Μάθημα ζωής στην αγκαλιά της Τέχνης

3
39

Αμφιβολίες. Πολλές και χρόνια τώρα. Κάθε μέρα αμφιβάλλω για τον εαυτό μου. Κάθε μοναδική μέρα που περνά. Όχι, όμως, για το πάθος μου. Μα τελευταία, νιώθω μια άρνηση. Κι αναρρωτιέμαι αν ό,τι δεν παίρνουμε από τους ανθρώπους είναι αυτό που μας κάνει να θέλουμε να βουτήξουμε μέσα στην Τέχνη. Σκέφτομαι, πως σε μια εποχή όπου κανείς δεν έχει μάθει να δίνει, η οικονομική κρίση είναι πολύ μικρή δικαιολογία για να μην τραβήξεις το δρόμο της. Κι εγώ, τον ακολούθησα…

Θέλω να σταθώ πάνω σε μια σκηνή και ν’ αναπληρώσω ό,τι μου λείπει. Να πάρω και να δώσω. Να ολοκληρωθώ. Γιατί μόνο έτσι ολοκληρώνεσαι. Όταν έχεις μάθει να δέχεσαι αλλά και να προσφέρεις. Μα η άρνηση που νιώθω με τρομάζει. Κι αρχίζω ν’ αμφιβάλλω για το πάθος μου…

Τι είναι αυτό που τελευταία πήρα από τους ανθρώπους και δε νιώθω αυτήν την ακαταμάχητη ανάγκη να το θρέψω στην αγκαλιά της; Οραματίζομαι το μέλλον κι αναρρωτιέμαι αν τελικά μου αξίζει η αγκαλιά της… Και τότε θυμήθηκα τι μου είχε ψιθυρίσει όταν την πρωτοπάτησα. «… Δε θέλεις να με πληγώσεις, αλλά θα το κάνεις. Συγνώμη που σε πονάω. Δε θέλω να σε πληγώσω αλλά το κάνω. Θα το κάνω κάθε φορά που σε αγκαλιάζω.»

Δεν μπορώ να καταλάβω ποιά από τις δυό μας πληγώνει αυτή τη φορά. Με πλημμυρίζουν ενοχές και κάτι μου λέει πως είμαι εγώ αυτή που το κάνει… Μα τι σημασία έχει; Αφού κάθε φορά που πληγώνεται εκείνη, πληγώνομαι κι εγώ. Έτσι είναι το πάθος!

Συνεχίζω να γράφω. Προσπαθώ να στάξω λίγο από το μέσα μου πάνω σ’ αυτό εδώ το «χαρτί». Ν’ αφήσω ένα αποτύπωμά μου. Ένα μικρό δικό μου για να σου δώσω λίγο μια αφορμή κι εσένα.

Μια αφορμή αποζητούσα κι εγώ. Να μάθω πως ό,τι αγαπώ μπορεί και να το μισήσω. Πως ό,τι με παθιάζει μπορεί και να με κουράσει. Πως ό,τι έχω ανάγκη μπορεί και να το αρνηθώ. Πως ό,τι θέλω μπορεί και να με απορρίψει.

Μια αφορμή που κράτησε χρόνια, μα έλαμψε μέσα σε μια μικρή στιγμή. Να μάθω να το αγαπώ από την αρχή, να μάθω να πατώ την κούραση και να ξυπνάω εγώ το πάθος μου για ‘κείνο. Να μάθω να πολεμώ την άρνηση και να το αποδέχομαι ξανά, να το έχω πάλι ανάγκη… Να μάθω πως πριν με απορρίψει το ο,τιδήποτε, οφείλω εγώ να το διεκδικήσω. Μια αφορμή να μάθω να μην εγκαταλείπω ό,τι αγαπώ αληθινά. Ό,τι κι αν είναι αυτό. Γιατί μόνο έτσι μπορείς να αγαπάς. Αληθινά. Με κανέναν άλλο τρόπο.

Μέσα σε μια πόλη, όπου όλοι ζούμε κουρασμένοι, παρασύρθηκα κι εγώ στο να σύρω τα πόδια μου στο έδαφος. Μα δε θα με άξιζε μια σκηνή αν συνέχιζα να το κάνω. Γιατί εκείνη και τα παιδιά της υπάρχουν για να δίνουν τον παλμό του βηματισμού μας.

Η Τέχνη υπάρχει για να μας θυμίζει, πως όταν οι τίτλοι τέλους θα γίνονται αυλαία που ανοίγει, τότε το τελευταίο χειροκρότημα θα μοιάζει πάντα πρώτο!!

Αυτό είναι ζωή!

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΠροκαταβολικά διόδια: Μέτοχοι και κορόϊδα
Επόμενο άρθροΗ κρίση στα ΜΜΕ και τα μέτρα για την ανεργία
Γεννήθηκα στα Ιωάννινα και μεγάλωσα στην Ηγουμενίτσα. Στα 18 μου μετακόμισα στην πόλη της Θεσσαλονίκης όπου και σπούδασα στο τμήμα Εμπορίας και Διαφήμισης του Αλεξάνδρειου Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος. Εκπόνησα την πρακτική μου άσκηση στο ραδιοφωνικό σταθμό Star Fm 97.1. Σε μικρή ηλικία ασχολήθηκα με το πιάνο και στα φοιτητικά μου χρόνια με τον αθλητικό λάτιν χορό (το λεγόμενο dancesport). Διακρίθηκα με χάλκινο μετάλλιο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Χορού Ελλάδος το 2008 στη κατηγορία one dance rumba, μια εμπειρία που νοσταλγώ και θα θυμάμαι πάντα! Την ίδια χρονιά εγκατέλειψα το άθλημα του χορού και συνάντησα το θέατρο. Υπήρξα για ένα χρόνο μέλος της Θεατρικής Ομάδας του ΑΤΕΙ Θεσσαλονίκης, η οποία στεγαζόταν στο Θέατρο Φλέμινγκ, μέχρι που το 2010 πήρα την απόφαση να μετακομίσω στην Αθήνα και να σπουδάσω στη Δραματική σχολή του Νέου Ελληνικού Θεάτρου του Γιώργου Αρμένη. Συμμετέχω ως βοηθός σκηνοθέτη στην θεατρική παράσταση "Σαν Βροχή" {βασισμένη στο μονόπρακτο του Τενεσί Ουίλιαμς «Μίλα μου σαν τη βροχή»} η οποία ανέβηκε στο Θέατρο Βαφείον - Λάκης Καραλής σε σκηνοθεσία Αλέξιου Κοτσώρη και Παναγιώτας Πανταζή την περίοδο Δεκέμβριος 2011 - Φεβρουάριος 2012. * * * Άρχισα να αρθρογραφώ στα φοιτητικά περιοδικά της Θεσσαλονίκης κι αργότερα μέσω των blogs όπου συνεχίζω μέχρι και σήμερα. Έχω δημοσιεύσει άρθρα σε εφημερίδες και συνεντεύξεις καλλιτεχνών στο on line μουσικό περιοδικό www.tralala.gr. Το www.spnews.gr και ο Δημήτριος Συρμάτσης μου έδωσαν απλόχερα το χρίσμα της «Θεάς» από την οποία γεννήθηκε αυθόρμητα και η ομώνυμη στήλη – ψυχογραφήματα με στοιχεία λογοτεχνίας και ποίησης. την έχουν χαρακτηρίσει κάποιοι αγαπημένοι. – Η «Θεά» με οδήγησε στο ομαδικό μυθιστόρημα των ΔΩΔΕΚΑ, υπό την επιμέλεια κειμένου του Δημήτρη Κωνσταντάρα. Εκδόθηκε τον Μάιο του 2010 από την Εμπειρία Εκδοτική κι έτσι πραγματοποιώ την μικρή είσοδό μου στην ελληνική πεζογραφία. Η «Θεά» μεγαλώνει. Μετακομίζει και συνεχίζει στην aixmi. Κι όπως έχω γράψει, «Θνητή θεά, ανθρώπινη, μέσα σ’ έναν απάνθρωπο άθεο κόσμο. Τέλεια στις προσδοκίες των άλλων, ατελής στην ανθρώπινη ύπαρξή μου…» Κάπως έτσι δεν είμαστε όλοι; “Κάθε ημέρα χιλιάδες σκέψεις, χιλιάδες συναισθήματα, αμέτρητες εσωτερικές ενέργειες. Ποτέ δεν θα μπορέσεις να ελέγχεις τον κόσμο σου κι ίσως να μη χρειάζεται κιόλας… Ίσως αυτό που χρειάζεται είναι να νιώθεις και να μην ξεχνάς. Να θυμάσαι".

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. «Να μάθω να το αγαπώ από την αρχή…» Μια κραυγούλα πάντα φώναζε-φωνάζει- επιστροφή στην πρώτη μας αγάπη….συνετός όποιος την ακούσει, σοφός αυτός που θα την κάνει πράξη…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here