Νέοι, παιδεία του lifestyle και δημαγωγοί…

8
25

Η ενασχόλησή μου τα τελευταία χρόνια με την θεατρική εκπαίδευση μου αποκάλυψε ένα μεγάλο κενό που υπάρχει στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας, κυρίως στη μέση και ανώτατη εκπαίδευση. Μιλώ, βέβαια, για τη θεωρητική κατεύθυνση. Για τα «θετικά» είμαι τελείως αναρμόδιος.

Έμεινα άφωνος όταν ρωτώντας αποφοίτους λυκείου αλλά και φοιτητές θεωρητικών σπουδών -και επίδοξους ηθοποιούς- για το Διονύσιο Σολωμό, η απάντηση ήταν η αμηχανία. Όταν δε, τόλμησα ν’ αναφέρω το όνομα Νικόλαος Χαλικιόπουλος Μάντζαρος, η απελπισία χτύπησε κόκκινο. Και μιλάμε για τους δημιουργούς του Εθνικού μας Ύμνου. Και ήταν μόνο η αρχή…

Υπερασπιζόμενος τα παιδιά θα πω ότι δεν τους λείπει το ενδιαφέρον. Κάθε άλλο. Τους λείπει το κλίμα που θα δημιουργήσει το ενδιαφέρον. Και το κλίμα δεν πρόκειται να διαμορφωθεί όσο οι κυβερνήσεις και τα κόμματα κάνουν τα χατίρια σε μειοψηφίες αγραμμάτων (οι οποίες επικαλούνται διαρκώς την Δημοκρατία και ταυτόχρονα την εκμεταλλεύονται) και όσο οι γονείς διεκδικούν την κοινωνική καταξίωση μέσα απ’ τα παιδιά τους όταν μπουν στα ΑΕΙ.

Η Παιδεία δεν είναι lifestyle. Είναι αναλυτική σκέψη και κυνήγι ερωτηματικών. Από απαντήσεις χορτάσαμε. Θέλοντας να είμαι όχι απένταντι αλλά δίπλα στους νέους συμπατριώτες μου, θα τους προτείνω να είναι πιο επιφυλακτικοί στα λόγια των δημαγωγών που θριαμβεύουν στις μέρες μας.

Ας εμπιστευτούν τη δική τους σκέψη και το δικό τους αίσθημα.Θα είναι η καλύτερη γυμναστική γι’ αυτό που θα τους ζητήσει η ζωή. Την ευθύνη. Την ατομική και την πολιτική. Η ουσιαστική γνώση είναι ο καλύτερος οπλισμός. Η ημιμάθεια οδηγεί στην υποτέλεια. Και η μετριότητα στις άσκοπες φωνές.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΗ βραδυφλεγής βόμβα της λαθρομετανάστευσης
Επόμενο άρθροΖει ο Βασιλιάς Αστόχαστος;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΕΖΟΣ Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 10 Σεπτεμβρίου 1956. Σπούδασε θέατρο στο θεατρικό εργαστήρι του Δημήτρη Κωνσταντινίδη. Αποφοίτησε το 1978. Η δραστηριότητά του έχει ως εξής: Παραστάσεις: “Κουραμπιέδες” (Γ.Χασάπογλου), “Εβίτα” (Α.Λ.Γουέμπερ), “Εύθυμη Χήρα” (Φ.Λέχαρ), “Μαντάμ Ορτάνς” (Καμπάνη-Μακρίδη), “Η κωμωδία μιας τράπεζας” (Φ.Ντύρεμματ), “Ορφέας και Ευρυδίκη” (Πλέσσα-Κινδύνη), “Ο Άσωτος” (Α.Σούτσου), “Σκουπίδια” (Γ.Ξανθούλη), “Καινούργια Σελίδα” (Ν.Σάιμον), “Στο Τσακ” (Τσάπμαν-Κούνεϊ), “Η κυρία δεν με μέλλει” (Β. Σαρντού), “Δεν τρέχει τίποτα” (Δ. Παπαδοπούλου), “Δάφνες και Πικροδάφνες” (Κεχαΐδη-Χαβιαρά), “Σεξ το επιούσιον” (Ντ.Μάμετ), “Φούλ της ντάμας” (M.Καμολεττί), “Λοκαντιέρα” (Κ.Γκολντόνι), “Βίρα τις Άγκυρες” (Ρέππα-Παπαθανασίου) στο Εθνικό Θέατρο, “Βάτραχοι” (Αριστοφάνη) στο Εθνικό Θέατρο, “Ούτε κρύο-ούτε ζέστη” (Φ.Ξ. Κρετς), “Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο” (Σακελλάριου), “Ο Ταρτούφος” (Μολιέρος), “Το Ημέρωμα της Στρίγκλας” (Σαίξπηρ), “Ο Θείος Βάνιας” (Τσέχωφ), “Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της” (Ντ.Ίσσιτ), “Δις Τζούλια” (Α.Στρίντμπεργκ), “Ο Αρχοντοχωριάτης” (Μολιέρος) στο Φεστιβάλ Αθηνών, “Η όπερα της πεντάρας” (Μπ.Μπρεχτ), “Όρνιθες” (Αριστοφάνης), “Λυσιστράτη” (Αριστοφάνης) στο Φεστιβάλ Αθηνών, “Τα παντρολογήματα” (Ν.Γκόγκολ) στο Θέατρο Τέχνης, “Ξενοδοχείο ο Παράδεισος” (Φεντώ), “Το κλουβί με τις τρελές” (Θέατρο Παλλάς), “Η εκατομμυριούχος” (Τζ.Μπ. Σω) στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, “Δον Ζουάν” (Μολιέρος) στο Εθνικό Θέατρο, “Ο κατά φαντασίαν ασθενής” (Μολιέρος) στο Φεστιβάλ Αθηνών, “Η γυνή να φοβήται τον άνδρα” (Γ. Τζαβέλλα). Σκηνοθέτησε τις παραστάσεις: “Σκουπίδια”, “Δεν τρέχει τίποτα”, “Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της”, “Το ημέρωμα της στρίγγλας”, “Ο θείος Βάνιας”, “Τα παντρολογήματα”, “Ξενοδοχείον ο Παράδεισος”, “Ο κατά φαντασίαν ασθενής”, “Η γυνή να φοβήται τον άνδρα”. Έπαιξε στην μουσική παράσταση: “Μίκης Θεοδωράκης”. Επιθεωρήσεις: “Γελάς-Ελλάς-Αγελάς”, “Ο χορός του Οζαλ...όγγου”, “Για ψήφου πήδημα”, “Καί Νου Δου καί Λάιτ”, “Πόθεν Αίσχος”. Τηλεόραση: “Απαράδεκτοι” (MEGA), “Θα μιλήσεις με τον δικηγόρο μου” (ANTENNA), “Της Ελλάδος τα παιδιά” (ANTENNA), “Απών” (MEGA), “Εκείνες κι εγώ” (ANTENNA), “Βίος Ανθόσπαρτος” (MEGA), “Αριστοτέλης ο Άριστος” (MEGA), “Άκρως Οικογενειακόν” (ANTENNA), “Τα χαϊδεμένα παιδιά” (ΝΕΤ), “Τα μαχαιρώματα” (ANTENNA), “Λίστα Γάμου” (ΝΕΤ), “Ήρθε κι έδεσε” (MEGA), “Ευτυχισμένοι Μαζί” (MEGA). Κινηματογράφος: “Η γυναίκα που έβλεπε τα όνειρα” (Νίκος Παναγιωτόπουλος), “Πάμπτωχοι Α.Ε.” (Αντώνης Κόκκινος), “ΙΛΟΥΣΤΡΑΣΙΟΝ” (Χαριτόπουλος). Συνεργάστηκε με τους μουσικούς: Μίκη Θεοδωράκη, Μίμη Πλέσσα, Νότη Μαυρουδή, Θάνο Μικρούτσικο, Γιώργο Χατζηνάσιο, Τόλη Κετσελίδη. Ασχολείται με τη θεατρική εκπαίδευση στην Δραματική Σχολή “Πράξη 7” του Θεόδωρου Γράμψα. Είχε πολλές συμμετοχές σε ραδιοφωνικές εκπομπές θεατρικού και σατυρικού περιεχομένου. Είναι παντρεμένος με την Ναταλία Τσαλίκη και έχει μία κόρη, την Ηρώ-Ελένη.

8 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Δυστυχώς, όλα στη χώρα μας γίνονται με λάθος τρόπο και το σημαντικότερο όλων η Παιδεία. Μας μαθαίνουν ν’ ανησυχούμε για το μέλλον μας, ν’ αγχωνόμαστε για το αν θα περάσουμε σε κάποια σχολή, να τρέχουμε από παιδιά ακόμα όλη μέρα για να μάθουμε ξένες γλώσσες και ν’ αποκτήσουμε εκείνα τα προσόντα που θα μας βοηθήσουνε (και καλά)… Παπαγαλίζουμε, αδιαφορούμε για την ουσία. Δεν είχαμε ποτέ κάποιον πραγματικό Δάσκαλο να μας διδάξει και να μας παιδεύσει. Κι αν υπήρχε κάποιος ήταν ένας. Κι ένας ίσον κανένας. Κι όταν μαθαίνεις σ’ αυτό το σύστημα… Η χώρα μας, μάς θέλει αφελής και απαίδευτους. Να μην γνωρίζουμε πράγματα και ιστορία.. Αντί να μας μαθαίνουν ποιοι ήταν οι πρόγονοί μας και τι έχουν κάνει, μάς στέλνουν να πληρώνουμε στα φροντιστήρια για να μπορέσουμε να μπούμε σε μια σχολή, που και πάλι δεν λέει τίποτα πια, ειδικά τα επόμενα χρόνια και με την σημερινή κατάσταση. Το μοναδικό που μπορούμε να κάνουμε είναι να έχουμε εμείς την όρεξη, ν’ ανοίξουμε τα βιβλία και να μάθουμε κάποια πράγματα, που το λιγότερο θα μας έκαναν κάπως καλύτερους ανθρώπους.

  2. Κύριε Μπέζο είμαι μητέρα τριών παιδιών ηλικίας 17-22 ετών. Γεννήθηκα στην Αθήνα αλλά 25 χρόνια ζώ και εργάζομαι στο Μεσολόγγι. Ταυτίζομαι με τις απόψεις σας.
    Μακάρι οι φωνές των πνευματικών ανθρώπων -που τις έχουμε ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε- να πολλαπλασιαστούν. Αρκετά σκουπίδια μας έρχονται κάθε μέρα από την ιδιωτική τηλεόραση και κάνουν πλύση εγκεφάλου στους νέους και όχι μόνο.
    Ορθώστε τη φωνή σας μπας και ξυπνήσουμε κάποια στιγμή σαν έθνος, γιατί η κρίση που τα τελευταία χρόνια περνά η χώρα μας πρωτίστως είναι αξιακή, πνευματική και μετά οικονομική κατά την ταπεινή μου άποψη. Σα λαός μας λείπει η συλλογικότητα, δεν έχουμε πνεύμα ομάδας αλλά μας διακατέχει η ατομικότητα.
    Οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία σε μεγάλο ποσοστό δεν αγαπούν την δουλειά τους, τους λείπει το μεράκι και η διάθεση να μεταλαμπαδεύσουν τις γνώσεις τους στα παιδιά. Σχεδόν όλοι ψάχνουν για πελάτες στο σχολείο. Όταν τα παιδιά τους κάνουν ερωτήσεις ορισμένοι απαντούν «θα τα μάθετε στο φροντιστήριο». Ίσως σας φαίνεται απίθανο, όμως μας το κατήγγειλαν πολλές φορές μαθητές του λυκείου στο σύλλογο γονέων που δραστηριοποιούμαι πολλά χρόνια. Είμαι απογοητευμένη γιατί οι πιο πολλοί γονείς παρακολουθούν παθητικά τα τεκταινόμενα. Βεβαίως, υπάρχουν και δάσκαλοι σωστοί είναι όμως τόσο ελάχιστοι που χάνονται σχεδόν μέσα στο σύνολο. Για την απαξίωση της παιδείας πρωτίστως φταίνε οι εκπαιδευτικοί και μετά η πολιτεία που δεν εφαρμόζει τον έλεγχο και την αξιολόγηση.
    Και έτσι πιάσαμε πάτο.

    Σας ευχαριστώ πολύ.

  3. Πολύ μεγάλη πληγή η παιδεία κ.Μπέζο. Είμαι πρωτοετής φοιτητής της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Ο Σολωμός δεν είναι το μόνο που δεν ξέρει ένα παιδί που μπαίνει σε κάποιο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα και όπως πολύ σωστά είπατε δεν φταίνε τα παιδιά για αυτό. Φταίει ένα σύστημα λειψό, το οποίο κάνει τους μαθητές από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού να σιχαθούν την μάθηση και την γνώση ως πράγματα αντιαισθητικά και απωθητικά, φταίνε ανάξιοι εκπαιδευτικοί που διδάσκουν χωρίς να υπάρχει ένα υποτυπώδες σύστημα αξιολόγησης τους, άνθρωποι οι οποίοι έχουν ψυχολογικά προβλήματα και μεταφέρουν τα δικά τους απωθημένα στα παιδιά μέσα από ένα σύστημα αναπαραγωγής μιας ως επί το πλείστον άχρηστης χρησιμοθηρικής γνώσης, παραβλέποντας τα στοιχειώδη. Πώς περιμένετε ένα παιδί να γνωρίζει τι είναι ο Σολωμός όταν κανείς ποτέ δεν του είπε; Πώς περιμένετε ένα παιδί να αγαπήσει τον Σολωμό όταν κανείς δεν του έμαθε πώς να αγαπά; Όταν κανείς ποτέ δεν του εξήγησε τι πάει να πεί λογοτεχνία, τι θέλει να πεί μέσα σε ένα έργο και τι εκπροσωπεί αυτό το έργο; Οι περισσότεροι μπαίνουν σε αυτή την γκρίζα άιθουσα, κάνουν το μάθημα τους με ένα κενό βλέμα και ένα στόμφο λόγω του ύψιστου αξιώματος του δασκάλου που κατέχουν, καθώς μιλάνε λές και απευθύνονται σε μηχανάκια ή σε νούμερα. Η παιδεία θέλει αγάπη κύριε Μπέζο κάτι που έχουμε χάσει για πολλούς λόγους. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπετε στην τάξη σας και η ελπίδα παραμένει ζωντανή όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν κ εσάς που ενοχλούνται απο αυτή την κατάσταση και αγωνίζονται για να την αλλάξουν.

  4. είμαι 18 χρονών και πιστεύω,κύριε Μπέζο,πως επικρατεί αυτή η κατάσταση στη νεολαία.Δυστυχώς,δεσπόζει το εξετασιοκεντρικό σύστημα,το οποίο απωθεί εμάς τους νεόυς να αναζητήσουμε κάτι παραπάνω από αυτά που γράφουν τα βιβλία που »πρέπει»-μας λένε-να παπαγαλήσουμε.και η παπαγαλία ίσως έχει στόχο να μας θέσει παροπίδες,να ακινητοποιήσει τη σκέψη μας και να εδραιώσει την τυφλή υπακοή στα »θέλω» των άλλων.

  5. Όλοι θέλουν μια «άλλη παιδεία», αλλά την αφήνουν θολή, δεν την προσδιορίζουν (άλλοι γιατί δεν ξέρουν τι θέλουν-θέλουν μόνο να ξεφύγουν από τη δυστυχία του σήμερα-, και άλλοι γιατί έτσι τους συμφέρει). Τούτο εκμεταλλεύονται κάποιοι πολιτικοί και χτίζουν το πολιτικό τους προφίλ (συχνά ως εκκολαπτόμενοι πρωθυπουργοί). Τα ίδια βέβαια και για την «άλλη υγεία», για μια «άλλη κοινωνία» κ.ο.κ. Μας εμπαίζουν. Όχι επειδή είναι ικανοί· επειδή τους αφήνουμε. Μας βολεύει μάλλον.

    Το χειρότερο είναι ότι μας δίνουν έτοιμες, προκατασκευασμένες τσίχλες μέσα από τα Μ.Μ.Ε. (όπου «διαπρέπουν» συνεχώς τα ίδια πρόσωπα) και τις αναμασά ο κόσμος. Και όλοι μας έχουμε γνώμη κατά το δοκούν, κατά το συμφέρον ή κατά το τι έλαχε στη ζωή μας.

    Ο μαθητής που συνήθισε στην ελάσσονα προσπάθεια θέλει μια παιδεία στην οποία δεν θα υπάρχει παπαγαλία. Ας το μάθει: παιδεία χωρίς τη μέγιστη άσκηση του νου, την αποστήθιση, δεν υπάρχει· δεν γίνεσαι ποτέ επιστήμονας αν δεν διαβάσεις τόνους βιβλίων και αν δεν είσαι ικανός να ανταπεξέλθεις στην επιστήμη σου με βαρύ φορτίο, εύρους και βάθους, γνώσης. Μόνο με διαδραστικούς πίνακες και ίντερνετ και να τα βλέπεις όλα παθητικά να περνούν από μπροστά, σαν να κοιτάς τηλεόραση, δεν γίνεσαι επιστήμονας. Ας μάθουν τη διαφορά της από την παπαγαλία. Ή το ελάχιστο, ας στείλουν όλοι ένα email στους εξαίρετους αρθρογράφους που πέτυχα εδώ στην Αιχμή και ας τους ρωτήσουν πώς έφτασαν τόσο ψηλά και βαθειά στη γνώση. Είμαι σίγουρος για τις απαντήσεις τους.

    Μάθαμε τα παιδιά μας στην τεμπελιά και στον φραπέ· φραπεδόβιοι είμαστε, φραπέ τα διδάξαμε, φραπέ θα τα καταστήσουμε… Σε κάθε άρθρο που διαβάζω εδώ στην Αιχμή, κοιτώ και το βιογραφικό του γράφοντος. Εντυπωσιάστηκα από πολλά. Αν νομίζουν γονείς και παιδιά ότι παιδεία σημαίνει επιβολή των αχρήστων είναι γελασμένοι. Παιδεία σημαίνει (και είναι) διαμόρφωση, και σίγουρα περιλαμβάνει το… «παίδεμα», δεν γίνεται αλλιώς.

    Επίσης, και οι γονείς τα ξέρουν όλα. Ζητούν από τον εκπαιδευτικό να κάνει τίμια τη δουλειά του, όπως εκείνοι ονειρεύονται. Και πραγματικά ονειρεύονται. Όταν ο εκπαιδευτικός είναι ένας από την κοινωνία μας που είναι πονηρή, κουτσομπόλα, συχνά τεμπέλα και, οπωσδήποτε, αναξιοκρατική, γιατί περιμένουν από αυτόν τον άνθρωπο να διαφέρει; Αφού είναι ένας από μας! Ο καθένας επειδή του έτυχε το τάδε περιστατικό, το παρουσιάζει ως κανόνα. Κανόνας όμως είναι ότι οι εκπαιδευτικοί μας δεν είναι κακοί· το αντίθετο. Και δεν μπορεί να κάνει όσα θα ήθελε, τον περιορίζει το πρόγραμμα, το βιβλίο, η διδακτέα-εξεταστέα ύλη, και τόσα άλλα. Θέλουμε να είμαστε ως κοινωνία κλέφτες και παράνομοι όπου «μας παίρνει», αλλά τους εκπροσώπους μας σε κάθε επίπεδο τους θέλουμε άμεμπτους (Πρόεδρο Δημοκρατίας, πολιτικούς, καθηγητές, αστυνομικούς, δημόσιους λειτουργούς)· δεν γίνεται, ας ξυπνήσουμε.

    Δεν θα μακρηγορήσω άλλο, γιατί θίγετε πολλά θέματα. Τα λόγια σας πραγματικά πονάνε.

    Ναι, είμαστε μειοψηφίες αγραμμάτων και, ναι, μέσα από τις σπουδές -που έπαψαν πια να μας ενδιαφέρουν ως σπουδές- επιδιώκουμε, γονείς και μαθητές, την κοινωνική και επαγγελματική καταξίωση και κατοχύρωση (με ό,τι σημαίνει αυτό). Ναι, είμαστε ημιμαθείς και μέτριοι· πρώτα με δική μας ευθύνη, ας μην τα ρίχνουμε σε άλλους: δεν μου φταίει μόνο το κράτος, δεν μου φταίνε οι «κακοί» φορείς (Μ.Μ.Ε., σχολείο κλπ), δεν μου φταίνε οι διεθνείς οργανισμοί και οργανώσεις που δεν πιέζουν περισσότερο ή δεν κατευθύνουν όπου πρέπει, τα πράγματα. Μου φταίω πρώτος ΕΓΩ, ας το πάρουμε χαμπάρι. Στην Ελλαδάρα πάντα κάποιος φταίει εκτός από τον εαυτούλη μου· ας τα λουστούμε, μυαλά δεν αλλάξαμε…

    Δεν υπάρχει επιστροφή, πρέπει να βαδίσουμε στο σήμερα κοιτώντας το αύριο. Με όρους σημερινούς, όχι του χθες. Γιατί το σήμερα είναι το χθες για το οποίο αδιαφορήσαμε και προετοιμάστηκε έντεχνα από κάποιους. Στην τρίτη χιλιετία δεν επιτρέπεται να πράξουμε τα ίδια λάθη. Αλλά θα τα πράξουμε, λέει η Ιστορία. Κι αυτό, επίσης, πονάει.

  6. Ολοι ζηταμε καλυτερη παιδεια,αλλα δεν κανουμε τιποτα σε προσωπικο επιπεδο.Βριζουμε το συστημα,αλλα ειμαστε χωμενοι μεχρι τ αυτια και δεν καταλαβαινουνε οτι ετσι ημιμαθεις ειναι ευκολα θυματα σ αυτους που βριζουν.

  7. Μεχρι πριν μια δεκαετια μεγαλωνα με τις περιπαιχτικες ερωτησεις σοβαρων ενηλικων που «τεσταριζαν» τις γενικες και τις ειδικες γνωσεις που δεν ειχαμε αποκομισει απο τη δευτεροβαθμια εκπαιδευση.Δεκα χρονια μετα και με την εισαγωγη μου στην φιλοσοφικη(στα 35 μου) ακομη αυτες τις ερωτησεις εξακολουθω να φοβαμαι.Καμια σοβαροτητα ακομη,δεν ξερω ποιος παραξενος λογος τους οδηγει να αστειευονται με τους νεους γι αυτον το λογο και ακομη χειροτερα να τους ενοχοποιουν και να τους χλευαζουν.Κανοντας συζητησεις με μαθητες που εχουν τις απαντησεις, πολυ ενδιαφερον εχει το γεγονος της απουσιας της κριτικης σκεψης,της συνθεσης των γνωσεων,της προσωπικης αποψης τους,στην πραγματικοτητα δεν γινεται συζητηση αλλα δινονται απλα απαντησεις στα ερωτηματα.Ετσι μια εκπληκτικη αλυσιδα απολιτισμου δενει γενιες,καθηλωμενες σε αγονους τοπους,ετσι απλα πολυ απλα αυτα τα παιδια θα επαναλαβουν το κυκλο και θα εκδικηθουν κανοντας τα ιδια αργοτερα ως ενηλικοι.Το εκπαιδευτικο συστημα κυριε Μπεζο δεν ειναι τυχαια ετσι,ολα τα συστηματα το χρησιμοποιουν,ειναι ενα εργαλειο της εξουσιας και αυτο.Κανεις δε θελει παιδεια στην εκπαιδευση,γιατι τοτε θα σταματησουν να υπαρχουν ολοι αυτοι.Ενα ολοκληρωμενο εκπαιδευτικο συστημα εχει ανεξελεγκτη δυναμη.Σκεφτειτε μονο ποσο αδυναμοι ειναι οι νομοι,δεν ειναι ετοιμος ολαος λενε οι πολιτικοι,για κατι πραγματικα καλυτερο που επιχειρουν να το περασουν μεσω της νομοθεσιας και οχι απο τα σχολεια.Ετσι προσφερουν στειρα γνωση στα σχολεια και μια μεγαλη μεριδα των νεων,προφανως υγιεστατη, την απαξιωνουν πληρως.Για μενα βεβαια καποια πραγματα ειναι ασυγχωρητα λογω της βαρυτητας τους και οχι καποιας αυστηροτητας.Ναι ειναι γεγονος οτι δεκαετιες το εκπαιδευτικο συστημα προσφερει τις υπηρεσιες του στις κυβερνησεις, και ρος ειναι να χλευασουμε τους πραγματικους υπαιτιους,δεν προκειται περι ελαφροτητας και ανοησιας,προκειται για τη μη πραγματωση της ουσιας αρα της ιδιας της ζωης αρα απουσια παιδειας ισον απουσια ζωης.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here