Λαϊκισμός και αναδρομικότητα απειλούν τη δημοκρατία

17
51

Το ελληνικό κράτος χρεοκόπησε. Δεν χρεοκόπησε μόνο οικονομικά.  Κατέρρευσε μαζί του ένας ολόκληρος τρόπος σκέψης, και νοοτροπίας, ένα σύστημα αξιών και συνειδήσεων, οργάνωσης, διοίκησης και πολιτικής στην οποία στηρίχτηκε τα μεταπολιτευτικά χρόνια. Οι κοσμογονικές αλλαγές που επέφερε η πολιτική του Mνημονίου επηρεάζουν δραστικά τον δημόσιο και ιδιωτικό βίο, ενώ από την άλλη τα  παγκόσμια ισχυρά οικονομικά συμφέροντα και οι κίνδυνοι που απειλούν τη Δημοκρατία και τις ελευθερίες των πολιτών, επιβάλλουν για την αντιμετώπιση τη κρίσης μια γενναία, ριζική, δομική τομή.

Η παθογενητική, όμως, αντίληψη θεώρησης των πραγμάτων με λαϊκίστικο τρόπο, δυστυχώς, συντηρείται ακόμη και σήμερα, που υποτίθεται ότι πρέπει να μπούνε τα θεμέλια ενός νέου σύγχρονου βιώσιμου κράτους που θα υπηρετεί τους πολίτες. Η λαϊκίστικη λογική, από όπου και αν προέρχεται,  είτε από τα αριστερά, είτε από τα δεξιά, φέρει ένα βασικό χαρακτηριστικό: Είναι η απειλή της Δημοκρατίας. Διότι δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική δημοκρατία και πολιτικές επιλογές, χωρίς ορθή πολιτική κρίση, που θα βασίζεται στην αντικειμενική και πολύπλευρη γνώση. Αλλά ο λαϊκισμός καταλύει την ορθή πληροφόρηση. Είναι η εσκεμμένη άρνηση της πραγματικότητας, η εσκεμμένη ανειλικρίνεια. Η διαστρέβλωση της πραγματικότητας από τους ίδιους τους πολιτικούς ισοδυναμεί με μια ιδιόμορφη δημαγωγική δικτατορία, που αρέσκεται στην πολιτική – ουτοπία διότι αυτή ακούγεται ευχάριστα και κολακεύει τα αυτιά των πολιτών. Αυτό, όμως, ισοδυναμεί με πολιτικά καμουφλαρισμένο φασισμό.

Όλα αυτά τα χρόνια περάσαμε από το λαϊκισμό του ζιβάγκο στο λαϊκισμό της γραβάτας, από το λαϊκισμό των δήθεν διανοούμενων στο λαϊκισμό των συνδικαλιστών και των Δον Κιχωτικών προσωπικοτήτων της πολιτικής ζωής, που ανεβασμένοι στο τρένο του λαϊκισμού, παλεύουν μόνοι αλλά λεβέντικα για τα λαϊκά συμφέροντα. Μόνο που τελικά γιγαντώνονται τα αδιέξοδα, καθώς ο εκλαϊκευμένος πολιτικός λόγος απλοποιεί τα προβλήματα και κονιορτοποιεί τη άσκηση υπεύθυνης και ρεαλιστικής πολιτικής, αφού είναι ανέφικτο να λυθούν όλα αμέσως, χωρίς προσπάθεια και κόστος.

Το τελευταίο διάστημα αντιμετωπίζουμε και ένα διαφορετικό στυλ πολιτικού λαϊκισμού. Τον λαϊκίστικο κυνισμό που εκφράζεται συνήθως με σκληρή, λαϊκή και υβριστική γλώσσα σε προμελετημένες δήθεν κρίσεις πολιτικής συνείδησης, που στόχο έχουν από τη μια να μεταθέτουν οι πολιτικοί τις δικές τους ευθύνες στους πολίτες και από την άλλη να εμφανίσουν ευχάριστους συνειρμούς του παρελθόντος ως τη μελλοντική προοπτική. Αλλά και τον φαρισαϊκό πολικαντισμό  και την υποκρισία των λαϊκιστών επικοινωνιακών πολιτικών, που εμφανίζονται να αποποιούνται μεγαλόστομα δήθεν πολιτικά προνόμια, που όμως αναλογικά δεν είναι στην πραγματικότητα παρά μια σταγόνα στον βαθύ ωκεανό.

Είναι, όμως, και η αναδρομικότητα στην πολιτική που απειλεί τη Δημοκρατία. Συγκεκριμένα, πρόκειται για τη συνειδητή επιλογή των κυβερνώντων τους νόμους και τους σταθερούς κανόνες από βασικό παράγοντα διακυβέρνησης μιας χώρας και επιβίωσης της κοινωνίας, σε μηχανισμό αναδρομικής θεσμοθέτησης νέας τάξης πραγμάτων και δεδομένων. Με άλλα λόγια, η άκριτη και αδιάκριτη χρήση της αναδρομικής ισχύος πολιτικών και οικονομικών πρωτοβουλιών (που επενδύει αυτή η κυβέρνηση), έχει συνδράμει τα μέγιστα στη δημιουργία συνθηκών ακρότατης πολιτικής και κοινωνικής αναξιοπιστίας, με αποτέλεσμα τη γενική αμφισβήτηση της πολιτικής από τους πολίτες.

Στη χώρα μας, δυστυχώς, δεν καταφέραμε να ξεπεράσουμε την έμπνευση να αποφασίζουν οι κυβερνήσεις και να εφαρμόζουν αναδρομικά, όλα όσα θα έπρεπε εκ των προτέρων να προαποφασίσουν και να εφαρμόσουν. Πρόκειται για απύθμενη κυνική πολιτική πρακτική, που βασίζεται στην παντελή έλλειψη οξυδέρκειας και θεμελιώνεται στην θεωρητική κατασκευή «ότι όλα δικαιολογούνται αρκεί να πετύχεις». Κυνισμός προς την κατεύθυνση του πολιτικού αμοραλισμού που πηγάζει από την πολιτική ηγεσία. Αμοραλισμός βαθύτατα διαβρωτικός για το οικονομικό σύστημα και την κοινωνική  εξέλιξη, καθώς πρότυποι εκφραστές του αναδεικνύονται πρόσωπα της πολιτικής ζωής, που φέρουν κυβερνητικές ευθύνες.

Η κυβερνητική πολιτική πρακτική της αναδρομικής ισχύος δυσμενών φορολογικών μέτρων, έκτακτων εισφορών, αναδρομικών αυξήσεων τελών και φόρων, εισπρακτικών ρυθμίσεων έμμεσων και άμεσων φόρων, αυξήσεων σε  επιτόκια δανειακών συμβάσεων που προϋπήρχαν, αλλά και  συνολικά νομικών διατάξεων και διοικητικών εγκυκλίων που διέπουν το σύνολο της επιχειρηματικής και κοινωνικής δραστηριότητας, οδήγησαν στην πλήρη απογοήτευση των πολιτών. Με αυτό τον τρόπο η αξία της πολιτικής, οικονομικής και οικογενειακής σταθερότητας ακυρώνεται, καθώς οικονομικοί και οικογενειακοί προγραμματισμοί τινάζονται στον αέρα, προϋπολογισμοί επιχειρήσεων αναμορφώνονται προς το χειρότερο και επαγγελματίες από τη μια στιγμή στην άλλη αντιμετωπίζουν ακόμα και το φάσμα της οικονομικής αλλά και συναισθηματικής πτώχευσης, οι επιχειρηματικές δραστηριότητες και επενδύσεις καταρρέουν.

Ένα τέτοιο πλαίσιο διακυβέρνησης και διοίκησης, που βασίζεται στην αναδρομικότητα των εφαρμοστέων νόμων, αντί να ρυθμίζει, τελικά απορυθμίζει τις σχέσεις πολίτη – κράτους (αλλά και τις σχέσεις μεταξύ των πολιτών), και απομειώνει τις αμοιβαίες υποχρεώσεις και τα συνταγματικά δικαιώματα, αντί να αποτρέπει επιτρέπει τις αυθαιρεσίες των κυβερνώντων, αντί να αποθαρρύνει ενθαρρύνει την  καταχρηστική άσκηση των δικαιωμάτων της διοίκησης, αντί να τιμωρεί εξάρει την πολιτική αυθαιρεσία, τις παραβάσεις και την παρεκκλίνουσα εν γένει συμπεριφορά  κάθε ατόμου.

Η γενικευμένη ροπή στην αναδρομική εφαρμογή επιβαρυντικών και μη προαναγγελμένων πολιτικών, πέρασε μια εξελεγκτική πορεία από «το λεφτά υπάρχουν» έως το «για να τα βρούμε πληρώστε αναδρομικά», αποτελεί κατά την άποψή μου έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες πολιτικής αναξιοπρέπειας και παρενόχλησης του ομαλού κύκλου δράσης και ανεμπόδιστης δραστηριότητας οικονομικής και κοινωνικής, του κάθε πολίτη.

Είναι φανερό ότι βρισκόμαστε σε σημείο καμπής της λειτουργίας της μεταπολιτευτικής μας Δημοκρατίας. Υπό αυτή τη βάση αισθάνομαι την ανάγκη να διακηρύξω την υπεροχή των σταθερών θεσμών έναντι του προσωπικού στοιχείου, αλλά και την αναγκαιότητα θεμελίωσης απλών αλλά όχι απλοϊκών, σταθερών, μόνιμων και δίκαιων κανόνων πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και ατομικής συμπεριφοράς. Σε κάθε περίπτωση, η αναδρομικότητα και ο λαϊκισμός καταλύουν την ίδια τη Δημοκρατία.

*Ο Άρης Σπηλιωτόπουλος είναι Βουλευτής Β’ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία

17 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μια απλή ερώτηση: Αφού τα βλέπετε όλα αυτά που τόσο γλαφυρά περιγράφετε κι αφού δεν μπορείτε να κάνετε κάτι για να αλλάξει η κατάσταση (εδώ δεν μπορέσατε να το κάνετε ως κυβέρνηση) γιατί δεν παραιτείστε κύριε βουλευτά για να περισώσετε τουλαχιστον την πολιτική σας αξιοπρέπεια?

  2. Κύριε Σπηλιοτόπουλε,
    1. Αρχίζοντας να πολεμάτε τον κυνισμό, μήπως θα μπορούσατε αντί άρθρου να παραθέσετε τις περιπτώσεις κατά τις οποίες ΕΣΕΙΣ Ο ΙΔΙΟΣ κάνατε υπέρβαση εξόδων και υποτίμηση της νοημοσύνης μας; θα ήταν μιά καλή αρχή.
    2. Γιατί δεν γίνεστε πιό απλός :»μου την κάρφωσε η κίνηση Κυριάκου». Λακωνίζειν, κε Σπηλιοτόπουλε, Λακωνίζειν..

  3. Καλογραμμένο άρθρο χωρίς ψυχή. Οι διαπστώσεις του κ. Σπηλιωτόπουλου πολύ σωστές αν εξαιρέσει κάποιος το γεγονός ότι ο ίδιος έχει υπάρξει μέλος του συστήματος που περιγράφει και έχει συμβάλλει στην διαιώνησή του. Σήμερα, παίρνει αποστάσεις από το παρελθόν στο οποίο και ο ίδιος συνέβαλε τα μέγιστα. Πιστεύω ότι άρθρα εν ενεργεία πολιτικών δεν πρέπει να διαπιστώνουν, ούτε να συζητούν στην σφαίρα του αορίστου.
    Πιστεύω ότι θα συνέβαλαν σημαντικά, ξεκινώντας τις αναλύσεις τους με την προσωπική τους αυτοκριτική, προσπαθώντας να πείσουν για την ουσιαστική και με ταπεινότητα, αλλαγή «πλεύσης τους».

  4. o vuleftis den ine epagelma ine liturgima otan den mporis na adapokrithis paretise ..oli akoluthisate tin taktiki tu laikismu, giati krinate oti volevi to koma & oxi & ton topo & ftasate ton topo se afti tin katastasi……

  5. Κύριε Σπηλιωτόπουλε, πιστέψτε με, η αναδρομική παραδειγματική τιμωρία των καταχραστών και κακοδιαχειριστών της περιουσίας και της αξιοπρέπειας του Ελληνικού λαού σε βάθος τουλάχιστον 15-20ετίας θα ήταν ο θεμέλιος λίθος για πραγματική Δημοκρατία στην χώρα μας

  6. Κύριε Σπηλιωτόπουλε
    – Όταν αναθέτεις την εξουσία σε κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα οριστικά και αννέκκλητα για 4 ολόκληρα χρόνια,
    – όταν κατά τη διάρκεια αυτών των 4 χρόνων οι αποφάσεις λαμβάνονται αποκλειστικά από αυτά τα πρόσωπα χωρίς καμία θεσμική συμμετοχή των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων,
    – όταν κατά τη διάρκεια αυτών των 4 χρόνων δεν υπάρχει κανένας θεσμικός τρόπος ουσιαστικού ελέγχου -και λογοδοσίας των προσώπων που ασκούν εξουσία,
    – όταν το μόνο δικαίωμα που αναγνωρίζεται στους πολίτες κατά τη διάρκεια αυτών των 4 χρόνων είναι «να κάνουν υπομονή» μέχρι τις επόμενες εκλογές,
    – ΤΟΤΕ είναι λίγο-πολύ αναμενόμενα όλα τα κακώς κείμενα που αναφέρετε στο κείμενό σας.Διότι εκ των πραγμάτων δημιουργείται μια «κάστα» επαγγελματιών πολιτικών, μια ομάδα που θεωρεί πλέον δικαιωματικό της προνόμιο να ασκεί την εξουσία.
    – Σε τέτοιες συνθήκες δεν υπάρχει χώρος για ΠΟΛΙΤΕΣ. Υπάρχει χώρος μόνο για χειροκροτητές ή διαφωνούντες, πάντως όχι για ανθρώπους που συμμετέχουν ΣΤΗ ΛΗΨΗ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ.
    – Έτσι, φτάνουμε, όπως εσείς στο κείμενό σας, να επικαλούμαστε απλά την ηθική, και ουσιαστικά να ζητάμε από τους πολιτικούς, παρακαλώντας τους, ν’ αλλάξουν. Ε, δεν θ’αλλάξουν.Η ηθική δεν έχει σχέση με την πολιτική, είναι έννοιες άσχετες μεταξύ τους.
    – Δεν πρέπει λοιπόν να περιμένουμε και να παρακαλάμε ν’ αλλάξουν οι πολιτικοί.Πρέπει ν’ αλλάξουμε ριζικά όλο το πολιτικό σύστημα,το Σύνταγμα και τους θεσμούς.Και φυσικά πρώτα απ’ όλα ν’ αλλάξουμε εμείς.

  7. Κύριε Σπηλιοτώπουλε,

    κι άλλοτε ο ελληνικός λαός έπεσε θύμα πολιτικής εξαπάτησης όμως, αυτό που συνέβη το 2009 με το περίφημο -κι ανήθικο- «λεφτά υπάρχουν» που μετατράπηκε σε λίγους μόλις μήνες στη χειρότερη οικονομική κρίση για κάθε έλληνα, δεν έχει όμοιό του.

    Ο κόσμος δικαίως πλέον δεν εμπιστεύεται κανέναν. Ούτε μπλε ούτε πράσινους.

  8. Τι ωραιες διαπιστωσεις, θεσεις, μονο που απαγοητευτηκα οταν στο τελος διαβασα ποιος το εχει γραψει.
    Νομιζα οτι ηταν αλλος Σπηλιωτοπουλος, ισως καποιος της διανοησης καποιος που δεν μετεχει στο κατεστημενο πολιτικο συστημ που περιγραφεται.
    Μα ολα αυτα που αναφερονται νομιζω αφορουν και εσας Κε Σπηλιωτοπουλε. Αν οχι γιατι δεν φευετε να μπορειτε να τα λετε χωρις να σας κατακρινουν (που εδω που τα λεμε δεν θα σας ξεκοβαν απο το παρελθον σας);
    Γιατι νομιζω οτι θα διαβασετε πολλα σχολια και καλα και κακα, που σημαινει οτι εξακολουθειτε να μετεχετε στο συστημα.

  9. Ξέρετε κ. Σπηλιωτόπουλε γιατί απολαμβάνετε ως βουλευτές την απαξίωση από τη μεριά του λαού? Ακριβώς γιατί ενώ ο κόσμος χάνεται, εσείς αρμενίζετε. Τοποθετώντας ιδεολογικά τον εαυτό μου στην αντίθετη πλευρά από εσάς, διαβάζω σήμερα το άρθρο σας, όπως και χτες της κας. Πιπιλή. Αφού διαβάζω μια παράθεση λογικών σκέψεων και αληθειών, τελικά διαπιστώνω το δια ταύτα σας: Να κατακεραυνώσετε τον Κ. Μητσοτάκη(για τον οποίο ουδόλως «καίγομαι» γιαυτό και σας έγραψα παραπάνω την πολιτική μου τοποθέτηση). Αδυνατώ να καταλάβω, πως μια πράξη σαν του Κ. Μητσοτάκη , συμβολικής ή μη σημασίας, ουσιαστική ή λαϊκίστικη, όπως τέλος πάντων μπορεί να την αντιληφθεί ο καθείς από εμάς, μπορεί να αποτελεί τόσο σοβαρό θέμα, ώστε να αρθρογραφείτε με τέτοια ένταση και ταχύτητα απόκρισης. Προφανώς πρόκειται για ξεκαθάρισμα εσωτερικών σας λογαριασμών. Με φόντο τη χρεωκοπία και την οικονομική εξαθλίωση μεγάλου μέρους των πολιτών είναι πραγματικά αξιοπρόσεκτο με τι ασχολείστε! Η πλάκα δε, είναι που αναρωτιέστε γιατί ο απλός κόσμος σας απορρίπτει και μηδιά… Θέλει πολλή φαντασία ή φαιά ουσία άραγε?

  10. Εάν το άρθρο αυτό ήταν ανυπόγραφο, θα είχε μια σχετική αξία ως προς τις διαπιστώσεις. Όταν όμως αυτό υπογράφεται από έναν πολιτικό πρώτης γραμμής, χάνει την όποια σημασία. Τα άρθρα αυτού του είδους που γράφονται από πολιτικούς που άσκησαν εξουσία, είναι ή περιττά ή επικίνδυνα. Για αυτό δεν θα πρέπει να γράφονται αλλά αν γράφονται δεν πρέπει να διαβάζονται. Οι κύριοι υπεύθυνοι για ότι συμβαίνει σήμερα στη χώρα, δεν δικαιούνται πλέον «δια να ομιλούν».
    Κύριε Σπηλιωτόπουλε χρηματίσατε εκπρόσωπος της Ν. Δ όταν ήταν στην αντιπολίτευση και χρηματίσατε υπουργός όταν έγινε κυβέρνηση. Αισθάνεστε υπερήφανος για όσα λέγατε ως εκπρόσωπος ή για όσα κάνατε ως υπουργός; Εσείς δεν λαϊκίζατε; εσείς δεν παραπλανούσατε το λαό , εσείς δεν ρουσφετολογούσατε και δεν διορίζατε με το « τσουβάλι»; Εσείς δεν υποσχεθήκατε επανίδρυση του κράτους; Το επανιδρύσατε ή το παραδώσατε μισοπεθαμένο στο ΠΑΣΟΚ για να το αποτελειώσει. Αν θεωρείτε την αναδρομικότητα στη φορολόγηση για να βρεθούν τα λεφτά κατάλυση της Δημοκρατίας (και συμφωνώ ότι είναι), την αναδρομικότητα δηλαδή την επιστροφή στην εξουσία του άλλου πυλώνα του φαύλου πολιτικού μας συστήματος τη θεωρείτε ανασύνθεση της Δημοκρατίας ;

  11. Θυμάμαι επί εποχής σας μια συγκέντρωση που είχατε κάνει στο Χολαργό. Μαζί παρών και ο τότε Δήμαρχος. Σε ένα μαγαζί που, οϊμέ, έχει κλείσει λόγω κρίσης.

    Είχαμε μαζευτεί όλα τα stage, εγώ ο μεγαλύτερος σε ηλικία, τότε 38, σήμερα 42, με τρία πτυχία να έχω βαρεθεί να ακούω «είστε πολύ μεγάλος», «έχετε πολλά προσόντα» και τα λοιπά, όντας άνεργος από το 2001 να έχω έρθει σε απόγνωση και να κρέμομαι από τις υποσχέσεις Πετραλιά για μονιμοποίηση. Άσχετα αν με 3 πτυχία έπαιρνα 520 ευρώ. Μέσες – άκρες όποιος δεν έδινε το παρών «να μη περίμενε τίποτε» λόγια όχι δικά σας, προφανώς, αλλά άλλων. Φυσικά πήρανε το τρίτο το μακρύτερο, άσχετα αν κάναμε όλη τη δουλειά, αν δεχόμασταν τον εξευτελισμό ορισμένων «μόνιμων», αν μας έβριζαν τα ίδια τα κομματικά σας στελέχη (ναι του κόμματος που ανήκα, διότι δεν θέλω να σας βλέπω μπροστά μου, ενώ του ΠΑΣΟΚ μας φέρονταν άψογα) αν δεν είχαμε ούτε μέρα άδεια, ούτε ένσημα και τα λοιπά.

    Μετά αναρωτιέστε γιατί άλλαξε το σκηνικό; Μήπως φταίει και το κόμμα της Ν.Δ. για τη κατάντια και όχι μόνο ο κακός Γιωργάκης;

    Ντρέπομαι πραγματικά εκ των υστέρων που «έγλυψα» για μια θέση stage. Αλλά όσοι έχουν μείνει πάνω από 7 χρόνια άνεργοι καταλαβαίνουν πολύ καλά τι εστί να έχεις ξεπεράσει ακόμα και τη κατάθλιψη την ίδια, να κρέμεσαι από μια κλωστή για να μην αυτοκτονήσεις.

    Στις επόμενες εκλογές, λοιπόν, ελάτε όλοι οι 300 να ζητήσετε ψήφους.

  12. κ. Σπηλιοτόπουλε,
    έχετε κάνει ποτέ «γκαλοπ» με βαση τα αρνητικά και τα θετικά σχόλια που λαμβάνετε απο τα αρθρα σας που αναρτάτε σε αυτήν την ιστοσελίδα???
    εχω την εντύπωση πως ο μονος που συμφωνεί με τις απόψεις σας είστε εσεις ο ιδιος.
    πρέπει να το κοιτάξετε αυτό, ίσως μια ενδοσκόπηση σας βοηθήσει να δείτε τα πράγματα διαφορετικά, γιατί δεν είναι δυνατόν να έχετε μόνο εσεις δίκιο στα οσα αρθρογραφείτε και όλοι οι αλλοι να έχουν άδικο, που σας απαντούν με επιχειρήματα μάλιστα…..

  13. Απορω πραγματικα πως δεν εχετε βαρεθει να γραφετε στο ιδιο μοτιβο του πολιτικου αναλυτη,λες και δεν ησασταν στην Ελλαδα ενεργο πολιτικο προσωπο…Οχι τιποτε αλλο,αλλα αναγκαζετε και τους σχολιαστες των αποψεων σας να γραφουμε τα ιδια και τα ιδια…

  14. Αχ… Είναι δυνατόν όλα αυτά να βγαίνουν ειλικρινά από το μυαλό και την ψυχή σας κύριε Άρη; Και γιατί εφόσον βρεθήκατε σε καίριες θέσεις πολιτικές και όχι μόνο, δεν κάνατε κάτι για να διορθώσετε -έστω κάποια- στραβά;; Γιατί περιμένετε όλοι εσείς οι πολιτι(κάντιδες)κοι να γίνετε αντιπολίτευση για να δείτε όλα τα στραβά; Όταν είστε κυβέρνηση είναι όλα εντάξει δηλαδή; Γιατί από μωρό παιδί ακούω κάθε φορά τις εξής φράσεις από όλους σας;: «παραλάβαμε καμμένη γη» ή «για όλα φταίει η προηγούμενη κυβέρνηση» και άλλα τέτοια… Αλλάξτε τακτική τώρα που είναι νωρίς…
    Φιλικά, Νίκος.

  15. Κύριε Σπηλιοτώπουλε,
    Προσπάθησα να καταλάβω τον στόχο του άρθρου σας αλλά φαίνεται ότι δεν είμαι αρκετά νοήμων για να τα καταφέρω. Προσπαθείτε να προσφέρετε κάποια εθνική ή πολιτική υπηρεσία και σε ποιόν;
    Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
    Η ρίζα του πολιτικού λαϊκισμού, γιατί υπάρχουν και άλλου είδους, ξεκινάει από την επανάσταση του 1821, με βασικότερη αιτιολογία αλλά και όχημα την ανύπαρκτη ή ελλειπή μόρφωση του μεγαλύτερου μέρους του λαού. Από τότε έχουν αλλάξει πάρα πολλά αλλά αυτό που εσείς αποκαλείτε λαϊκισμό συνεχίζει να αποτελεί το βασικό όχημα επικοινωνίας όλων ανεξαίρετα των πολιτικών με τους ψηφοφόρους τους. Γιατί άραγε;
    Η μεταπολίτευση δημιούργησε δυο κύρια πολιτικά σχήματα τα οποία έκτοτε εναλλάσονται στην εξουσία. Και τα δύο σχήματα χρησιμοποίησαν τον λαϊκισμό πρωταρχικά για να αποκλείσουν τον κόσμο της αριστεράς από την οποιαδήποτε πιθανή εμπλοκή του στην νομή της εξουσίας. Το ίδιο έκαναν και οι ηγεσίες των αριστερών κομμάτων για να κρατήσουν στον κόσμο τους στο μαντρί.
    Ποιός να θυμάται άραγε ότι η δεξιά έγινε κυβέρνηση, και έμεινε στην κυβέρνηση, λαϊκίζοντας την απαίτηση του κόσμου για κάθαρση από την χούντα και τα κατάλοιπά της;
    Και ποιός να θυμάται άραγε ότι το ΠΑΣΟΚ έγινε κόμμα και κυβέρνηση κλέβοντας λαϊκίστικα τις θέσεις και τα οράμματα της αριστεράς;
    Ποιός τέλος θυμάται ότι η σημερινή αριστερά χρωστάει την υπάρξή της στην λαϊκίστικη εκμετάλευση των οραμάτων όλων εκείων που πέθαναν στα βουνά του αντάρτικου και τις εξορίες;
    Κύριε Σπηλιοτώπουλε,
    Το κακό για την Ελλάδα είναι ότι όλοι, και οι 300, λαϊκίζετε. Γίνατε βουλευτές λαϊκίζοντας, γίνατε υπουργοί λαϊκίζοντας, και φτιάξατε περιουσίες (ευτυχώς όχι όλοι σας) λαϊκίζοντας.
    Ανάμεσα στα βασικά εργαλεία του λαϊκισμού, και το χειρότερο δημιούργημά του, είναι η υπόσχεση της αναίρεσης.
    ‘Ολοι υπόσχεστε ότι όταν έρθετε στην εξουσία θα διορθώσετε, δηλαδή θα αναιρέσετε, τις πράξεις των προηγουμένων σας. Αυτό που ζούμε όλοι σήμερα είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα αυτής της εναίρεσης, σχεδόν πάντοτε καταστροφικής για οτιδήποτε έφερε ψήγματα ορθής ή αναγκαίας πολιτικής απόφασης.
    Αυτή είναι και η ουσία του άρθρου σας.
    Γιατί έμμεσα πάλι υπόσχεστε ότι όταν έρθετε στην εξουσία θα αναιρέσετε τα δήθεν βάναυσα και αντιλαϊκά μέτρα και θα επαναφέρετε την απωλεσθείσα κοινωνική ισοροπία (προς όφελος των συμφερόντων που εξυπειρετείτε).
    Κύριε Σπηλιοτώπουλε,
    Καλύτερα να αλλάξετε επάγγελμα. Δεν πείθετε πλέιον κανένα, και το χειρότερο, δεν πουλάτε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here