Η κυβέρνηση έχει κάνει κουρελόχαρτο το Σύνταγμα

9
21

Η πολιτική επιστράτευση (επίταξη προσωπικών υπηρεσιών) των εκπαιδευτικών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, την προηγούμενη εβδομάδα, ήταν τουλάχιστον η τρίτη μέσα στο 2013 (μετά από εκείνες των ναυτεργατών και των εργαζομένων στις σταθερές συγκοινωνίες), ύστερα από αρκετές που είχαν προηγηθεί το 2012.

Κοινό χαρακτηριστικό όλων των σχετικών αποφάσεων είναι ότι εκδόθηκαν κατά παράβαση του Συντάγματος και ειδικότερα του άρθρου 22 παρ. 4, που απαγορεύει κατηγορηματικά οποιαδήποτε μορφή αναγκαστικής εργασίας.

Η ίδια διάταξη επιτρέπει κατ΄ εξαίρεση την επίταξη προσωπικών υπηρεσιών, που συνιστά προδήλως μορφή αναγκαστικής εργασίας (υπό την απειλή μάλιστα δρακόντειων ποινικών και άλλων κυρώσεων για όσους δεν συμμορφώνονται), μόνο όμως εφόσον συντρέχουν συγκεκριμένες, περιοριστικά προβλεπόμενες προϋποθέσεις.

Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί επικαλούνται συνήθως στις σχετικές αποφάσεις τους την τελευταία από τις παραπάνω προϋποθέσεις, δηλ. «κίνδυνο (για) τη δημόσια υγεία», παρερμηνεύοντας κατά χονδροειδή τρόπο την έννοιά της , αφού «δημόσια» είναι η υγεία του γενικού πληθυσμού και ο κίνδυνος μπορεί να συνίσταται μόνο στο ενδεχόμενο πρόκλησης ή διάδοσης λοιμωδών ή μεταδοτικών νοσημάτων. Κάτι τέτοιο δεν συνέτρεχε, όμως, σε καμία από τις διάφορες επιτάξεις προσωπικών υπηρεσιών που κηρύχθηκαν από την παρούσα κυβέρνηση (έτσι π.χ. στην τελευταία των εκπαιδευτικών, το υποθετικό ενδεχόμενο να υποστούν νευρικό κλονισμό από την αναβολή των εξετάσεων μεμονωμένοι υποψήφιοι δεν στοιχειοθετεί κίνδυνο για τη «δημόσια» παρά μόνο για την ατομική τους υγεία).

Το χειρότερο, όμως, είναι ότι το άρθρο 22 παρ.4 δεν είναι η μόνη, αλλά μία από τις πολλές συνταγματικές διατάξεις που παραβιάζονται συστηματικά στην εποχή των Μνημονίων. Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το άρθρο 44 παρ. 1, αφού εκδίδεται σωρεία πράξεων νομοθετικού περιεχομένου χωρίς να συντρέχει η συνταγματική προϋπόθεση της «απρόβλεπτης» ανάγκης κατ΄ εφαρμογή  της νομοθετικής εξουσίας της Βουλής.

Επίσης το άρθρο 29 παρ. 1, δεδομένου ότι διαγράφονται αυθαίρετα από τους κομματικούς ηγεμόνες «απείθαρχοι» βουλευτές και στελέχη, χωρίς να έχουν κληθεί καν σε απολογία και χωρίς να έχει εξετασθεί η υπόθεσή τους από συλλογικό πειθαρχικό όργανο του κόμματος, καταστρατηγώντας έτσι το συνταγματικό δικαίωμα των διαφωνούντων να «συμμετέχουν» σε πολιτικά κόμματα (πρόσφατα μάλιστα είχαμε την παγκόσμια πρωτοτυπία, τον πρόεδρο της ΟΛΜΕ να τον διαγράψει κατ΄ ουσία από τη «Νέα Δημοκρατία» δημοσιογράφος του ημιεπίσημου δελτίου «ειδήσεων» των οκτώ, αφού είχε προηγηθεί η μνημειώδης δήλωση του γραμματέα του κόμματος ότι όσοι ακολουθούν συγκεκριμένες πρακτικές «θέτουν τον εαυτό τους εκτός κόμματος»).

Και, βέβαια, για όλα αυτά δεν υφίστανται αποτελεσματικές διαδικασίες και εγγυήσεις τήρησης του Συντάγματος, αφού στην Ελλάδα δεν διαθέτουμε (σε αντίθεση προς ό,τι συμβαίνει στις πλείστες άλλες ευρωπαϊκές χώρες) Συνταγματικό Δικαστήριο και μεγάλα τμήματα της εν γένει συνταγματικής ύλης βρίσκονται εκτός δικαστικού ελέγχου ή ο έλεγχος αυτός συνοδεύεται από περιορισμούς που τον καθιστούν ανούσιο. Έτσι π.χ. για τις επιτάξεις προσωπικών υπηρεσιών η αρμόδια Επιτροπή Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας κρίνει μόνο αν η άμεση εκτέλεση της προσβαλλόμενης πράξης επιφέρει ανεπανόρθωτη βλάβη στον αιτούντα , και μάλιστα τη σταθμίζει σε σχέση με τη βλάβη που υφίσταται το δημόσιο συμφέρον, και όχι αν η προσβαλλόμενη απόφαση επίταξης παραβιάζει το Σύνταγμα (αυτό το κρίνει το δικαστήριο πολύ αργότερα, όταν εκδικασθεί η αίτηση ακυρώσεως , οπότε όμως η κρίση του  θα στερείται πια από κάθε πρακτικό αντίκρυσμα).

Βρισκόμαστε, επομένως, αντιμέτωποι με μια συνολική καταστρατήγηση του Συντάγματος, δηλ. με τη σιωπηρή μεταβολή της ίδιας της μορφής του Πολιτεύματος, το οποίο από Κοινοβουλευτική Δημοκρατία μετατρέπεται σε χρεοκρατία  και συνάμα ξενοκρατία. Την πραγματική εξουσία στη χώρα  κατέχουν οι ξένοι δανειστές και τα ελληνικά κρατικά όργανα συμμορφώνονται ευπειθώς στις επιθυμίες τους. Η ελληνική κοινωνία πρέπει να αντιδράσει πριν να είναι πολύ αργά.

*Ο Κώστας Χ. Χρυσόγονος είναι Καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΤο καλό και το κακό (χρυσαυγίτικο) πρόσωπο της Ελλάδας
Επόμενο άρθροΔεν αγοράζει η Χετάφε, πιέζει ο Μίτσελ
Ο Κώστας Χρυσόγονος είναι Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο τμήμα Νομικής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω. Γεννήθηκε στις Σέρρες το 1961, σπούδασε στη Νομική του ΑΠΘ και πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Αννόβερου Γερμανίας. Ηταν μέλος της Κεντρικής Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής (1993-1995), μέλος του ΕΣΡ (1994-1997), σύμβουλος σπουδών Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης (1994-1997), μέλος ΔΣ ΕΤΒΑ (1999-2001). Από το 2003 είναι τακτικός Καθηγητής στο ΑΠΘ και Αντιπρόεδρος του Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου. Βιβλία: Verfassungsgerichsbarkeit und Gesetzgebung, 1987. Ο αντισυνταγματικός νόμος και η δημόσια διοίκηση, 1989. Η απαγόρευση της αναγκαστικής εργασίας, 1993. Εκλογικό σύστημα και Σύνταγμα, 1996. Ατομικά και Κοινωνικά δικαιώματα, 1998 (β´ έκδοση 2002, γ´ έκδ. 2006). Μια βεβαιωτική αναθεώρηση, 2000. Η ενσωμάτωση της ΕΣΔΑ στην εθνική έννομη τάξη, 2001. Συνταγματικό Δίκαιο, 2003. Το πρόβλημα της συνταγματικής δικαιοσύνης στην Ελλάδα, 2006. Η ιδιωτική δημοκρατία, 2009.

9 ΣΧΟΛΙΑ

  1. 1. «…εκδόθηκαν κατά παράβαση του Συντάγματος και ειδικότερα του άρθρου 22 παρ. 4, που απαγορεύει κατηγορηματικά οποιαδήποτε μορφή αναγκαστικής εργασίας»

    Δεν υπάρχει καμία «αναγκαστική εργασία»! Ήταν στην διακριτική ευχέρεια των επιστρατευμένων να μην υπακούσουν (κανείς δεν απείλησε τη ζωή ή τη σωματική ακεραιότητά τους!), αναλαμβάνοντας φυσικά και τις ευθύνες των επιλογών τους. Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα που δεν τολμούν όχι να απεργήσουν, αλλά ούτε να… πεθάνουν, είναι «παιδιά ενός κατώτερου θεού»;

    2. «Η ελληνική κοινωνία πρέπει να αντιδράσει πριν να είναι πολύ αργά.»

    Αντιλαμβάνεστε τι λέτε, κύριε Καθηγητά του Συνταγματικού Δικαίου; Απόλυτη ευθύνη σας να ξεκαθαρίσετε τι ακριβώς εννοείτε – εκτός αν υπονοείτε υποκατάσταση του πολιτεύματος από κάποιας μορφής οχλοκρατία…

  2. Αντισυνταγματικό είναι να κρατάς ομήρους τους πολίτες αυτού του κράτους για ιδιοτελείς σκοπούς.

  3. Για τον κ.Παπαχρήστου. Χρόνια Πολλά. Έχεις καταλάβει τι γράφεις?Για δε το (2) υπάρχει και το τελευταίο άρθρο του Συντάγματος,που μάλλον κατά τη γνώμη σου παροτρύνει σε οχλοκρατία.Μήπως θέλεις να το καταργήσουμε?Αν και απ’οτι καταλαβαίνω για σένα θα ήταν καλύτερα να καταργήσουμε όλο το Σύνταγμα.

  4. Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί έπραξαν το αυτονόητο, προσπάθησαν να φανούν αντάξιοι των «υποχρεώσεων» και της «ευθύνης» που απορρέει από τη θέση τους, δεν παρερμήνευσαν ούτε στο ελάχιστο «τον κίνδυνο της δημόσιας υγείας», αντίθετα μάλιστα, προστάτευσαν πρώτα απ’ όλους τους ίδιους τους διαμαρτυρόμενους από τα αποτελέσματα των λανθασμένων επιλογών τους, από τον νευρικό κλονισμό και την παράλυση του νευρικού συστήματος, τους τραυματισμούς που θα μπορούσαν να προκαλέσουν ακόμη και αναπηρίες, τα αναπνευστικά προβλήματα που θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε χρόνια νοσήματα, όταν θα έπεφταν βροχή τα ρόπαλα και τα ληγμένα χημικά στα κεφάλια τους, αυτό έκαναν και τίποτε παραπάνω, για ανθρωπιστικούς και μόνον λόγους αναγκάστηκαν να ερμηνεύσουν το Σύνταγμα «πλαγίως», κι εμείς, οι αφελείς, ψάχνουμε λέει να τους αποδώσουμε, άκουσον άκουσον, προθέσεις καταστρατήγησης του Συνάγματος.

  5. Πολύ σωστά και νομικώς αυτονόητα όσα λέει ο κύριος καθηγητής. Και υπάρχουν και πολλά άλλα παραδείγματα παραβιάσεων συνταγματικών διατάξεων (πχ. οι αλλεπάλληλοι φόροι στα ακίνητα, που προσβάλλουν τον πυρήνα του δικαιώματος της ιδιοκτησίας βλ. άρθρο 17, η μη παροχή της προβλεπόμενης ειδικής κρατική προστασία στην οικογένεια και τη μητρότητα βλ. άρθρο 21, η μεγάλη ανεργία παρά την αντίθετη διακήρυξη του Συντάγματος περί λήψης κάθε πρόνοιας απο το Κράτος για δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλου του πληθυσμού βλ.αρθρο 22, η εξουδετέρωση στην πράξη από τα δικαστήρια του δικαιώματος της απεργίας- άρθρο 23, καθώς και η όλη ανάλγητη κοινωνικο-οικονομική κρατική πολιτική -βλ. άρθρο 2).

  6. Κύριε καθηγητά,

    Δεν ξέρω αν διαβάζετε τα σχόλια , εγώ προσωπικά έχω να πω τα εξής:

    Όσο και αν διαφωνώ με τις κυβερνητικές πρακτικές ( και πιστέψτε με διαφωνώ εντόνως) δεν θα φτάσω στο σημείο να πώ πως μεταβάλλεται η μορφή του πολιτεύματος διότι άπαξ και δεχθούμε ότι μεταβάλλεται η Δημοκρατία σε κάτι διαφορετικό -προφανώς κατά τα λεγόμενά σας- τότε δίνουμε το δικαίωμα στον οποιονδήποτε να προβεί σε παράνομες πράξεις – τόσο εκ δεξιών όσο και εξ αριστερών- με πρόσχημα την αποκατάσταση της δημοκρατικής ομαλότητος που διαταράχτηκε.

    Νομικά θεωρώ πως έχετε δίκιο, είναι όντως άνευ δικαιολόγησης η επίταξη. Για κάποιον όμως λόγο, αυτό που για μάς θεωρείται αυτονόητο, αναγνωρίζεται ως λογικό από τα δικαστήρια. Συγκράτησα αυτό που είπατε για την στάθμιση αγαθών και ότι δεν μπαίνει στην ζυγαριά η ενδεχόμενη αντισυνταγματικότητα.
    Η ερώτησή μου όμως είναι για ποιον λόγο?
    Ειναι η όχι υποχρεωμένα τα Δικαστήρια να ελέγχουν αυτεπαγγέλτως την αντισυνταγματικότητα?
    Και αν ναι, το πράττουν? δεν είδα να το σχολιάζετε.

    Αυτό που θέλω να πω, είναι πως καμία τέτοια ενέργεια δεν θα ευσταθούσε, αν τα Δικαστήρια δεν της προσέδιδαν την απαιτούμενη νομιμοφάνεια.

    Είναι άραγε απαραίτητη η δημιουργία ενός Συνταγματικού Δικαστηρίου για να γίνει κατανοητό αυτό που θεωρείτε ως αυτονόητο?

    Μήπως τελικά το ζήτημα δεν είναι μόνο πολιτικό ?

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here