Κεκλεισμένων των θυρών

5
40

Την απόφαση να συμμετέχω γράφοντας σ΄αυτό το site την πήρα, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να δηλώσω πως μερικοί άνθρωποι φαινομενικά αποτραβηγμένοι (κι εγώ ανάμεσά τους), δεν το κάνουν γιατί όντως δεν έχουν τί να πουν ή γιατί δεν βλέπουν τί συμβαίνει, αλλά για να αποφύγουν το ανακάτεμά τους μ’ αυτή τη σημερινή βασιλεύουσα πλέον υποκουλτούρα, κι αυτή την επικρατούσα άποψή της να θεωρείται «γραφικός» κάθε σοβαρός άνθρωπος όταν τολμήσει να πει κάτι έξω απ’ τα καθιερωμένα του συρμού.

Έτσι λοιπόν σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, ένας καλλιτέχνης -αλλά φαντάζομαι και κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος- κατάντησε να κάνει τη δουλειά ενός «ανάπηρου», που φτιάχνει κομψοτεχνήματα μεν, αλλά κεκλεισμένων των θυρών, σε ένα αποστειρωμένο δωμάτιο, αφού έτσι και βγει, θα βρεθεί μπροστά σε ένα αλαλάζον κουφό ακροατήριο αφού θα λείπει ο νους, κι ως συνήθως… οι Μήδοι θα διαβούνε, για άλλη μια φορά.

Το μεγαλείο της ανθρώπινης  ανημπόριας που κάποτε χαρακτήριζε όλη την κλασσική τέχνη, μετατράπηκε στην ανάγκη «να κονομήσουμε όπως – όπως κάνα ευρουδάκι», κι οι μεγάλοι ευεργέτες του παρελθόντος μετατράπηκαν σε νεόπλουτους –πρώτο τραπέζι πίστα– να κολλάνε το τάληρο στο κούτελο του βιολιτζή και να τους παίρνει η τηλεόραση.

Εδώ, λοιπόν, τίθεται το ερώτημα : Τί θα κάνει ένας δημιουργός, ένας ποιητής, ένας μουσικός… Θα γίνει δήμαρχος; Θα γίνει βουλευτής; Υπουργός; Διασκεδαστής γενικώς; Κι αν δεν το αντέχει ; Αν ντρέπεται; (Σπάνιο!) Τί θα κάνει; Τα γνωστά.  Θα παραμείνει ως έχει…

«Ταξιδιώτης του παντός  /μ’ ένα μεθυσμένο πιάνο/μια κιθάρα κι από πάνω/ τη γνώμη του καθενός» που θα τον ρωτάει: «Εσύ γιατί χάθηκες; »  Πραγματικά, ώρες και φορές αισθάνεσαι την επιτακτική ανάγκη να βγεις απ’ αυτή την κατάσταση γιατί το ξόδεμα είναι μεγάλο. Ύστερα πάλι, ξαναγυρίζεις μέσα σου και σκάβεις όλο και πιο βαθιά, δοκιμάζοντας τον εαυτό σου μπας και βγει κάτι. Αλλά δε βαριέσαι…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΤο αίμα του Χατζηδάκη και η λαϊκή μαγκιά…
Επόμενο άρθροΟ Σεφέρης, οι πορείες και το χαμένο κέντρο…
Τελειώνοντας τις μουσικές του σπουδές από το Ωδείον Αθηνών μ ένα πρώτο βραβείο, ο Δήμος Μούτσης ξεκίνησε την δημιουργική του διαδρομή, προς τα τέλη της δεκαετίας του '60. Ύστερα από μια σειρά λαϊκών τραγουδιών, με γνωστούς αλλά και πρωτοεμφανιζόμενους τραγουδιστές ( Μητσιάς - Γαλάνη ), φτάνει στο 1971 όπου με τον «Άγιο Φεβρουάριο», τελειώνει νοηματικά και μορφολογικά, την πρώτη αυτή περίοδο. Ακολουθούν ο «Συνοικισμός Α», οι «Στροφές» και το '74 με τη μεταπολίτευση, ένα ακόμα σημαντικό L.P. οι «Μαρτυρίες» με τραγούδια, κομμένα μέχρι τότε από τη λογοκρισία. Το 1975 δημιουργεί την «Τετραλογία», μελοποιώντας (Καβάφη, Σεφέρη, Καρυωτάκη, Ρίτσο), και με πρωτοεμφανιζόμενη την Α. Πρωτοψάλτη. Ακολούθησε το 1976 η «Εργατική συμφωνία» μουσική απ' το θεατρικό έργο του Σκούρτη «Απεργία», και το '79 το «Δρομολόγιο» σε στίχους Νίκου Γκάτσου. Το 1981 κυκλοφορεί το «Φράγμα» με τον Τριπολίτη. Μια στροφή 180 μοιρών, με τραγούδια σαν την «Ερηνούλα», το «Δε λες κουβέντα», και με το Μούτση να συμμετέχει πλέον και ως τραγουδιστής στους δίσκους του, για ν ακολουθήσει αργότερα μια τελείως μοναχική πορεία, συνεχίζοντας και ως στιχουργός των τραγουδιών του, σ αυτή την τελευταία προσωπική του τριλογία « Ενέχυρο », « Να !» , « Για πούλημα λοιπόν ».

5 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Το πόσο μεγάλος καλλιτέχνης και μουσικός είστε είναι γνωστό. Με αυτό το κείμενο όμως φαίνεται ακόμα περισσότερο η αξία σας ως πνευματικού ανθρώπου. Τέτοιου είδους κείμενα σπάνια έχει κανείς την ευκαιρία να διαβάσει. Τον λόγο τον εκθέσατε εξαιρετικά. Όπως και να χει, αισθάνομαι υποχρεωμένη να σας ευχαριστήσω που μας επιτρέψατε να σκεφτούμε…αλλά πραγματικά να σκεφτούμε !

  2. Ο καθε σκεπτομενος ανθρωπος τι θα κανει; θα παλευει στην καθημερινοτητα του να βαλει και τους αλλους να σκεφτονται…πως; σκεπτομενος φωναχτα και πραττοντας αναλογως. Δυσκολο αλλα οχι ακατορθωτο. Νομιζω το πιο δυσκολο ειναι να εισαι οντως σκεπτομενος.

  3. Στις πολύ μεγάλες ανάγκες των οικογενειών οι παλιές γιαγιάδες άνοιγαν το σεντούκι τους, έβγαζαν τα παλιά κοσμήματα – που ένας Θεός ξέρει μόνο τη συναισθηματική τους αξία – και τα έδιναν για να ανακουφίσουν το σπιτικό…. στα πιο δύσκολα, μαύρα και σκοτεινά χρόνια της Ελληνικής ιστορίας, ο Λαός, γατζώθηκε από δέκα νότες, πέντε στίχους, δυό χορδές και θέριεψε και σήκωσε το ανάστημα του, όπως το σπιτικό, που έσωζε κάποτε η γιαγιά και τα κοσμήματα της…
    Μήπως είναι και πάλι καιρός να ανοίξει το πνεύμα το σεντούκι του…και με την πένα, τη χορδή και τον ήχο του…να ανακουφίσει τούτο τον λαό, που δεν έχει από που να πιαστεί;

    Σιγανά και ταπεινά (όχι σεμνά)

  4. Κυριε, Μουτση.
    Ζωγραφισαμε τα ονειρα μας με τα χρωματα της μουσικης και των τραγουδιων, τοσο τα δικα σας οσο και των συγχρονων σας.
    Κατεβηκαμε στους δρομους με λαβαρα τους στιχους των ποιητων και την μουσικη ‘σας’.
    Και ξαφνικα ολοι εσεις οι ΄πραγματικοι΄κιοτεψατε…………..αρνηθηκαται να αντιπαρατεθητε με την υποκουλτουρα, αφηνοντας το εδαφος [ την ωρα που αρχιζε η εποχη της ΙΔΙΩΤΙΑΣ ] σε ‘γιαλαντζη’ εκφραστες ,δηθεν, συνεχιστες σας [ που αν εσεις δεν τους ανακαλυπτατε δεν θα υπηρχαν ποτε ]να εξαργηρωσουν την ‘δηθεν’ κουλτουρα τους, με την χλιδη και την ‘ΕΠΩΝΥΜΙΑ’………………Αληθεια σας ακολουθησαμε σ’ αυτο………………..μεγαλωσαμε απολυτικα και αντικοινωνικα παιδια [ με την εννοια -της ελλειψης του αισθηματος αλληλεγγυης-] απεμπολυσαμε ιδανικα ξεπουλοντας τα ,στις ΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ……….και τις ΔΑΝΕΙΚΕΣ ΜΕΖΟΝΕΤΕΣ……………………..παραχωροντας στην ΕΛΙΤ του χρηματος την διαμορφωση εναν ΦΡΑΝΓΚΕΣΤΑΙΝ πολιτισμου.
    Κυριε Μουτση ,ελατε να συναντηθουμε και παλι, ο ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ πολεμαει μονος του, ελατε να ενωσουμε τις δυναμεις μας , ελατε να βγουμε και παλι στους δρομους…………..ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ………ΣΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ……………..

  5. Δήμο,πού είναι ο δίσκος τον οποίον υπεσχέθης ,πριν λίγα χρόνια; Πήξαμε στο σκυλοπόπ ρε αδερφέ!Αν εσύ και κάποιοι άλλοι δεν μάς σώσετε,τι ,πλέον,να προσμένουμε τραγουδιστικά;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here