Κριτική στη συλλογή «Το κενό και το φως» του Ιωσήφ Σηφάκη

0
461

Η συλλογή «Το κενό και το φως. Κείμενα πεζά και έμμετρα» ακροβατεί
ανάμεσα στην αυτοαναλυτική και την υπαρξιακή-φιλοσοφική λογοτεχνία,
σκιαγραφώντας υποδόρια μία βιολογία του ‘θανάτου’ στα χρόνια της
κρίσης, όπως αυτή μπορεί να αποτυπωθεί σε ένα προσωπικό πόνημα, το
οποίο εκβάλλει ως λογοτεχνικό έργο. Με άλλα λόγια, πρόκειται για
φιλοσοφικό λόγο με όρους λογοτεχνίας που, όπως θα προσδιοριζόταν,
υπό πρίσμα Nιτσεϊκό, εμπνέεται από την «προσωπική μυθολογία» του
ποιητή Ιωσήφ Σηφάκη. Αν θέλουμε, ωστόσο, να μιλήσουμε με όρους
ποιητικής γενεαλογίας, η αίσθηση που αφήνει το έργο με φόντο τη
θάλασσα και σε μεγάλο μέρος το αιγαιοπελαγίτικο τοπίο, είναι μάλλον
Ελυτική.

Η ημερολογιακή φόρμα προδίδει τον αυτοβιογραφικό χαρακτήρα της
συλλογής -όχι στο πλαίσιο συγγραφικού στυλ ή τρόπου καθώς λένε
φιλολογικά- αλλά ενός λόγου διανοητικού, στοχαστικού και συνάμα
χειμαρρώδους και γνήσια λυρικού που κλείνει μέσα του τις χαρμολύπες,
τις αισθήσεις, το άρωμα, τα λόγια, τις εικόνες μιας περιδιάβασης
ενδόμυχης και εσωτερικής που αναβλύζει πηγαία και αβίαστα…Μεσόγειο!

Στυλιανή-Άλκηστις Μωυσίδου
Καθηγήτρια Νεοελληνικής Γλώσσας & Λογοτεχνίας
Greek School of St. Athanasios, Cambridge, United Kingdom

Κριτική στη συλλογή «Το κενό και το φως» του Ιωσήφ Σηφάκη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here