Ποιος είναι ο μεγαλύτερος λαϊκιστής σήμερα

4
34

H μομφή που επιρρίπτουν οι απολογητές της πολιτικής των Μνημονίων κατά των επικριτών της είναι εκείνη του «λαϊκισμού». Είναι μια κατηγορία «εύκολη», αφού ο λαϊκισμός δεν είναι τόσο πολιτική ιδεολογία, όσο πολιτική πρακτική που απευθύνεται στα ένστικτα των μαζών, τις κολακεύει και καλλιεργεί αυταπάτες με στόχο τον προσπορισμό πολιτικού οφέλους. Και, βέβαια, καθώς μια τέτοια πρακτική μπορεί να ακολουθηθεί ενίοτε από κάθε πολιτικό χώρο ή παράγοντα, εκείνος που κατηγορεί τους άλλους για λαϊκισμό δε χρειάζεται καν να διευκρινίσει το δικό του πολιτικό και ιδεολογικό στίγμα..

Η πραγματικότητα είναι ότι οι κύριοι ένοχοι λαϊκιστικών πρακτικών στην Ελλάδα είναι τα δύο κόμματα που εναλλάχθηκαν στην εξουσία μετά το 1974. Από τη δεκαετία του 1990 τα κόμματα αυτά, συνεπικουρούμενα από το διαπλεκόμενο επικοινωνιακό σύστημα μαζικής επιβολής, είχαν καλλιεργήσει στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού την πεποίθηση ότι η είσοδος στην Ευρωζώνη ήταν το χωρίς επιστροφή εισιτήριο για τον καταναλωτικό παράδεισο. Κανείς δεν έβλεπε τη συνεχή απώλεια ανταγωνιστικότητας της εθνικής μας οικονομίας και τη δραματική επιδείνωση του ισοζυγίου τρεχουσών (εξωτερικών) συναλλαγών. Διαδοχικές κυβερνήσεις επιδίδονταν σε «δημιουργική» λογιστική για τον καλλωπισμό των στατιστικών μας στοιχείων ( τα περιβόητα Greek statistics) και σε ένα χωρίς προηγούμενο πελατειακό όργιο διαρκείας, με δανεικά από το εξωτερικό. Γι’ αυτό οδηγηθήκαμε στα μνημόνια.

Σήμερα οι ίδιοι εκμεταλλεύονται τον ενστικτώδη φόβο του λαού για το άγνωστο, προκειμένου να δαιμονοποιήσουν το ενδεχόμενο της εξόδου από την Ευρωζώνη και να μας πείσουν για την ανάγκη της υποταγής στα κελεύσματα της «τρόϊκας» . Η μείωση του δημοσιονομικού  ελλείμματος  τα τελευταία δυόμισι χρόνια χρησιμοποιείται για να προσδώσει μια επίφαση αληθοφάνειας στους ισχυρισμούς περί «διάσωσης» της ελληνικής οικονομίας μέσω των Μνημονίων. Η αλήθεια όμως είναι ότι, για το όφελος της μείωσης του πρωτογενούς ελλείμματος του δημοσίου κατά 8 περίπου ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ (από το –10% στο –2% ), το παράπλευρο κόστος ήταν η μείωση του ΑΕΠ κατά περισσότερο από 10% στο ίδιο διάστημα, ενώ η συνολική πτώση του από το τέλος του 2008 έως το τέλος του 2012 θα είναι περίπου 22%.

Κατά την ίδια αναλογία, η εξωφρενική νέα δέσμη μέτρων των 11,5 ή και περισσότερων δις ευρώ θα συνεπάγεται μείωση του ΑΕΠ για επιπλέον 10% τουλάχιστον τη διετία 2013-2014, ενώ η ανεργία θα πλησιάσει ή και θα ξεπεράσει το 30% (!). Η «θεραπεία» αυτή είναι χειρότερη από την ασθένεια.

Όσοι υπόσχονται  ότι θα επαναφέρουν τη χώρα στα οικονομικά μεγέθη του 2008 ή του 2009 απλώς και μόνο με την «καταγγελία» ή την «ακύρωση» των Μνημονίων ασφαλώς λαϊκίζουν. Είναι γεγονός ότι η Ελλάδα ζούσε τότε πάνω από τις δυνάμεις της, καταναλώνοντας περισσότερα από όσα παρήγε και δανειζόμενη αλόγιστα, τόσο σε δημόσιο όσο και σε ιδιωτικό επίπεδο. Επίσης γεγονός είναι ότι πολλά από τα προβλεπόμενα στο Μνημόνιο, όπως π.χ. την περιστολή της φοροδιαφυγής, έπρεπε να τα είχαμε κάνει μόνοι μας από καιρό και ακόμη και σήμερα «αδυνατούμε» να τα υλοποιήσουμε.

Εξίσου λαϊκίζουν, όμως, και όσοι μας υπόσχονται ότι η αδιαμαρτύρητη συμμόρφωση προς τις συνταγές της τρόϊκας θα μας γλιτώσει από τον «όλεθρο» της δραχμής. Είναι φανερό ότι οι συνταγές αυτές πλήττουν και την παραγωγή το ίδιο ή και περισσότερο από την κατανάλωση και ότι έτσι η οικονομία θα ισορροπούσε (αν μπορούσε να ισορροπήσει) σε επίπεδα τόσο χαμηλά, ώστε η διαδρομή ως εκεί να μην μπορεί να γίνει ανεκτή από την κοινωνία (τουλάχιστον εφόσον υφίσταται ακόμη το Κοινοβουλευτικό Πολίτευμα). Η χώρα πρέπει να προβάλλει ισχυρότερη αντίσταση έναντι των απαιτήσεων των δανειστών και κυρίως να βρει εναλλακτικές λύσεις, όπως θα ήταν π.χ. η αξιοποίηση του άρθρου 347 της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (προσωρινή επιβολή δασμών σε εισαγόμενα αγαθά, για την καταπολέμηση τόσο του δημοσιονομικού ελλείμματος όσο και του ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών). Αν αντίθετα συνεχίσουμε να πορευόμαστε στον δρόμο της υποταγής απειλούμαστε όχι μόνο με οικονομική κατάρρευση, αλλά και με κοινωνική έκρηξη με απρόβλεπτες συνέπειες.

*Ο Κώστας Χ. Χρυσόγονος είναι Καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΠρεμιέρα της Όλγας Τρέμη – Τέλος στα σενάρια περί δήθεν αντικατάστ​ασής της
Επόμενο άρθροΤο χρέος έκλεισε οριστικά τον κύκλο της Μεταπολίτε​υσης…
Ο Κώστας Χρυσόγονος είναι Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο τμήμα Νομικής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω. Γεννήθηκε στις Σέρρες το 1961, σπούδασε στη Νομική του ΑΠΘ και πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Αννόβερου Γερμανίας. Ηταν μέλος της Κεντρικής Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής (1993-1995), μέλος του ΕΣΡ (1994-1997), σύμβουλος σπουδών Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης (1994-1997), μέλος ΔΣ ΕΤΒΑ (1999-2001). Από το 2003 είναι τακτικός Καθηγητής στο ΑΠΘ και Αντιπρόεδρος του Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου. Βιβλία: Verfassungsgerichsbarkeit und Gesetzgebung, 1987. Ο αντισυνταγματικός νόμος και η δημόσια διοίκηση, 1989. Η απαγόρευση της αναγκαστικής εργασίας, 1993. Εκλογικό σύστημα και Σύνταγμα, 1996. Ατομικά και Κοινωνικά δικαιώματα, 1998 (β´ έκδοση 2002, γ´ έκδ. 2006). Μια βεβαιωτική αναθεώρηση, 2000. Η ενσωμάτωση της ΕΣΔΑ στην εθνική έννομη τάξη, 2001. Συνταγματικό Δίκαιο, 2003. Το πρόβλημα της συνταγματικής δικαιοσύνης στην Ελλάδα, 2006. Η ιδιωτική δημοκρατία, 2009.

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Κ. Χρυσόγονε μήπως να αρχίζαμε να εφαρμόζουμε τους νόμους που ψηφίζει η Βουλή – και δη αυτούς με μεγάλη πλειοψηφία (νόμος Διαμαντοπούλου), αντί να ψάχνουμε να αποδείξουμε για να προστατέψουμε τα στενά συντεχνιακά μας συμφέροντα ότι αυτοί οι νόμοι είναι ανεφάρμοστοι; Μήπως έτσι μπορέσουμε να αποφύγουμε τα χειρότερα;

  2. Από τη στιγμή που αποφασίζουμε να αποφύγουμε τον εύκολο και γενικό όρο «λαϊκισμός», τότε θα πρέπει να αποφεύγουμε το τσουβάλιασμα των δεκαετιών.
    Αφήνοντας εντέχνως τη δεκαετία του 80 και χωρίς να παρασυρθώ κι εγώ να τη χρησιμοποιήσω ως επιχείρημα, σας προτρέπω να σταθείτε στην περίοδο 90-93!
    Εκείνα τα τρία χρόνια έγινε για πρώτη φορά υπερπροσπάθεια από τη φιλελεύθερη και μισητή κυβέρνηση Μητσοτάκη και από τον Στέφανο Μάνο που συντάραξε το σύμπαν, μιας και σύμπαν στον τόπο μας θεωρείται το μέρος εκείνο των πολιτών που με κάποιον τρόπο βρέθηκαν στο λεγόμενο γρανάζι του δημοσίου και καταρακώνουν συναισθηματικά και οικονομικά όλους τους υπόλοιπους!
    Εάν είχε προχωρήσει ακόμη λίγο εκείνη η παρέμβαση στη σχιζοφρενική , αυτοκαταστροφική πορεία της κοινωνίας μας, θα είμασταν κάτι διαφορετικό τούτη τη στιγμή!
    Η δεύτερη προσπάθεια, εκείνη μετά την έκθεση Σπράου στο τέλος της ίδιας δεκαετίας και ο αφοπλισμός του Γιαννίτση, ήταν η ταφόπλακα της όποιας προσπάθεις ανάκαμψης..
    Άρα κ. Χρυσόγονε, είναι έξυπνο να συμπτίσουμε τα χρόνια και τις επιδιώκομενες πολιτικές , όμως σίγουρα δεν είναι εποικοδομητικό!
    Τώρα ήλθε μάλλον η ώρα να γευτούμε τις σχιζοφρενικές επιλογές μας ως κοινωνία!

  3. Το ερλωτημα μου δεν είναι επί της ουσίας του άρθρου, όμως διάβασα το άρθρο 347 της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δεν κατάλαβα γιατί επιτρέπει όσα διατείνεστε (προσωρινή επιβολή δασμών σε εισαγόμενα αγαθά, για την καταπολέμηση τόσο του δημοσιονομικού ελλείμματος όσο και του ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών)

    Αναφέρεστε ίσως σε άλλο κείμενο; Εγώ το αναζήτησα στην
    Ενοποιημένη απόδοση της Συνθήκης για τη λειτουργία της ΕΕ, διαθέσιμο εδώ
    http://bit.ly/Q4T5By

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here