλέπουμε την ωραία κυκλοφορία της μπάλας των Ισπανών, και επειδή κάποιος διαπιστώνει άμεσα πως επιθυμία τους είναι να επιτεθούν και όχι να κρατήσουν τη μπάλα τους συγχωρεί αυτό το μικρό παράπτωμα του να μην σκοράρουν πολύ.

Οι Ισπανοί, φυσικά, είναι οι καθηγητές  στο ποδόσφαιρο κατοχής, αλλά το 2010 η επιτυχία της Ιντερ να πάρει το Τσάμπιονς Λιγκ και η επιτυχία της Ολλανδίας να φτάσει στην παράταση τον τελικό αν μάλιστα έβαζε το γκολ ο Ρόμπεν στο 70′ ίσως να κάναμε άλλη κουβέντα) έφερε στο προσκήνιο την ερώτηση: possession or position, δηλαδή κατοχή ή τοποθέτηση.

Για όποιον αναρωτήθηκε αν όσα είδαμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν απλά η επιβεβαίωση πως μία ομάδα με λιγότερα τεχνικά χαρακτηριστικά και χειρότερους παίκτες από μία άλλη μπορεί με την πειθαρχία και την τακτική προσήλωση να επιβληθεί σε μία ανώτερή της, η απάντηση ακόμη παραμένει ναι, αλλά μπαίνει και ένα δεύτερο ερώτημα βλέποντας τελικά τη Ρεάλ να προσπαθεί να χαλάσει πέρσι τα ματς με την Μπάρτσα για να πάρει αποτέλεσμα και να μην τα καταφέρνει. Η φετινή εικόνα της ομάδας του Μουρίνιο, που προσπαθεί ξανά να κάνει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίες (όπως η Ρεάλ του Μπουτραγένιο, του Μίτσελ, του Σάντσεζ και του Γκορντίγιο στα 80′ s) και ο τρόπος που εφαρμόζει το 4-2-3-1, όχι πια με αρνητικό προσανατολισμό αλλά με προσπάθεια να έχει αυτή την μπάλα στα πόδια, δίνει ουσιαστικά απάντηση στο δίλημμα.

Η κατακόρυφη  άνοδος του Ντι Μαρία, το μεστό παιχνίδι του Οζίλ, ο Μπενεζεμά και ο Ιγκουαίν στην κορυφή, με τον Ρονάλντο να παύει να λειτουργεί μόνο ατομιστικά, έχουν βελτιώσει πολύ τη Ρεάλ που έχει και έναν πραγματικό πλέι μέικερ στο πρόσωπο του Αλόνσο. Τον μόνο παίκτη στο Τσάμπιονς Λιγκ με επιτυχία πάνω από 92% σε πάσες είκοσι τριάντα ακόμη και σαράντα μέτρων.

Το τρεντ του 4-2-3-1 έχει κερδίσει ακόμη και προπονητές παραδοσιακούς, όπως ο Σερ Αλεξ Φέργκιουσον, αφού η Γιουνάιτεντ έχει αφήσει στην άκρη το 4-4-2 για ένα πιο ευέλικτο 4-3-3 (που στην Ευρώπη μετατρέπεται σε 4-2-3-1 ή ακόμη και 4-6-0 χωρίς κλασσικό σέντερ φορ).

Αλλά ακόμη και τους νεότερους, αφού η Τσέλσι με τον Βίλας Μπόας στον πάγκο αποκτά ξανά ταυτότητα με ξεκάθαρο 4-2-3-1, έχοντας Μάτα και Μειρέλες στα άκρα συν τον αναγεννημένο Τόρες στην κορυφή. Ηταν το σύστημα με το οποίο ο 33χρονος τεχνικός σάρωσε πέρσι με την Πόρτο τα πάντα.

Και η Μπάγερν του Χάινκες, που ποτέ δεν ήταν καινοτόμος σε τέτοιες τακτικές, επέλεξε να χρησιμοποιήσει ένα πιο ευέλικτο 4-2-3-1 από το ορθόδοξο 4-3-3 του Φαν Χάαλ και τα αποτελέσματα μιλάνε από μόνα τους. Ο Ριμπερί και ο Μίλερ στις πτέρυγες κάνουν όργια και ο Γκόμεζ σκοράρει κατά ριπάς με τον Κρος να εξελίσσεται τάχιστα και τον Σβάιστάιγκερ να κάνει παιχνίδι από πιο πίσω. Όταν και όποτε θα είναι γερός ο Ρόμπεν οι Βαυαροί θα μπορούν να έχουν και άλλες εναλλακτικές λύσεις.

Σαφώς πάντως ο πήχης τοποθετείται ψηλά πάντα από την Μπαρτσελόνα. Αυτά που έκανε πάλι στο 2-0 επί της Πλζεν ο Μέσι (και ας  μη σκόραρε), καθώς και οι αυτοματισμοί που οδήγησαν στο γκολ του Ινιέστα, παραμένουν εκτός από απολαυστικά και διδακτικά για το τι μπορεί να πάθει όποιος απλά αμύνεται απεγνωσμένα.

Ο τρόπος του να κυριαρχείς μέσα από την κατοχή μπάλας δίνει ξεκάθαρη απάντηση στο δίλημμα possession or position. Σημειώσατε 1 και μάλιστα από… ημίχρονο!

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροH κυβέρνηση μεταξύ πανικού και αστειότητας
Επόμενο άρθροΔεν ανήκω στα κομματικά ζόμπι – Είμαι περήφανος
Ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος ξεκίνησε το 1979 την ενασχόληση με το αθλητικό ρεπορτάζ στην ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ. Αν και δοκίμασε την ίδια περίοδο να σπουδάσει στην Ιταλία, σύντομα προτίμησε να συνεχίσει στα βαθιά συνεργαζόμενος με την ΕΡΤ. Το 1984 ανέλαβε την συμπαρουσίαση της ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, μόλις σταμάτησε ο Γιάννης Διακογιάννης. Το 1990 μετακινήθηκε στο MEGA, όπου και παραμένει μέχρι σήμερα. Εχει δουλέψει στην ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, το ΒΗΜΑ, την ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, τις 24 ΩΡΕΣ, το SPORTIME και το GOAL NEWS, ενώ από το 1994 ξεκίνησε την πρώτη εξειδικευμένη σχολή αθλητικής δημοσιογραφίας "ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΡΕΠΟΡΤΑΖ". Γενικός Διευθυντής του ΣΠΟΡ FM από το 1996 και σύμβουλος έκδοσης της SPORTDAY από το 2005. Έχει βραβευτεί στα δημοσιογραφικά βραβεία του ΠΣΑΤ το 1999 (καλύτερη τηλεοπτική εκπομπή) και το 2000 (καλύτερη ραδιοφωνική εκπομπή). Το 1998 αναδείχτηκε νικητής του διαγωνισμού ποδοσφαιρικών γνώσεων ανάμεσα σε περισσότερους από 1000 ξένους συναδέλφους στην διάρκεια του Μουντιάλ της Γαλλίας. Εχει γράψει δυο βιβλία: το "50 χρόνια Κύπελλο Πρωταθλητριών" και το "Παιχνίδι χωρίς όρια".

13 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Εχω μια ερωτηση που θα πολυ ηθελα να μου την απαντησει καποιος.Γιατι πριν απο το 2008 το 4-2-3-1 το αποκαλουσαμε 4-5-1?Αφου στην ουσια ειναι το ιδιο πραγμα…

  2. Χρήστο, πραγματικά, τα άρθρα σου μας κάνουν να ξεφεύγουμε από τη μίζερη καθημερινότητα, όχι μόνο αυτού του Τόπου, αλλά και από το ίδιο, το μίζερο το ελληνικό ποδόσφαιρο. ‘Έτσι λοιπόν, για να γίνεται κουβέντα, διερωτώμαι το πώς θα παίξει φέτος η Ρεάλ απέναντι στη Μπάρτσα.
    Ο Μουρίνιο ξέρει αυτό που και εσύ ο ίδιος ανέφερες τις προάλλες σε μία τηλεοπτική περιγραφη, ότι σημασία δεν έχει τόσο η κατοχή, όσο το πού την κάνεις την κατοχή (πολύ ορθό και πολύ λογικό – για να το λέει και κοτζάμ Μίχελς, κάτι παραπάνω θα ξέρει). Διαχρονικά, αν κοιτάξεις τα ματς του Μουρίνιο απέναντι στη Μπάρτσα, είτε με την Τσέλσι, είτε με την Ίντερ ή με την Ρεάλ, πρώτον, προσπαθεί να περιορίσει την κατοχή της και δεύτερον, να την κάνει να παίξει όσο πιο μακριά από το τέρμα. Η Μπάρτσα – κάπου το έχω ξαναγράψει εδώ μέσα- έχει την καλύτερη αμυντική λειτουργιά από τη μέση και πάνω, πρεσάροντας, ίσως και όλων των εποχών. Το μεγάλο μείον της, βρίσκεται στο τι γίνεται όταν η μπάλα φτάσει μπροστά από την αμυντική τετράδα. Αυτό είναι που την κάνει και ανθρώπινη. Αν καταφέρει να σπάσει αυτό το πρέσινγκ και να κλέψει μπάλες, θα εξισορροπήσει την κατοχή. Και τότε θα δούμε άλλα ματς σε σχέση με πέρσι. Αν όχι μία από τα ίδια, ανεξαρτήτως αποτελέσματος… Το ερώτημα πού τίθεται και που δεν έχω ακόμα καταλάβει, είναι πόσο βελτιωμένη είναι σε σχέση με πέρσι η Μπάρτσα.Γιατί σε θέμα ρόστερ, υπάρχει προφανέστατη βελτίωση. Τα άλλα πόσο πιο καλά μπορεί να τα κάνει;
    Εν τέλει, η φετινή Μπαρτσελόνα είναι καλύτερη από την περσινή; Γιατι οι άλλοι είναι εμφανώς καλύτεροι από πέρσι…

  3. Πολύ καλό άρθρο!! Συγχαρητηρια! Απλα θα ήθελα να σχολιάσω καποια πράγματα. Το ένα είναι ότι η Man Utd εξακολουθει να παίζει 4-4-2 στους περισσότερους αγώνες. Στην αρή της χρονιάς με Cleverly και Anderson στον άξονα και Young – Nani στα φτερά και στην επίθεση Rooney Wellbeck ή Hernadez. Μόνο έαν υπάρχουν απουσίες ή εάν το παιχνίδι είναι υψηλού κινδύνου το αλλάζει ο Ferguson συνήθως σε 4-5-1 ή αν προτιμάτε 4-3-3. Απλά μια ματιά στις συνθέσης δείχνει αυτό το πράγμα. Το δεύτερο είναι ότι αυτό που κάνει η Barca είναι μεν μαγικό και απίστευτο αλλά έχω την εντύπωση ότι καταρχήν όταν λείπει ο Xavi η ομάδα δεν δουλεύει (πχ πέρσι στον αγώνα Barca-Mallorca) και επίσης πιστεύω ότι το μεγάλο πλεονέκτημα της Barca είναι ο φόββος που προκαλεί λόγω της κατοχής που έχει ενώ στην ουσία έχει ανούσια κατοχή τις πιο πολλές φορες. Κλασσικό παράδειγμα ο αγώνας Inter-Barca το 2010 όπου πραγματικα η Inter είχε βάλει την Barca στο μισό γήπεδο. Κατα τα άλλα ότι σύστημα και να παίζει μια ομάδα αν δεν έχει παίκτες που να ταιριάζουν δεν έχει σημασία. Ευχαριστώ.

  4. Όπως η ενδυμασία, η διασκέδαση και οι ατάκες απλώνονται στο βωμό της μόδας, έτσι και στο ποδόσφαιρο βλέπεις κάποια συστήματα να αποτελούν μόδες. Παλαιότερα είχαμε το 4-3-3. Στο μουντιάλ, όμως, υπήρχαν αμετανόητες ομάδες όπως η Ουρουγουάη που εφήρμοζε το 4-4-2 με αξιοθαύμαστη πειθαρχία. Να σου θυμίσω και τον Άρη επί Κούπερ με τις μαγευτικές ευρωπαϊκές εμφανίσεις.

    Κι αυτό το σύστημα που περιγράφεις είναι μια μόδα. Ο πραγματικός προπονητής δεν στέκεται σε μόδες. Προσαρμόζει την τακτική του ανάλογα με το υλικό και τις ανάγκες του εκάστοτε αγώνα. Πάρε για παράδειγμα τον Πέπε που επιλέγει και την διάταξη με τρία στόπερ. Η προβλεψιμότητα μιας ομάδας, όπως την ανέλυε ο Κρόιφ και ο Σάνκλι, δεν εξαντλείται στο σύστημα -έχει να κάνει με τη φιλοσοφία. Επιπλέον, πρέπει να θυμόμαστε ότι άλλο σύστημα, άλλο διάταξη. Το σύστημα το βλέπουμε στα χαρτιά, την διάταξη στο χόρτο. Η διάταξη συμπεριλαμβάνει την αποστολή του παίχτη και την κίνηση αυτού στο χώρο.

    Επομένως, η απάντηση στο ερώτημα/δίλλημα κατοχή ή τοποθέτηση, κατά την γνώμη μου, είναι ικανότητα. Όχι μόνο των παιχτών και του τεχνικού επιτελείου, αλλά επιπρόσθετα των οπαδών και των δημοσιογράφων να αντιληφθούν τις πτυχές και τις συνιστώσες του εκάστοτε πλάνου αγωνιστικού πλάνου.

    Ευχαριστώ για το βήμα.

    Τα σέβη μου.

  5. Αυτο που παρεξηγουν πολλοί ειναι οτι στο 4-2-3-1 το 2 πρεπει να ειναι κόφτες. Στην πραγματικότητα αν ειναι παίκτες τύπου Φαμπρεγκας, Σνειντερ, Μοντριτς ή Αλονσο τότε η ομάδα γίνεται πολυ επιθετική. Όπως η φετινή Ρεάλ που ακόμα και ο ατεχνος Κεντιρα παίρνει πρωτοβουλίες με αποτέλεσμα να κατεβάζει 7-8 παίκτες κάθε φορα στην επίθεση.

  6. Ισως στην Ελλαδα να ειμαστε πολυ μπροστα. Πως αλλιως να εξηγειται οτι εχουμε συστηματα οπως 4-2-3-1 ή 4-2-1-2-1 ή ακομη και 4-1-2-1-1-1… Παντου αλλου παιζουν παναρχαια συστηματα οπως 4-5-1, 4-3-3, 4-4-2 κλπ. Φαινεται οτι στη χωρα του πολιτισμου εχουμε και αλλους παικτες πλην των αμυντικων, των μεσων και των επιθετικων.

  7. Η φετινή εικόνα της ομάδας της Ρέαλ ,την οποία υπηρετεί ο κ.Μουρίνιος αυτή τη στιγμή έχει αλλάξει προς καλύτερο φέτος για τους λόγους που γράφω παρακάτω .Ο ίδιος ο κ. Μουρίνιος κατάλαβε πως αν η Ρέαλ θέλει να φτάσει ψιλά πρέπει να μην δώσει μεγαλύτερη βάσει στην άμυνα ,απλά στην επίθεση και στην δημιουργία .Ο κ.Μουρίνιος σταμάτησε φέτος να ασχολιέται τόσο πολύ με θέματα εκτός ποδοσφαίρου και πιο πολύ με την μπάλα .Πιστευώ και αυτό είναι το τελευταίο δείχνει πιο πολύ εμπιστοσύνη στους παίχτες του .

  8. Η διαταξη και η τακτικη που επιλεγει ο προπονητης ειναι δυο διαφορετικα πραγματα, οπως ειπωθηκε παραπανω, για την ακριβεια το δευτερο ειναι υπερσυνολο του πρωτου.
    Γιαυτο το λογο οταν αναλυει καποιος την τακτικη μιας ομαδας σε ενα συγκεκριμμενο παιχνιδι πρεπει να αναφερθει στη διαταξη, αλλα και σε πολλες αλλες παραμετρους.

    Οσον αφορα τη διαταξη η Τσελσι του Μποας βασιζει την τακτικη της στο 4-3-3, οπως και στην Πορτο περισυ, που αν αναλυθει επιμερους ειναι 4-1-2-3 και οχι 4-2-3-1.
    Επισης, η United στην Αγγλια στα περισσοτερα παιχνιδια (μονο με τη Λιβερπουλ θυμαμαι αλλαξε) χρησιμοποιει διαταξη 4-2-4, με τους 4 μπροστινους να αλλαζουν θεσεις αρκετα συχνα, ειδικα στα πρωτα παιχνιδια της σεζον. Η διαφορα με την επικρατουσα τακτικη του τελους δεκαετιςα 90 και αρχες 00, που βασιζοταν σε διαταξη 4-4-2, φαινεται κυριως απο τη διαφορετικη συμπεριφορα και τοποθετηση των ακραιων. Επιπροσθετως, οι κεντρικοι μεσοι, οπως ειπωθηκε, εχουν εξελιχθει δραματικα απο τοτε και πρεπει να κανουν πολλες δουλειες.
    Η αληθεια ειναι οτι δυσκολα πλεον στο σημερινο ποδοσφαιρο θα δουμε ενα 4-4-2 οπως παιζοταν τοτε να επικρατει ενος σημερινου ειτε 4-3-3 ειτε 4-2-3-1. Ηταν ηδη ξεπερασμενο απο το 04-05 και το εδειξε με εμφατικο τροπο ο Μουρινιο διαλυοντας ολες τις ομαδες στην Αγγλια που επαιζαν στην συντριπτικη πλειοψηφια το four four two αλλα παλαια.
    Στο ντερμπι του Μαντσεστερ πολλοι εγραψαν οτι ειδαμε να συγκρουονται δυο 4-4-2 στον αγωνιστικο χωρο. Στην πραγματικοτητα, ηταν δυο τακτικες που χρησιμοποιουσαν σα διαταξη κατι που εμοιαζε την περισσοτερη ωρα με 4-2-4. Η city δικαιωθηκε γιατι ειχε μεγαλυτερη ρευστοτητα στους 4 επιθετικους: οι Σιλβα, Μιλνερ, Αγκουερο, Μπαλοτελι εναλλασονταν διαρκως,με τον πρωτο να κινειται ουσιατικα σαν ελευθερος και τους υπολοιπους να παιρνουν θεσεις αναλογως, αποδιοργανωνοντας την αμυντικη λειτουργια της United.

    Περιμενω και εγω, οπως αρκετος κοσμος, με αγωνια τις φετινες αναμετρησεις Μπαρτσα – Ρεαλ. Αν και, προς απογοητευση των φιλων της Μπαρτσα, δεν νομιζω, τουλαχιστον στον πρωτο αγωνα, ο Γουαρδιολα να εφαρμοσει τη νεα τακτικη του καινοτομια (το 3-4-3 με ρομβο).

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here