Μένω στην πλατεία Βικτωρίας

5
155

Γεννήθηκα σε πρώην πρωτεύουσα και μεγάλωσα στη νυν πρωτεύουσα. Την αγαπώ την πόλη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αγαπώ τη συνύπαρξη, τη γειτνίαση, την ιδιωτικότητα. Μέσα απ’ το Δημόσιο, το πλήθος, τον κόσμο, την διαφορετικότητα, την ταχύτητα, την αίσθηση του μελισσιού και της κυψέλης. Γι’ αυτό και πριν από είκοσι τρία χρόνια, αποφάσισα ν αγοράσω  σπίτι σ’ ένα από τα κεντρικότερα σημεία της πόλης, σε απόσταση περιπάτου του σκύλου μου, μέχρι την Ομόνοια. Στην πάλαι ποτέ ένδοξη Πλατεία Βικτωρίας.

Στις κούνιες της πλατείας κούνησα το γιο μου μωρό, στα καφενεδάκια της έπινα τον καφέ μου και στα ουζερί της τα ουζάκια μου. Σ’ αυτά τα εικοσιτρία χρόνια η πλατεία άλλαξε, όπως η κοινωνία, όπως η Ελλάδα μας. Όχι προς το καλύτερο, φυσικά. Τί άλλαξε; Το βλέμμα των ανθρώπων άλλαξε.

Παρατηρείστε αυτούς που περιμένουν το λεωφωρείο, το τρόλεϋ, το μετρό στη στάση, δείτε και μια ασπρόμαυρη ταινία του ελληνικού κινηματογράφου και θα καταλάβετε τη διαφορά. Εξαφανίστηκε η αθωότητα, η ανεμελιά, η αφέλεια, το χαμόγελο του περαστικού. Κάποτε απ’ τα τρομαγμένα βλέμματα αναγνωρίζαμε τους επαρχιώτες, στα μάτια τους έβλεπες τον θαυμασμό για το καινούργιο, και τον φόβο για το άγνωστο, το μεγάλο, το ξένο…

Σήμερα οι επαρχιώτες μας στην πόλη αντικαταστάθηκαν  από τους μετανάστες. Στην αρχή έκαναν διακριτικά την παρουσία τους οι Βαλκάνιοι γείτονές μας, Αλβανός οικοδόμος, Βουλγάρα οικιακή βοηθός, Ρουμάνος και Πολωνός μπογιατζής, που με τα φτηνά τους μεροκάματα και την ανασφάλιστη εργασία τους, πανθομολογουμένως συνέβαλαν τα μάλα στην οικοδόμηση αυτής της ψεύτικης ευδαιμονίας που για μια δεκαετία νομίζαμε πώς ζούσαμε.

Οι περισσότεροι βρήκαν καταφύγιο στο κέντρο, εκεί που θα κάλυπταν την λαθραία ως επί το πλείστον παρουσία τους πίσω απ’ την ανωνυμία και το πολύβουο της πόλης. Στη δική μας πλατεία. Στην απέναντι πολυκατοικία, στο διαμέρισμα του πάνω ορόφου, παντού…Όλα αυτά τα χρόνια ποτέ δε μου δημιουργήθηκε η αίσθηση ασφυξίας, καθότι οι περισσότεροι, έστω και υπό αυτές τις άθλιες συνθήκες εργάζονταν. Σήμερα όμως που  η ανεργία αγγίζει «μεταπολεμικά» επίπεδα, όπου ένας στους πέντε Έλληνες είναι στα όρια της φτώχειας, σήμερα που επιπλέον η  λαθραία είσοδος έφτασε σε ανεξέλεγκτα  και δυσβάσταχτα όρια, η δυσφορία έως επιθετικότητα είναι καθημερινότητα στη γειτονιά μου.

Και βέβαια, υπάρχει και απάντηση, καθότι ο φαύλος κύκλος πίεση-αντίδραση, δεν κλείνει, αλλά κάνει τα επίπεδα της εγκληματικότητας να αγγίζουν το κόκκινο. Υπήρξα κι εγώ και η γυναίκα μου, θύμα κλοπών συμμοριών που δρουν στην πλατεία μου. Ομολογώ πως τον τελευταίο χρόνο κι εγώ καταπιέζομαι απ’ τη μυρωδιά του κάρυ που κατακλύζει τον ακάλυπτο, και τα διάφορα ζωύφια μαζί με τις  δυσάρεστες οσμές που βγαίνουν από το ασιατικό ισόγειο. Ομολογώ πως κι εγώ δυσανασχετώ με τα σβησμένα στο ασανσέρ τσιγάρα του αλλοδαπού του  διπλανού διαμερίσματος, και τα φτυσίματα στην είσοδο της πολυκατοικίας που αναγκάζομαι να σφουγγαρίζω.

Όμως συνέλληνες, μήπως πρέπει να κοιτάξουμε λίγο πιο ψηλά, μήπως δεν φταίνε αυτοί οι έρμοι εγκλωβισμένοι, μήπως πρέπει η πολιτισμένη Ευρώπη να πληρώσει τα αναλογούντα, μήπως πρέπει η Πολιτεία να ρίξει μια πιο φιλική ματιά στους κατετρεγμένους; Μήπως πρέπει να δούμε αν μπορούμε να συνυπάρξουμε; Μήπως εμείς ήρθε η ωρα να δείξουμε το επίπεδο του πολιτισμού μας; Μήπως, λέω, μήπως, κι εγώ ψάχνομαι…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΘεσσαλονίκη – Βαρσοβία 0-1
Επόμενο άρθροΗ χειρότερη μορφή ανελευθερίας είναι η φτώχεια
Ο Στέλιος Μάινας γεννήθηκε στην Ερμούπολη Σύρου την 1 Οκτωβρίου 1957 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Τελείωσε τη δραματική σχολή Βεάκη το 1982, και εργάστηκε σαν ηθοποιός σε πολλά από τα κεντρικά και περιφερειακά Θέατρα της Αθήνας και της επαρχίας. Έγινε ευρέως γνωστός με τη συμμετοχή του στην τηλεοπτική σειρά του Χάρη Ρώμα "Οι Μεν Και Οι Δεν". Έκτοτε ακολούθησαν εμφανίσεις σε σειρές όπως "Είμαστε στον αέρα", "Μετράω στιγμές", "Μαύρα μεσάνυχτα" κ.α. Στον κινηματογράφο έχει συμμετάχει σε γνωστές παραγωγές όπως "Μπραζιλέρο", "Βαλκανιζατέρ" "Πολίτικη κουζίνα" κ.α. Είναι παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό, Κάτια Σπερελάκη και έχουν μαζί ένα γιo.

5 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Το θέμα που επιλέξατε ν’ ασχοληθείτε είναι τεράστιο και έχει πολλές διαστάσεις. Δυστυχώς η κατάσταση είναι αυτή. Δυστυχώς, η κατάσταση θα γίνει ακόμα χειρότερη. Όχι, δεν φταίνει για όλα οι μετανάστες. Όχι, δεν είναι όλοι εγκληματίες. Όμως είναι αλήθεια πως καθημερινά «εισβάλλουν στη χώρα μας», κι η χώρα μας δεν το αντέχει αυτό. Υπάρχουν πολλοί που έχουν έρθει κι έχουν βρει τον «παράδεισο». Τουλάχιστον με συνθήκες και καταστάσεις που βίωναν στην δική τους χώρα. Όμως η Αθήνα κυρίως, έχει καταντήσει να’ ναι μια πολυπολιτισμική πρωτεύουσα, που ασφυκτιά. Το να πάρεις μια θέση, αρνητική κάπως για τους μετανάστες, σε τοποθετεί κατευθείαν στον φασισμό και στο ρατσισμό. Δεν είναι έτσι. Απλά η κατάσταση είναι τόσο δύσκολη ακόμα και για τους Έλληνες, που βλέπω να γίνονται πολλά….Ας βγω ψεύτρα..

  2. Και όσο εμείς υποτίθεται ότι δείχνουμε τον όποιον πολιτισμό μας που έτσι κι αλλιώς αμφισβητώ έντονα ότι διαθέτουμε,οι ορδές των πεινασμένων κατακλύζουν την χώρα.
    Φυσικά δεν φταίνε αυτοί,αλλά το αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι ότι αν δεν έχεις να φάς,θα κλέψεις.
    Δυστυχώς η ανόητη πολιτική των ανοιχτών συνόρων που μάλλον αποτελεί αποκλειστική πατέντα της χώρας μας,θα μας οδηγήσει αργά αλλά σταθερά στο να κλεινόμαστε στα σπίτια μας από τις 7 το απόγευμα (προσωπικά το κάνω εδώ και καιρό) και να αφήσουμε την πόλη έρμαιο στις διαθέσεις του υπόκοσμου.
    Υπέροχη προοπτική δεν νομίζετε;
    Οοσ για την δήθεν πολυπολιτισμικότητα (τι μπαρούφα κι αυτή) απαιτεί πρώτα και κύρια να υπάρχει πολιτιστικό υπόβαθρο.Το μόνο πολιτιστικό υπόβαθρο που έχουν οι Ασιάτες και Αφρικάνοι κατά πλειοψηφία μουσουλμάνοι, είναι να ντύνουν τις γυναίκες τους με μπούργκες,να ξημεροβραδιάζονται στα τζαμιά γονατιστοί προσευχόμενοι στον Αλλάχ και να αυτομαστιγώνονται σε θρησκευτικές τους γιορτές.
    Αν παλέψαμε τόσα χρονια να απαλλαγούμε από τον σκοταδισμό της ορθόδοξης εκκλησίας για να φεσωθούμε τον σκοταδισμό του Ισλάμ,ευχαριστώ δεν θα πάρω.
    Οσο για την πρώην πιά γειτονιά μου,μόνο θλίψη και κατήφεια βιώνω όταν την επισκέπτομαι όλο και πιό σπάνια ομολογώ.
    Εμείς που μεγαλώσαμε παίζοντας στην πλατεία,που αργότερα πίναμε τους καφέδες μας στην ΝΑΠΟΛΗ και στο ΜΑΞΙΜ,εκεί που πρωτοερωτευθηκαμε,εκεί που κάναμε τα σκασιαρχεία μας,δεν αντέχουμε πλέον να αντικρύζουμε την παρακμή.
    Την αφήνουμε ως παρακαταθήκη στους νεοαφιχθέντες,γηγενείς και αλλοδαπούς.

  3. 2ο Γυμνάσιο και 2ο Λύκειο…..54οΔημοτικό στη Μιχαήλ Βόδα…HOTEL ANASTASIA…O Δομάζος…Πεδίον Αρεως….Εφυγα απο τη γειτονιά το 1996.Εχω ακομα το σπιτι ,στην αρχή της Μιχ.Βόδα.Ερχομαι συχνα.Πως γίναμε έτσι ;

  4. δεν παιζεται η κατασταση Μαινα.
    εκτος της εγκληματιοτητας και του φοβου , εχεις σκεφτει οτι λογω δημογραφικου προβληματος, αλοιωνεται ο χαρακτηρας και η συνθεση της χωρας μας? Εχεις σκεφτει οτι αυτος μαλλον ειναι ο σκοπος?
    εχεις σκεφτει οτι αυτοι που ερχονται με την βαρκα…την σκανε αδιαφορωντας για τα παιδια τους αν πνιγουν προκειμενου να περισυλλεγουν σαν λαθρομεταναστες? Αν αυτοι οι ιδιοι δεν δινουν σημασια στα παιδια τους τα ιδια πρεπει εμεις να κοιταξουμε ψηλοτερα? Οχι εγω θα κοιτω χαμηλοτερα …στον κ. Σταυρο που του εχουν κλεψει το υπογειο 5 φορες και ολοι οι «υπευθυνοι» δηλωνουν ανευθυνοι και ενω ο Ελληνας δεν εχει να φαει αυτοι δικαουνται επιδοματων.
    Και για να εχουμε καλο ερωτημα πως σου ηρθε τωρα να γραψεις εσυ γι αυτο? Γιατι οχι στο πρωτο τσιγαρο που ειδες σβυσμενο στο ασανσερ σου, γιατι οχι στην πρωτη ροχαλα που ειδες κολημενη στο κουδουνι σου?
    Ειναι μαστιγα για την χωρα μας, χωρις να ειμαι ρατσιστρια….πονεμενοι ανθρωποι ειναι…… εμεις ειμαστε περισσοτερο ιδιαιτερα σημερα.

  5. Ένας φιλόσοφος που δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομα του είχε θέσει το εξής ερώτημα. Βουλιάζει ένα καράβι και βρίσκεσαι σε μια σωσίβια λέμβο χωρητικότητας 100 ανθρώπων. Μπαίνουν 110 και με άλλον έναν θα βουλιάξει. Πνίγονται όμως άλλα 50 άτομα γύρω σου και προσπαθούν να ανέβουν στην βάρκα. Τι κάνεις?

    Έτσι ακριβώς βλέπω και την μετανάστευση. Συμφωνώ με αυτά που λες. Το πρόβλημα όμως είναι αλλού. Οι μετανάστες είναι συνέπεια του προβλήματος.

    Το πρόβλημα είναι τα κράτη από τα οποία έρχονται. Η λύση μπορεί να δοθεί μόνο με τον εκδημοκρατισμό και την παρέμβαση στα κράτη τους. Ο κόσμος άλλαξε και η μεγαλύτερη γενιά πιο δύσκολα θα το δεχθεί αυτό. Όμως η παγκοσμιοποίηση είναι γεγονός και τα προβλήματα άλλων κρατών είναι και δικά μας προβλήματα. Η ευθύνη της Ελλάδας δεν τελειώνει εκεί που τελειώνουν και τα σύνορά της. Η κατάσταση στην Σομαλία για παράδειγμα είναι πρόβλημα και της Ελλάδας. Οι διεθνείς σχέσεις δεν είναι αυτές που ήταν τον 20ο αιώνα. Θέλει πιο ισχυρή φωνή και παγκόσμια στάνταρ. Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να λύσουμε τα εισαγόμενα προβλήματα. Και είτε μας αρέσει είτε όχι, αυτή είναι δουλειά για τα δημοκρατικά και ισχυρά κράτη μέσα στα οποία ανήκει και η Ελλάδα.

    Αλλιώς λύση στο πρόβλημα δεν θα βρεθεί και θα έχουμε οικονομικά εξαθλιωμένα κράτη, γενοκτονίες δουλεμπόριο και πολλά άλλα να συνεισφέρουν στην αύξηση των μεταναστών στην χώρα μας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here