Μετέωρα σε κοινωνικό κενό τα νέα μέτρα;

10
47

Διάβαζα τη δημοσκόπηση της ΜRB στη χθεσινή Realnews και επιβεβαίωνα ό,τι έγραφα εδώ στο aixmi.gr πριν από δυο εβδομάδες. Η ασφυκτική πολιτική λιτότητας που επεξεργάζεται η κυβέρνηση, μετά τις τεράστιες πιέσεις της τρόικας των δανειστών, βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με τις απόψεις και -κυρίως- τις αντοχές της κοινωνίας.                         

Προσέξτε:

– Το 80% των πολιτών πιστεύει ότι το σχέδιο διάσωσης της οικονομίας απέτυχε και το 58% ότι η χώρα είναι (πολύ ή αρκετά) πιθανό να χρεοκοπήσει. Μάλιστα, το 50,5% εκτιμά ότι η κυβέρνηση δεν θα καταφέρει καν να πάρει την επόμενη δόση του δανείου.

– Παρόλα αυτά, το 80% δηλώνει ότι δεν δέχεται νέες προσωπικές θυσίες, στο πλαίσιο νέου μνημονίου, ενώ το 71,6% εκφράζει τη βεβαιότητα ότι υπάρχει δυνατότητα εφαρμογής άλλης πολιτικής.

Σε πρώτη ανάγνωση είναι ορατή μια θεμελιώδης αντίφαση στις απαντήσεις. Οι πολίτες δεν δέχονται να στηρίξουν νέα μέτρα παρότι έχουν πλήρη συνείδηση του κινδύνου που διατρέχει η χώρα να πτωχεύσει ακόμη και μέσα στον Ιούλιο! Η απάντηση βρίσκεται, νομίζω, στη δεύτερη ανάγνωση. Ο Μάιος του 2011 δεν μοιάζει σε τίποτα με τον αντίστοιχο του 2010, τότε που ο κόσμος είχε πιστέψει ότι το μνημόνιο δεν θα απέτρεπε απλώς τη χρεοκοπία, αλλά θα οδηγούσε και σε έξοδο από την κρίση, μετά από δυο δύσκολα χρόνια. Γι’ αυτό και έσκυψε τρομοκρατημένος το κεφάλι, αντέδρασε λελογισμένα (και είμαι πολύ επιεικής) στο κοινωνικό πεδίο και κράτησε ζωντανή την ελπίδα για το αύριο, το δικό του και των παιδιών του.

Τελικά, τίποτα δεν επιβεβαιώθηκε. Και από την απειλή της πτώχευσης δεν ξεφύγαμε, και νέο μνημόνιο με σκληρότερα μέτρα έρχεται, και φως στον ορίζοντα δεν φαίνεται. Έτσι, οι Έλληνες αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε την πικρή αλήθεια: Αυτό που ζούμε δεν είναι κρίση που κάποια στιγμή -σε ένα, δυο, τρία χρόνια- θα περάσει, αλλά μια νέα μόνιμη κατάσταση, που γυρίζει τη ζωή μας πολλές δεκαετίες πίσω. Η οδυνηρή αυτή διαπίστωση αποτελεί και το ερμηνευτικό εργαλείο της αρνητικής στάσης της συντριπτικής πλειοψηφίας (του 80%) να δεχθεί να υποβληθεί σε νέες θυσίες. Και όχι μόνο. Προσδιορίζει και το κοινωνικό κενό, στο οποίο -αντί εδάφους- κινδυνεύει να πατήσει η κυβέρνηση, με το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που ετοιμάζει ευρισκόμενη στη μέγγενη των δανειστών.

Ερωτά το υπουργείο Οικονομικών: Είναι δυνατόν να πάρουμε την επόμενη δόση, αλλά και τα επιπλέον 55 δισ. που απαιτούνται για το 2012 και το 2013, χωρίς νέα μέτρα και χωρίς γιγαντιαίο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων; Η απάντηση είναι, προφανώς όχι. Συνεπώς – ξαναρωτά- ποια είναι η αντιπρόταση για να αποφευχθεί η χρεοκοπία; Την απάντηση δίνουν όλες οι έρευνες του τελευταίου μήνα: Ο κόσμος πιστεύει ότι πρέπει και μπορεί να γίνει επαναδιαπραγμάτευση με την τρόικα. Εκτιμώντας ότι το μνημόνιο απέτυχε, όχι μόνο επειδή η κυβέρνηση δεν προχώρησε ούτε το 20% των δεσμεύσεων που είχε αναλάβει, αλλά και επειδή ήταν εξαρχής λάθος η οικονομική συνταγή (περικοπές μισθών-συντάξεων και φόροι), σπρώχνει προς την κατεύθυνση της επαναδιαπραγμάτευσης με το επιχείρημα ότι υπάρχει εναλλακτική πολιτική για τη σωτηρία της χώρας (συμφωνεί το 72%).

Ξέρω, η φωνή του ρεαλισμού φωνάζει πως όταν είσαι στο καναβάτσο δεν θέτεις όρους, απλώς πετάς λευκή πετσέτα. Σωστά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, οι δανειστές επιχειρούν να θρυμματίσουν την ποιότητα ζωής μιας ολόκληρης κοινωνίας, η οποία είναι λογικό να αντιδράσει. Πώς; Πρώτον, καλώντας τα δύο μεγάλα κόμματα, να ομονοήσουν. Σε τι; Κατά τη γνώμη μου, σε ένα λιγότερο επώδυνο πρόγραμμα που από κοινού θα υποβάλλουν στην τρόικα. Δεύτερον, βγαίνοντας στους δρόμους. Δεν φαντάζομαι να πιστεύει κανείς ότι αν περάσει η σχεδιαζόμενη φοροκαταιγίδα, ο ερχόμενος Σεπτέμβριος θα έχει σχέση με τον περσινό. Αν αποφευχθούν οι εκλογές, μέσα στο κατακαλόκαιρο, το φθινόπωρο νομίζω ότι θα είναι από τα πιο «θερμά» που έχουμε γνωρίσει.

Αντιλαμβάνομαι ότι η άποψη «να επαναδιαπραγματευτούμε», ακούγεται ουτοπική στα αυτιά της κυβέρνησης και εξοργιστική στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Εκείνο που δυσκολεύομαι να καταλάβω είναι πώς μπορεί να επιβληθεί ένα τέτοιο πρόγραμμα (και αναφέρομαι στην περαιτέρω μείωση των εισοδημάτων, όχι στις αναγκαίες αποκρατικοποιήσεις) χωρίς ελάχιστη κοινωνική –αλλά και πολιτική- συναίνεση.

10 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Δεν καταλαβαίνω: πως θα διατηρηθεί η «ποιότητα ζωής» όταν εισάγουμε τα πάντα (μέχρι και ντομάτες), όταν δεν έχουμε χρήματα; Όταν δεν έχεις να πληρώσεις, κόβεις. Ναι, αν κόψουμε κι άλλο, χιλιάδες άνθρωποι θα πέσουν στη φτώχεια. Αυτό όμως θα γίνει ούτως ή άλλως, γιατί απλά τα λεφτά που «υπάρχουν» δεν φτάνουν για όλους, δεν φτάνουν καν και αν οι Γερμανοί μας χαρίσουν ΟΛΟ το χρέος, ακόμα και να πληρώσουν τα δάνεια της κατοχής. Αυτό σημαίνει 10% έλλειμα προϋπολογισμού: ο μισθός δεν φτάνει για το νοίκι, ασε τους τόκους των δανείων.

    Οπότε, οι επιλογές είναι δύο: ή κόβεις τα χρήματα από τους παραγωγικούς Έλληνες (μή κρατικοδίαιτος ιδιωτικός τομέας) ή από τους πελάτες σου (ρουσφετολογημένους δημόσιους). Οι ταγοί μας προφανώς προτιμούν το πρώτο. Το αποτέλεσμα προφανέστατα θα είναι η οικονομική και κοινωνική κατάρρευση της χώρας, γιατί αν αυτοί που παράγουν χρεοκοπήσουν η χιονόμπαλα θα γίνει χιονοστιβάδα. Αλλά φυσικά αυτό δεν ενοχλεί τους ταγούς, γιατί απλά τα αφεντικά τους (δηλ. ο κρατικοδιαιτος ιδιωτικός τομέας) απλά μετα θα αγοράσει τα ερείπια για δεκάρες (ίσως και σε δραχμές).

  2. Αυτό που ζητούν οι Βρυξέλλες από την Ελλάδα,πέρα από τα ακραία μέτρα που αφορούν καθαρά την οικονομία,είναι, ουσιαστικά, να πάψει να είναι ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος.Να εκχωρήσει την εθνική της κυριαρχία και,στην πράξη,να καταργήσει (ανεπισήμως φυσικά) το πολίτευμά της.Σε χθεσινό πρωτοσέλιδο εφημερίδα έγραφε πως η Ε.Ε. ζητά ουσιαστικά μια «βελούδινη δικτατορία» στην Ελλάδα.Ζητείται δηλαδή να θυσιαστεί η Ελλάδα για να σωθεί η Ε.Ε. και η ζώνη του ευρώ.Οι όποιες αντιδράσεις στη χώρα μας,για να πιάσουν τόπο,πρέπει να έχουν συγκεκριμένα αιτήματα,όπως:
    1) Αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου.
    2) Λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους από ανεξάρτητη επιτροπή.
    3) Δημοψήφισμα για το νέο «Σύμφωνο για το ευρώ».Βέβαια για να διεκδικηθούν αυτά είναι μάλλον απαραίτητες οι:
    4) Εκλογές.Εδώ που έφτασε το πράγμα,είναι παράλογο και ανήθικο να παρθούν οι αποφάσεις ΕΡΗΜΗΝ των πολιτών.

  3. Θα συμφωνήσω με το σχόλιο του Κώστα ανωτέρω. Σε μια χώρα με ισχνή παραγωγική βάση (που έγινε ακόμα πιο ισχνή την τελευταία 30ετία και για αυτό υπάρχουν συγκεκριμένες ευθύνες)δεν θα μπορούσε μια απαραίτητη και επιβεβλημένη περιοριστική δημοσιονομική πολιτική να μην φέρει ύφεση. Επίσης, ένα κράτος που με τον τρόπο που δομήθηκε και με τον τρόπο που λειτουργεί δεν κάνει τίποτε άλλο από το να δημιούργεί συνεχώς νέα ελλειματα (είναι σωστό αυτό που γράφεται ότι ακόμα και αν μας χαριζόταν το σημερινό χρέος σε λίγα χρόνια θα είχαμε αποκτήσει πάλι τα ίδια προβλήματα).Η πολιτική μας τάξη δεν πασχίζει να σώσει τη χώρα αλλά τον εαυτό της, να διατηρήσει όσο μπορεί πιο αλώβητο το πελατειακό κομματικό κράτος διότι νομίζουν (οι ανόητοι) ότι μετά από μια χρεωκοπία ή ένα κούρεμα θα μπορέσουν «πάλι με χρόνια με καιρούς» «πάλι δικά τους να είναι». Σαφέστατα και η όποια λύση οφείλει να προέλθει από την αντίληψη ότι όντως οι συνθήκες είναι «πολεμικές» και απαιτούνται δραστικότατα μέτρα κυρίως σημαντικού περιορισμού του δημόσιου τομέα της οικονομίας και ενίσχυσης του ιδιωτικού τομέα εκείνου που είναι παραγωγικός (και εί δυνατόν εξαγωγικός) και όχι παρασιτικός.

  4. Κύριε Παναγιωτόπουλε,
    συμφωνώ με τις διαπιστώσεις που κάνετε, το δια ταύτα όμως ποιο ακριβώς είναι; Γνωρίζατε και εσείς και οι καλοί συνάδελφοί σας στο δελτίο ειδήσεων του Mega, ότι με τέτοιου είδους επίπονα μέτρα, το πρόγραμμα της παρούσας κυβέρνησης θα πήγαινε…άπατο. Πανηγυρίζατε με τα αποτελέσματα των εκλογών, με χαρά ανήποτη, ότι και καλά θα διορθωθούν τα πράγματα και θα ανασάνουν οι πολίτες από τη λαίλαπα της δεξιάς. Ήρθε αυτή η κυβέρνηση, δεξιότερη της δεξιάς, άρχισε να εφαρμόζει μέτρα σε πολίτες που δεν φταίνε, χαμηλοσυνταξιούχους, χαμηλόμισθους, εργαζομένους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, κλπ.
    Εσείς συνεχίσατε να πανηγυρίζετε, μπροστά σε έναν λαό βουβό, με σκυμμένο το κεφάλι, απαισιόδοξο, εμείς οι νεότεροι χωρίς φως και ελπίδα, να μην ξέρουμε πού να ακουμπήσουμε…εσείς συνεχίζατε να πανηγυρίζετε…είμαι σχεδόν σίγουρη πως γνωρίζατε…γνώριζε και η παρούσα κυβέρνηση ότι δεν έχει τις ανάλογες ικανότητες που απαιτούνται, οι περισσότεροι υπουργοί ζούσαν (και ζουν) σε έναν γιάλινο κόσμο, σε ένα δικό τους σύμπαν, ανίκανοι, αλαζόνες, τυχάρπαστοι, παρατρεχάμενοι, ηττοπαθείς, γιάπηδες της κακιάς ώρας (θα έγραφα κάτι πιο βαρύ, αλλά είμαι σίγουρη ότι θα με κόβατε και δε θα με παίζατε…), και τώρα λοιπόν τι;;;; Τί ακριβώς σημαίνει για σας το ρήμα συναινώ; Συναινώ στην αποτυχία; Στη δυστυχία των πολιτών, στην έλλειψη πολιτισμού, στα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα; Ξαφνικά ανακάλυψαν διαύλους επικοινωνίας ; Με ποιους ακριβώς; Μήπως με τους ομοϊδεάτες τους; Αυτό δεν συνιστά ψέμμα, υποκρισία και ανηθικότητα;; Εμάς μας ρώτησε ο κύριος πρωθυπουργός… αν θέλουμε;
    Ε…όχι λοιπόν, δε θέλουμε… το μόνο που θέλουμε είναι να βγούμε στους δρόμους, ξεχύλισε η οργή και ο θυμός μας, να βγούμε στους δρόμους με κόκκινα μάγουλα και πύρινα μάτια! Αυτό θέλουμε…
    Σας παρακαλώ να τους το πείτε…ίσως εσάς να σας ακούσουν.
    Σας ευχαριστώ.
    ΥΓ: Μαθαίνω ότι η κυβέρνηση που τώρα εφημερεύει, είναι λέει, θυμωμένη και σκέφτεται να σας τραβήξει
    το αυτάκι, γιατί λέει, δεν προβάλλετε το έργο της κυβέρνησης, όπως πριν. Κάνατε δηλαδή στροφή
    προς τα αριστερά…μη μασάτε, κωλώνει ο Φούντας; Αυτή η στροφή, ίσως σας οδηγήσει στην αλήθεια.

  5. Κύριε Παναγιωτόπουλε
    Ζώ μέσα στην κοινωνία,σας διαβεβαιώ ότι αρκεί ένα τυχαίο τραγικό γεγονός για να ξεφύγει η κατάσταση και η οργή του κόσμου να ξεσπάσει,και όταν ξεσπάσει ουδείς θα είναι σε θέση να υπολογίσει τη διάρκεια,την ένταση και την έκταση του φενομένου,οι δε ζημείες,σε όλα τα επίπεδα θα χρειαστούν πολλά χρόνια για να υπολογιστούν.
    Τις περικοπές μπορεί να τις διαχειριστεί πολιτισμένα ο λαός,μπροστά στο πρόβλημα επιβίωσης και διαβίωσης όμως,ο πολιτισμός είναι πολυτέλεια.

    ΥΓ
    Καλό είναι να υπολογίσετε και την απροθυμία των αστυνομικών απο εδώ και πέρα να συγκρουστούν αποτελεσματικά με τις μάζες.

  6. Ότι έγινε έγινε το προηγούμενο έτος,η Ελλάδα υπέγραψε το μνημόνιο,παρότι είναι φανερό ότι υπήρχε και άλλος δρόμος,και παράλληλα την πολιτικοοικονομική της υποταγή στους τροικανούς-αμερικανούς-γερμανοευρωπαίους.Από εκεί και πέρα οι Έλληνες πρέπει να καταλάβουν 2 πολύ σημαντικά πράγματα..
    1)Το μνημόνιο είναι ΠΑΡΑΝΟΜΟ…καθώς ούτε υπήρξε κάποιο δημοψήφισμα ώστε να επιλέξει ο λαός τη μοίρα του-όπως έγινε σε άλλες χώρες-ούτε και πέρασε από τη βουλή ως διεθνής σύμβαση που είναι με αυξημένη πλειοψηφία 2/3 από το κοινοβούλιο.
    2)Αν κάποιος έχει διαβάσει το σύνταγμα θα δει ότι ορθά το άρθρο 120-Ακροτελεύτια Διάταξη αναφέρει,στην 4η παράγραφο…»H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»…κάτι που σημαίνει πως αφενός η Τρόικα είναι ΠΑΡΑΝΟΜΗ και αφετέρου ότι οι έλληνες δεν έχουν μόνο το ΔΙΚΙΟ με το μέρος τους αλλά και το ΝΟΜΟ…Ήρθε η ώρα όπως λεέι και στο κείμενο να πάρουμε το νόμο στα χέρια μας!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here