Κωνσταντίνος Γιουρνάς: Η αλήθεια και το ψέμα μετά από κάποια στιγμή γίνονται ένα

0
151
Μια σύντομη κουβέντα με έναν από τους εκπροσώπους της νέας γενιάς ηθοποιών, που συμμετείχε στην «αποδόμηση» του μύθου της Ηλέκτρας…
 
Συνέντευξη στον Βαγγέλη Λιακόγκονα
– Κατά τον μύθο της Ηλέκτρας, κάποιοι ήρωες υποκρίνονταν καταστάσεις προκειμένου να καλύψουν γεγονότα ή / και να προλάβουν άλλα… Εκτός μύθου, στο σήμερα, συχνά υποκρινόμαστε για να ωραιοποιήσουμε καταστάσεις. Σε οικογενειακο, φιλικό, ερωτικό επίπεδο. Φοβόμαστε την μοναξιά; Ή συνηθίσαμε να λέμε ψέματα;
Φοβόμαστε την απόρριψη. Φοβόμαστε την πιθανότητα να μην είμαστε αρεστοί. Γιαυτο υποκρινόμαστε. Και μόλις ξεκινήσει αυτή η ανειλικρίνεια γίνεται εθιστική. Παρουσιάζεις τον εαυτό σου ως κάτι άλλο το οποίο θα χαίρει περισσότερης αποδοχής από αυτό που νομίζεις ότι θα συνεβαινε με τον πραγματικό σου εαυτό, με το να λεγες τα πράγματα όπως ακριβώς τα ζεις ή τα νιώθεις. Η παγίδα σε όλο αυτό βέβαια. Έγκειται στο ότι η η αλήθεια και το ψέμα μετά από κάποια στιγμή γίνονται ένα, δεν ξεχωρίζεις ακόμα κι εσυ ο ίδιος τι πραγματικά νιώθεις και πιστεύεις. Κι εκεί το παιχνίδι αρχίζει να χάνεται ουσιαστικά.
– Η αποδόμηση του μύθου της Ηλέκτρας μας βοηθάει ίσως να καταλάβουμε τι δεν πάει καλά σήμερα με τα πολιτικά και κοινωνικά πράγματα στη χώρα;
Σαφώς. Μιλάμε για μια παλιά τάξη πραγμάτων την οποία υποδέχεται μια νέα . Η παλιά τάξη ξεκινάει με την πράξη ενός φόνου όπως και η νέα. Ο Ορέστης αντικατοπτρίζει την λύση, την ελπίδα. Στο πρόσωπο του βλέπουν όλοι τον Μεσσία αυτόν που θα τους απαλλάξει από το τυραννικό καθεστώς στο οποίο ζουν. Και αυτό θα συμβεί με άλλον ένα φόνο , με τη βία. Το έργο τελειώνει με τη φράση «δεν υπάρχει λύση σε όλα αυτά» και αυτή είναι η πραγματικότητα . Δεν υπάρχει Μεσσίας. Υπάρχω εγώ εσύ εμείς που θέλουμε έναν καλύτερο κόσμο. Δεν θα μας σώσει κανείς πέρα από τον ίδιο μας τον εαυτό.
– Ενόψει εκλογών, τι σε ενοχλεί περισσότερο;
Όλα. Από τις αφίσες στους δρόμους μέχρι το γεγονός ότι ο καθένας  θέλει να τονώσει την αυτοπεποίθηση μέσα από τη θέση του διοικητικού συμβούλου. Αυτές οι άνευ λόγου κοκορομαχίες στις ενημερωτικές εκπομπές  που αν προσπαθήσεις να τους ακούσεις προσεκτικά καταλαβαίνεις πως δεν βγαίνει νόημα. Γενικά με ενοχλεί αυτή η αποστροφή που μου έχουν προκαλέσει για τα πολιτικά τεκταινόμενα. Αυτό νομίζω ότι είναι το χειρότερο. Είμαστε μια γενιά που δεν ασχολούμαστε ή πάψαμε να ασχολούμαστε και αυτό είναι ξεκάθαρα ευθύνη των ιθυνόντων. Αισθάνεσαι πως όλα γύρω σου είναι σαθρά θολά αδιαφανή και δεν σου αφήνουν το περιθώριο να ασχοληθείς γιατί είναι μάταιο.
– Έχουν μετατοπιστεί σήμερα, λόγω των δυσμενών συνθηκών διαβίωσης στην Ελλάδα, τα όρια του ηθικού και του δίκαιου; Αν ναι, από πιο σημείο και μετά οφείλουμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας;
Ανήκω στη γενιά που δεν θυμάται καν πως ήταν τα πράγματα πριν  τις «δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης». Αυτό από μόνο του είναι άδικο. Θα είμαι ειλικρινής. Δεν ξέρω αν έχουν μετατοπιστεί τα όρια του ηθικού και του δικαίου γιατί εγώ μέσα σε αυτά τα όρια ενηλικιώθηκα και βγήκα στην κοινωνία. Ο πατέρας μου λέει πως έχουν μετατοπιστεί και τον πιστεύω από την άλλη όμως πάντα είναι στα χέρια μας η κατάσταση ίσως όχι η μαζική αλλά η προσωπική σίγουρα !
– Στην άλλη παράσταση που συμμετείχες φέτος (Η Κουζίνα) υποδυόσουν έναν χαρακτήρα που «πάλευε» για το δεδομένο: Το δικαίωμα στην (όποια) διαφορετικότητα. Συνδυαστικά με αυτό που θα δούμε τώρα, πόσο κοντά είσαι ο ίδιος στους χαρακτήρες αυτούς που αντιδρούν και δε μένουν σιωπηλοί;
Όλοι οι χαρακτήρες αντιδρούν σε κάτι με τον δικό τους τρόπο για τον δικό τους λόγο και στις εκάστοτε περιστάσεις . Η απόκλιση του ενός έργου με το άλλο είναι τεράστια αλλά και ο τρόπος ανεβάσματος είναι τελείως διαφορετικός όποτε δύσκολα μπορώ μα συγκρίνω αυτό που έκανα στη Κουζίνα με αυτό που κάνω σε αυτή την παράσταση.
– Αυτή η προσέγγιση του πασίγνωστου μύθου της Ηλέκτρας, έχει τελικά για σένα περισσότερο ενδιαφέρον υποκριτικά, απ’ ότι αν γινόταν ένα παραδοσιακό ανέβασμα;
Η δομή του ανεβάσματος αυτού αν το καλοσκεφτούμε είναι παραδοσιακότερη του παραδοσιακού. Είμαστε τρεις ραψωδοί που αφηγούμαστε τον μύθο της Ηλέκτρας. Σε αυτό τον μύθο καλούμαι να αφηγηθώ τον ρόλο της Κλυταιμνήστρας του Ορέστη και του Χορού. Αυτή η εναλλαγή στα πρόσωπα είναι ο,τι πιο ενδιαφέρον έχω κάνει μέχρι τώρα και ο,τι πιο δύσκολο σίγουρα. Αν αποδίδει; Αυτό θα το κρίνει ο κόσμος που θα έρθει να μας δει! Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι την πιστεύω και την αγαπώ πολύ αυτή τη δουλειά !
– Ποια είναι τα σχέδιά σου (θεατρικά και μη) για το επόμενο διάστημα;
Διαφορά συζητάω αλλά μετά από δυο χρόνια χωρίς διακοπές νομίζω πως έχω τρομερή ανάγκη να χαρώ το καλοκαίρι!
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΕρντογάν για τη Γενοκτονία των Ποντίων: Τα θύματα ήμασταν εμείς..
Επόμενο άρθροΗ δημοσιογράφος Αφροδίτη Καραμήτσου στη «μάχη» για τα κοινά στου Ζωγράφου
Ο Βαγγέλης Λιακόγκονας γεννήθηκε το 1982 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε. Σπουδάζοντας αυτοματισμό – τηλεπικοινωνίες αποφάσισε να στραφεί τελικά στην επικοινωνία εισβάλλοντας στη δημοσιογραφία, σπουδάζοντάς την, και τελικά «παντρεύοντάς την» με τα νέα μέσα. Είναι φοιτητής του Ανοικτού Πανεπιστημίου στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό. Έκανε πρακτική άσκηση καλύπτοντας ρεπορτάζ αυτοδιοίκησης σε τοπικά έντυπα και ενημερωτική εκπομπή στο TV Magic Πειραιά. Συμμετείχε στην εκπομπή ζαχαροπλαστικής του Mega «Γλυκές αλχημείες». Έχει εργαστεί ως συντάκτης πολιτιστικών –και μη- στηλών στις Εκδόσεις Λυμπέρη και στον ΑΝΤ1. Από το Σεπτέμβριο του 2011 έως και τον Μάιο του 2016 εργάστηκε στο Mega Channel, αρχικά για την καθημερινή πρωινή ενημερωτική εκπομπή ''Κοινωνία ώρα ΜEGA'' και στη συνέχεια για το δελτίο ειδήσεων του καναλιού. Από τον Ιούνιο του 2016 και έως τον Ιανουάριο του 2018 εργάστηκε ξανά στον ΑΝΤ1. Κατόπιν, στο LiFO.gr. Αρθρογραφεί στο aixmi.gr από την ίδρυσή του.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here