Τα μάρμαρα και ο Κλούνεϊ

2
30

Ο Τόνι Μπλερ διακήρυττε πως όταν εκλεγεί πρωθυπουργός, τα Μάρμαρα του Παρθενώνα θα επέστρεϕαν πίσω στην Αθήνα. Η υπόσχεση αυτή ξεχάστηκε το ίδιο γρήγορα με τη 10ετή πρωθυπουργία του. Οι Ολυμπιακοί αγώνες, θεωρούνταν από την κυβέρνηση Σημίτη, μια ευκαιρία για επαναπατρισμό. Δε συνέβη ποτέ.

Όταν χτίστηκε το Μουσείο της Ακρόπολης, όλα τα βλέμματα στράϕηκαν στο Λονδίνο: Θα αδειάσει, επιτέλους, η Duveen Gallery που ϕιλοξενεί τα “Ελγίνεια” τα τελευταία 200 σχεδόν χρόνια;

Η ιστορία των γλυπτών του Παρθενώνα ξεκίνησε πριν μερικές δεκαετίες, περίπου, σαν πατριωτικός πυρετός. “Φέρτε μας πίσω, τα μάρμαρα γιατί μας ανήκουν”, ήταν το επιχείρημα.

Εδώ και μερικά χρόνια το αίτημα της επιστροϕής έχει αλλάξει τόνο και περιεχόμενο, πολύ πριν ο Τζώρτζ Κλούνεϊ συνοδεύσει με ένα αμήχανο χαμόγελο την άποψη για την επανένωση του μνημείου.

Το επιχείρημα είναι σαϕές: Τα μάρμαρα είναι μέρος ενός μοναδικού μνημείου της παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς και είναι μοιρασμένα μεταξύ Λονδίνου και Αθήνας. Το αίτημα της επιστροϕής τους δεν εντάσσεται πια σε ένα εθνικιστικό, πατριωτικό πλαίσιο. Το θέμα είναι να εκτεθούν, επιτέλους ενωμένα, τα σωζόμενα μέρη του Παρθενώνα.

Είναι μια άποψη με την οποία συμϕωνεί η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα. Λογικά το κατανοεί και η Διεύθυνση του Βρετανικού Μουσείου.

Προκύπτουν όμως δυο τεράστια ζητήματα: Πρώτον, το Βρετανικό Μουσείο συζητά μόνο το δανεισμό των Γλυπτών και προϋπόθεση του οποιουδήποτε δανεισμού είναι η αποδοχή της κυριότητας. Αν και ακούγεται αστείο να συζητάμε για την κυριότητα ενός μνημείου που δημιουργήθηκε πριν 25 αιώνες, η νομική βάση και τα έγγραϕα που διατηρεί το Μουσείο αμϕισβητούνται εύκολα από πρωτοετή ϕοιτητή Νομικής. Και είναι μια συζήτηση που καμία ελληνική κυβέρνηση δεν ϕαίνεται διατεθειμένη να συμμετάσχει.

Δεύτερον, η πιθανότητα επιστροϕής των Γλυπτών θα συγκλόνιζε συθέμελα το παγκόσμιο τοπίο της Τέχνης και θα δημιουργούσε ένα προηγούμενο που τρομοκρατεί όλα τα μουσεία του Δυτικού κόσμου.

Μένουμε, δηλαδή, μόνο με τον Κλούνεϊ; Εντάξει, ο Χολιγουντιανός αστέρας έπρεπε να προωθήσει, με κάποιο τρόπο, την ταινία του. Είναι σύνηθες το Χόλιγουντ να παίρνει τολμηρές θέσεις σε δύσκολα ζητήματα, πόσω μάλλον όταν αυτά παρουσιάζουν ένα παγκόσμιο ενδιαϕέρον. Όταν όμως τα ϕώτα κλείσουν, η ελληνική πλευρά θα μείνει πάλι μόνη και αντιμέτωπη με τα προαναϕερθέντα αδιέξοδα, την ίδια ώρα που η Duveen Gallery του Βρετανικό Μουσείου, θα είναι γεμάτη με επισκέπτες.

Όπως σε όλα τα εθνικά μας ζητήματα, έτσι και σε αυτό, για να βρούμε λύση πρέπει να απεγκλωβιστούμε από τους εθνικούς μας μύθους…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΤο πρώτο γκάλοπ: Μπροστά ο Καμίνης – Μάχη Νικήτα, Άρη, Κασιδιάρη
Επόμενο άρθροΑλαφούζος- Γιαννακόπουλος: Η Τρίτη της ενότητας
Ο Απόστολος Μαγγηριάδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1979 και αποφοίτησε από το Πειραματικό Σχολείο του ΑΠΘ. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις Διεθνείς Σχέσεις και στη Δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης. Στη διάρκεια της παραμονής του στις ΗΠΑ δούλεψε στο περιοδικό Odyssey και στο γραφείο του MEGA στα Ηνωμένα Έθνη. Την περίοδο 2005-2010 εργάστηκε στο MEGA, στην εκπομπή Έρευνα του Π.Τσίμα, ενώ την περίοδο 2010 – 2011 διετέλεσε Σύμβουλος Τύπου του Υπουργού Επικρατείας κ. Χάρη Παμπούκη. Εργάζεται ως πολιτικός συντάκτης στο δελτίο ειδήσεων του MEGA από τον Ιούνιο του 2012, ενώ άρθρα του δημοσιεύονται στα περιοδικά BHMagazino, HOMME και FORTUNE.

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Εδώ και τόσα χρόνια δεν κάναμε στους Αγγλους μαι αγωγή αποζημιώσης για τα κλεμμενα μάρμαρα.
    Δεν καναμε μια αγωγή για διαφυγόντα κέρδη.
    Τουλάχιστον ας γίνει μια πρόταση να αποδίσεται στο μουσείο Ακρόπολης μέρος των εσόδων του Βρετανικού Μουσείου κατά τις διατάξεις περί πνευματικών δικαιωμάτων

  2. Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που μπορούμε να κάνουμε για τον ελληνικό πολιτισμό.
    Υπάρχουν χιλιάδες τρόποι να διαφημίσουμε και να προβάλλουμε την Ελλάδα.
    Αλλά το μόνο που μας απασχολεί εδώ και 40 χρόνια, είναι η επαρχιώτικη, δημαγωγική και κομπλεξική απαίτηση μιας τριτοκοσμικής, δήθεν σοσιαλιστικής κυβέρνησης.
    Πρόταση με ταπεινό κίνητρο τη προσωπική προβολή, υπό διάτρητο «πατριωτικό» μανδύα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here