Η νεολαία μας τρέχει στις στρατιωτικές Σχολές για ένα μισθουλάκο…

12
358

Για άλλη μια χρονιά ολοκληρώθηκε η διαδικασία των Πανελλαδικών Εξετάσεων και μόλις βγήκαν τα αποτελέσματα, είδαμε τις βάσεις των Σχολών, είπαμε τα συγχαρητήρια στους επιτυχόντες και ξεχάστηκε ο θρήνος και ο κοπετός των προηγουμένων ημερών -με τις χαμηλές επιδόσεις των υποψηφίων σε κάποια μαθήματα, όπως π.χ. η Φυσική.

Έτσι απλά, ξαναβάλαμε το κεφάλι στην άμμο, θαρρώντας πως απαντήθηκαν τα ουσιαστικά ζητήματα που τίθενται κάθε χρόνο, από τις πανελλαδικές εξετάσεις, οι οποίες αποτελούν μια άτυπη δημοσκόπηση για την ποιότητα του εκπαιδευτικού μας συστήματος συνολικά.

Κι όμως, τώρα, πιστεύω πως θα έπρεπε να αρχίζει η ουσιαστική συζήτηση. Από τις πανελλαδικές και το εκπαιδευτικό μας σύστημα, μέχρι στο τι είδους πολίτες, επαγγελματίες και εργαζόμενους θα βγάλουμε  αύριο. Γιατί τα αποτελέσματα, αποτυπώνουν μεν τις κακοδαιμονίες του συστήματος, που ούτως ή άλλως απλώς καταγράφονται συνεχώς τα τελευταία χρόνια, αλλά επιπλέον αποτελούν καθρέφτη των αδυναμιών της κοινωνίας μας, της διακυβέρνησης που έχουμε και των πολιτικών σχεδιασμών που γίνονται (ή μάλλον δε γίνονται, αλλά απλώς εξαγγέλλονται) στην Παιδεία .

Κι ας αρχίσουμε από τα βασικά: Χρόνια τώρα συνηθίσαμε να θεωρούμε όλοι ότι το σύστημα των Πανελλαδικών Εξετάσεων είναι το πιο αξιόπιστο και το πιο αδιάβλητο στον τόπο μας. Άλλωστε, έχει κρατηθεί σε ισχύ δεκαετίες τώρα, πέρα από τις μικροβελτιώσεις, που μάλλον αποδείχθηκαν επιζήμιες για τις βασικές «αρετές» του συστήματος. Είναι, όμως, και το πιο αντικειμενικό, αξιόπιστο, δίκαιο και αξιοκρατικό;

Ιδού το ερώτημα.

Γιατί, με ποια λογική, καταργούνται οι μετεγγραφές (και καλώς) αλλά καθιερώνεται ένα πάζλ διαφορετικών βάσεων, ανάλογα με τον αριθμό των μελών της οικογένειας που έτυχε στον κάθε υποψήφιο, (τρίτεκνοι, πολύτεκνοι κλπ.).

Φέτος, μάλιστα, προκλήθηκε μεγάλος θόρυβος, γιατί μπήκαν μουσουλμάνοι με χαμηλές επιδόσεις (κάτω από τη βάση) σε υψηλόβαθμες σχολές. Λες κι αυτή η «εύνοια» δεν υπάρχει χρόνια τώρα, αφού η «πολιτική» ήταν και είναι να συμμετάσχουν της ελληνικής Παιδείας, αυτά τα παιδιά, για να ενταχθούν ομαλά και καλύτερα στο κοινωνικό σύνολο.

Αλλά, είναι σωστό και δίκαιο, να δίδεται έστω και μία θέση γιατί κάποιος έτυχε να έχει διαφορετικό θρήσκευμα;

Γιατί, δηλαδή, να μη βρούμε άλλους τρόπους ενίσχυσής, όχι μόνον αυτής της κατηγορίας αλλά και των άλλων, αντί να τους βάζουμε σε μια Σχολή που με τις ανεπάρκειές τους, θα την «τραβούν» προς τα κάτω ;

Όμως, το πιο σημαντικό είναι να δούμε πόσοι από εκείνους που μπήκαν, με χαμηλές επιδόσεις, σε Σχολές με απαιτήσεις, θα συνεχίσουν τις σπουδές τους πέραν του πρώτου έτους.

Σπάνιες, αλλά οδυνηρές για το σύστημα συνολικά, είναι οι έρευνες για τη φοιτητική διαρροή. Όποιον πανεπιστημιακό κι αν ρωτήσουμε, θα μας πει πως η πλειοψηφία των εισαγομένων «αγκομαχά», στην καλύτερη περίπτωση, να
κατανοήσει και τα πιο στοιχειώδη.

(Δεν είναι τυχαίο ότι ανθούν, πλέον, τα φροντιστήρια για τους φοιτητές που έχουν τις οικονομικές δυνατότητες).

Όμως, οι περισσότεροι, απογοητεύονται και αναγκάζονται να τα εγκαταλείψουν. Αυτό το φαινόμενο μπορεί, βέβαια, να είναι εκτεταμένο, αλλά δεν είναι η μοναδική αιτία που οδηγεί στην εγκατάλειψη, αφού πλέον οι περισσότεροι αναγκάζονται (για να τα βγάλουν πέρα) να ψάχνουν κάποια δουλειά απ’την ημέρα της εγγραφής τους σ’ένα Ίδρυμα.

Πάντως, είναι γεγονός ότι τα συμπεράσματα των ερευνών της φοιτητικής διαρροής, δεν οδηγούν σε σοβαρές μελέτες, όπως θα έπρεπε, αλλά απλώς σχολιάζονται επιφανειακά , πριν μπουν σ’ένα «κρατικό συρτάρι».

Φέτος ξανακούσαμε τις  σκέψεις επαναφοράς του πλαφόν της βάσης του δέκα. Φτου κι απ’την αρχή.

Γιατί, βέβαια, είναι πιο εύκολο να ξαναβάλουμε τη βάση  του δέκα  με την φρούδα ελπίδα να «ξορκίσουμε» έτσι τις αδυναμίες του τρόπου παροχής γνώσεων στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Φέτος, όπως και πέρσι, όπως και πρόπερσι, τα παιδιά έδειξαν ότι συναισθάνονται βαθιά την οικονομική κρίση.

Πρώτ’απ’όλα, πολλοί νέοι επέλεξαν σχολές στον τόπο κατοικίας τους, κι ας μην τους άρεσαν, κι ας έχουν λιγότερες προοπτικές από άλλες ,απαιτητικότερες, που θα μπορούσαν να μπουν αλλά βρίσκονται μακριά απ’το σπίτι τους. Η επιβίωση, δηλαδή, μπήκε στη ζωή μας επιτακτικά σαν μαχαίρι στο λαιμό και οδηγεί σε απίστευτες, πολύμορφες στρεβλώσεις, υπονομεύοντας πλέον την κοινωνία μας και στο απώτερο αύριο. Ετσι, οι βάσεις στις στρατιωτικές και στις Σχολές αστυνομίας, σε συνδυασμό με τη μείωση των θέσεων, φτάσανε στα ύψη. Παιδιά που μόχθησαν για να εισαχθούν με άριστες βαθμολογίες προτίμησαν  μια επαγγελματική αποκατάσταση στον συνεχώς βαλλόμενο και υποβαθμιζόμενο τομέα του δημοσίου, που καλά κρατεί στις προτιμήσεις των παιδιών.

Των νέων που σκύβουν το κεφάλι ενώπιον της οικονομικής κρίσης και αναγκάζονται να πάνε κόντρα στην ίδια τους τη φύση, που  τους θέλει τολμηρούς, επαναστάτες και μη βολεμένους. Παιδιά με ταλέντα και προσόντα, που θα είχαν βέβαιη ανάδειξη σε Σχολές με πρωτοποριακά, σύγχρονα  και ευέλικτα προγράμματα σπουδών, που θα οδηγούσαν σ’ένα  «καινούργιο, γενναίο κόσμο», δεν πρόκειται ποτέ να βρουν το δρόμο που τους ταιριάζει και τους αξίζει.

Πρώτ’απ’όλα γιατί δεν υπάρχει σοβαρός επαγγελματικός προσανατολισμός στο Λύκειο αλλά, κυρίως, γιατί τέτοιου είδους Σχολές ουσιαστικά δεν υπάρχουν. Κι όσες κουτσά-στραβά ιδρύθηκαν με αυτόν τον προσανατολισμό, είναι πρόχειρα σχεδιασμένες, υπολειτούργησαν σε μεγάλο βαθμό και εν τέλει απαξιώθηκαν στην αγορά και -συνεπώς- στη συνείδηση των νέων. Γιατί η χώρα, χωρίς στόχους και σοβαρούς σχεδιασμούς ανάπτυξης,  είναι εκείνη που οδηγεί τα παιδιά της στην «πεπατημένη», τη μίζερη σιγουριά (;) ενός επαγγέλματος που ενδεχομένως, ουδόλως ενδιαφέρει τη συντριπτική πλειοψηφία των επιτυχόντων, πέραν του ότι οδηγεί σ’ένα μισθουλάκο του δημοσίου. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι ειδικά αυτή την περίοδο βάλλονται από παντού τα λεγόμενα ειδικά μισθολόγια (αστυνομία, ένοπλες δυνάμεις κ.α).

Η σκέψη των παιδιών είναι απλή: πολύ λιγότερα αλλά σίγουρα λεφτά.

Σε λίγο θα αρχίσει και η συζήτηση για το σχέδιο «Καλλικράτης» που μετονομάσθηκε σε «σοφή» Αθηνά με συγχωνεύσεις και καταργήσεις Σχολών, ακόμη και Ιδρυμάτων. Το πόσο σοφό θα είναι το αποτέλεσμα απομένει να το δούμε.

Αλλά, φοβούμαι, πως  και πάλι , παρά τις εξαγγελίες για σύνδεση των σπουδών με τους αναπτυξιακούς στόχους μας,  θα  αναλωθούμε σε συζητήσεις επί συζητήσεων και στο τέλος το αποτέλεσμα θα είναι μηδαμινό έως ανύπαρκτο, αφού είναι πλέον η βέβαιον, ότι θα εξαντληθούμε στο  διάλογο και θα σκοντάψουμε στις κοντόφθαλμες τοπικιστικές αντιλήψεις περί ανάπτυξης και εκσυγχρονισμού.

Παρ’όλα αυτά, πιστεύω πως έστω και αργά, έστω και με το βήμα του κάβουρα, θα πρέπει να αρχίσουμε να συζητούμε για τα ουσιαστικά και τα απαραίτητα πριν μας καλύψει όλους το «τσουνάμι» της μιζέριας  και της ανασφάλειας.

12 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Κατά την άποψή μου, όσοι επέλεξαν τις στρατιωτικές σχολές τώρα, ως επιλογή σιγουριάς και ασφάλειας(και βολέματος), τώρα που η χώρα αγκομαχά για να υπάρξει, έκαναν το μεγαλύτερο λάθος της ζωής τους. Με ένα καλό πτυχίο από οποιαδήποτε άλλη σχολή και τα ανάλογα εφόδια(ξένες γλώσσες, γνώση η/υ), μπορείς να βρεις δουλειά μεσοπρόθεσμα, σε οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης ή και του κόσμου. Εάν το ελληνικό κράτος καταρρεύσει, πιθανότητα διόλου απίθανη και αμελητέα, ποιός νομίζουν ότι θα μπορεί να τούς πληρώσει έστω και τον «μισθουλάκο» αυτό, όπως τον αποκαλείτε;

  2. Επιτρέψτε μου να θυμήσω (απο παλιό ρεπορτάζ του Mega): Ο Αντώνης Σαμαράς, στην ίδια ομιλία, υποσχέθηκε αλλαγές τόσο στον πρόσφατο νόμο περί Ιεραρχίας και Προαγωγών όσο και στον τρόπο εισαγωγής στις στρατιωτικές σχολές, προτείνοντας να εισάγονται οι υποψήφιοι όχι μέσα από πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά με εξετάσεις στις σχολές. «Το ίδιο ισχύει και για τις Σχολές Αστυνομίας. Διότι για μένα δε μπορείς να γίνεις παπάς, στρατιωτικός ή αστυνομικός, από τύχη ή καραμπόλα» τόνισε.
    πηγη: http://www.megatv.com/megagegonota/summary.asp?catid=17532&pubid=27259219&subid=2

  3. ωραια προσεγγιση, να επανερθετε.. λυπηρο πραγματικα..ας βοηθησουν και οι γονεις, λεγοντας στα παιδια τους, να τολμησουν..

  4. Αν οι «καλύτεροι» της γενιάς τους σπρώχνονται για βοήθεια απο το κράτος σαν χτυπημένοι απο τη μοίρα , τότε ποιος θα σώσει την παρτίδα (πατρίδα); Προφανώς οι άλλοι. Αλλά τι σόι άριστοι είναι αυτοί που βγάζουν την ουρά τους απέξω απο τα δύσκολα. Προφανώς κυρία Παπουτσάκη σε μια κοινωνία που το κοινωνικό συμβόλαιο έχει ραγίσει δεν υπάρχουν απαντήσεις ούτε στα πιο απλά. Φτιάχνουμε (χρόνια τώρα) μια νεολαία που είτε θέλει να συνταξιοδοτηθεί πρόωρα είτε να φύγει στο εξωτερικό. Και κάποιοι το θεωρούν φυσιολογικό, χωρίς να αναρωτιούνται ποιός τελικά τους πληρώνει. Μια κοινωνία λοιπόν που κόβει με λύσα κάθε δημιουργική προοπτική πώς θα υπάρξει αύριο;

  5. Σε όλα τα κράτη υπάρχουν στρατιωτικές Σχολές.Μπορείτε να μας γράψετε πως
    πηγαίνει εκεί η νεολαία?
    Δεν καταλαβαίνω το μισθουλάκο.Στη ζωή δε μετρούνται όλα με το χρήμα.
    Δυστυχώς είστε και δημοσιογράφος.Αλλά αυτή είναι η Ελλάδα,όπως έλεγε και ο
    σεμνός καθηγητής και δυστυχώς πρωθυπουργός.
    Τέτοιες ιδέες καλύτερα να μη μοιράζονται.

  6. Παιδιά που μόχθησαν για να εισαχθούν με άριστες βαθμολογίες προτίμησαν μια επαγγελματική αποκατάσταση στον συνεχώς βαλλόμενο και υποβαθμιζόμενο τομέα του δημοσίου, που καλά κρατεί στις προτιμήσεις των παιδιών…….
    …Η σκέψη των παιδιών είναι απλή: πολύ λιγότερα αλλά σίγουρα λεφτά.
    Ωραία !!! Η εκδίκηση της ανάγκης για επιβίωση !!! Ο κομμουνισμός θα επικρατήσει από ανάγκη, δεν θα χρειαστεί επανάσταση.

  7. Γιατί χρειάζονται σήμερα οι στρατιωτικές σχολές: Σε πολλές χώρες δεν υπάρχουν, αλλά και όπου υπάρχουν βγάζουν μικρό μόνον ποσοστό αξιωματικών (ίδε west point εις Η.Π.Α.). Ο Στρατός μπορεί κάλλιστα να προσλαμβάνει έτοιμους επιστήμονες, που έχουν εκπληρώσει τη θητεία τους και να τους εκπαιδεύει στο σχετικό όπλο που θα υπηρετήσουν 6-8 μήνες για να βγούν ανθυπολοχαγοί. Η συνεχιζόμενη εκπαίδευσή τους θα γίνεται στις σχολές πολέμου που είναι ήδη θεσμοθετημένες.
    Στις αρχές του 19ου αιώνα η πειθαρχία ήταν λογικά απαραίτητη για τη συγκρότηση του Στρατού, σήμερα είναι η τεχνολογία και η οργάνωση και επί πλέον η κλειστή συμβίωση για 4-6 χρόνια μπορεί να προκαλέσει προβλήματα προσωπικότητας σε κάποιους.
    Στή δύσκολη περίοδο είναι ευκαιρία να αναδείξουμε όλες τις στρεβλώσεις του κατεστημένου. Αλήθεια, πόσο κοστίζει ένας στρατιωτικός χειρουργός που τον σπουδάζει το Κράτος 11 χρόνια; Πόσο μιά νοσοκόμα ή ένας δικαστής; Δεν μπορεί να πάρει τους καλλίτερους ο Στρατός έτοιμους;
    Πιστεύω ότι οι δαπάνες για την άμυνα πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτες, όμως οι στρεβλώσεις και οι σπατάλες μειώνουν το αξιόμαχο.

  8. Δηλαδή οι επιλογές που έχει ένας νέος ποιες είναι; Να πάρει ένα πτυχίο, να πιάσει δουλειά άσχετη με το αντικείμενό του, και να παίρνει 450 ευρώ, ή, να μεταναστεύσει. Εγώ από αυτές τις εναλλακτικές θα προτιμούσα την λύση του στρατού, και το λέω εγώ που είμαι νέος(29 ετών) και εργάζομαι με 700 ολόκληρα ευρώ το μήνα. Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω και να ξαναέγραφα πανελλήνιες δε θα δήλωνα οικονομικά που σπούδασα, (άλλωστε στη χώρα μας όλοι οικονομολόγοι είμαστε πλέον) αλλά θα προσπαθούσα να μπω στον ελληνικό στρατό. Όταν ο νέος βλέπει ότι δεν έχει στήριξη από τους γονείς του, και την ανεργία να διογκώνεται συνεχώς δεν είναι λογικό να προσπαθήσει να κάνει το καλλίτερο για τον εαυτό του και την οικογένειά του;

  9. ακομα και τωρα, ολοι προσπαθουν να γινουν δημοσιοι υπαλληλοι.
    αφου δεν γινονται προσληψεις, προσπαθουν να μπουν απο τις εξετασεις.
    οι δημοσιοι υπαλληλοι ειναι οι μονοι που σε περιοδο κρισης δεν εχασαν τις δουλειες τους, και πληρωνονται ακομα.

  10. Οι στρατιωτικές σχολές αγαπητή Μαρία ,έχουν προ πολλών ετών μετατραπεί σε δημοσιουπαλληλικά κέντρα αλλά και ο στρατός δυστυχώς στο σύνολο του επίσης σε κομματικά κέντρα στρατιωτικού βολέματος κρατικού δημοσιουπαλληλικού τύπου.
    Το γνωρίζω καλά γιατί ζω σε ένα προάστιο που κατά κανόνα κατοικούν οι στρατιωτικοί.
    Πραδείγματα πολλά ,δεν είναι της στιγμής να τα απαριθμήσω αλλά η ουσία είναι ότι ο ιός της δημοσιουπαλληλικής νοοτροπίας έχει «περάσει» στα σώματα ασφαλείας εδώ και πολλά χρόνια ,από τότε που οι κρίσεις είχαν κομματικό χαρακτήρα ,από τότε που ένδοξοι αξιωματικοί παραγκωνίζονταν για να αναλάβουν στρατηγικές θέσεις ανίκανοι αξιωματικοί γι αυτές τις θέσεις ή αξιωματικοί που καθοδηγούνταν από τους κομματικούς μηχανισμούς των κομμάτων της εξουσίας.
    Δυστυχώς η εποχή που ο σεβασμός υπήρχε προς τους στρατιωτικούς,τους απλούς στρατιώτες, τους καθηγητές,τους ιερείς, τις εγγύους ,πέρασε και θα πρέπει να ξαναεπιστρέψει διότι όταν δεν υπάρχει σεβασμός ανάμεσα μας και προς τους βασικούς θεσμούς της κοινωνίας μας,τότε δυστυχώς αρχίζει η «πτώση» και ο κίνδυνος γιγαντώνεται .
    Δεν είναι δυνατόν να κοιτάζουν οι αξιωματικοί το ρολόϊ τους ,δεν είναι δυνατόν να περιμένουν με αγωνία πότε θα υπάρχει η επόμενη αργία για να περάσουν ένα τριήμερο ή τετραήμερο μακρυά από την υπηρεσία τους.
    Έτσι σοβαρό κράτος δεν μπορεί να υπάρξει και όχι μόνο αυτό αλλά και θέτει σε κίνδυνο όλο το οικοδόμημα της ελληνικής κοινωνίας με τόσους και τέτοιας μορφής κινδύνων που αντιμετωπίζουμε εμείς και η ίδια η χώρα μας.
    Οι σχολές πρέπει απαραίτητα να επιστρέψουν στο παλαιό σύστημα εισαγωγής για παιδιά που θέλουν να εργαστούν στα τρία σώματα ,στην αστυνομία, στο λιμενικό στην τροχαία όχι μόνο για να εξασφαλίσουν το «μηνιάτικο» αλλά και επειδή θα αγαπούν αυτό που κάνουν προσφέροντας κυρίως την ύψιστη υπηρεσία στους πολίτες και στην χώρα.
    Όσο τα σωματα ασφαλείας θα αποτελούν τη «λεκάνη» εισαγωγής φοιτητών για το προσωπικό τους βόλεμα τόσο περισσότερο ο στρατός μας δεν θα είναι επαγγελματικός και αναφέρομαι σε ποιοτικά χαρακτηριστικά .
    Ασφαλώς μέσα στα παιδιά που εισάγονται στις Σ.Σ. των ενόπλων δυνάμεων υπάρχουν και παιδιά που λατρεύουν αυτό που κάνουν δίνοντας ακόμα και τη ζωή τους για όλους εμάς τους υπόλοιπους.
    Είναι λάθος η κατεύθυνση,λάθος η στρατηγική,λάθος το σύστημα,λάθος είναι όλα μαζί τελικά και το αποτέλεσμα είναι φυσικά λογικό να είναι καταστροφικό.
    Ας μη μας κάνει εντύπωση και ψάχνουμε απαντήσεις πολύπλοκες σε απλά θέματα.
    Προσωπικά όταν βλέπω ένστολο απο τον απλό στρατιώτη μέχρι τον στρατηγό, αισθάνομαι άπειρο σεβασμό σε σχέση με άλλους δίπλα μου που τους χλευάζουν και τους λιδωρούν λεκτικά.Το έχω ζήσει στο μετρό του Χολαργού και της Εθνικής άμυνας πολλές φορές που τους κοιτούν σαν να είναι ufo(s) που ήρθαν από άλλους πλανήτες.Τον σεβασμό όμως τον προκαλούμε εμείς οι ίδιοι με τη στάση μας ,την καλοσύνη και αυτό που τελικά εκπέμπουμε στους άλλους.
    Τα λάθη που έχουν γίνει είναι τραγικά και δυστυχώς δεν βλέπω να αλλάζει κάτι προς τη σωστή κατεύθυνση και τα λάθη αυτά είναι πολιτικά από πολιτικούς που έχουν ονοματεπώνυμο και που όμως όλοι κωφεύουν ή αποφεύγουν να αναφέρουν γιατί φοβούνται επειδή άλλοι συνάδελφοι τους προάγονται επειδή ανήκουν σε κομματικές παρατάξεις ή επειδή είναι οι κοινώς λεγόμενοι χαφιέδες και ρουφιάνοι του στρατεύματος.
    Που είναι η Ελλάδα που όλοι ξέραμε και που ευτυχώς εγώ αν και 46 ετών σήμερα,πρόλαβα έστω και λίγο να δω ;
    Κανένας σεβασμός πουθενά,όλα σε μια ισοπέδωση και ο μοναδικός στόχος το χρήμα.Πόσα θα βγάλουμε και με ποιό τρόπο.
    Όταν σε αυτή τη χώρα επιστρέψει ο σεβασμός ,η πειθαρχία και η ευσυνειδησία σε όλους μας ανεξαιρέτως τότε ίσως να αντιστραφεί το κλίμα που κατορθώσαμε να δημιουργήσουμε όλα αυτά τα χρόνια της πλασματικής ευδαιμονίας που τελικά μας οδήγησαν στην κρίση ,στην σήψη,στα αδιέξοδα.
    Ανίκανοι πολιτικοί και ένας λαός από «κάτω» που στόχος του ήταν μόνο το χρήμα.
    Δάνεια χωρίς παραγωγή , όλοι ήθελαν κουζίνες των 20000 ευρώ ,μπάνια των 10000 ευρώ ,σκάφη,αυτοκίνητα, 10 σπίτια ο καθένας,ταξίδια σαν άραβες πετραιλαιοπαραγωγοί και με βρακιά τρύπια και μπαλωμένα.
    Ήταν θέμα χρόνου να φθάσουμε εδώ που φθάσαμε ,κάποτε θα έσκαγε η φούσκα,δεν έσκασε αμέσως μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας ,έσκασε όμως με αφορμή την κρίση των ακινήτων και των τοξικών (εγγυητικών)ομολόγων στις Η.Π.Α. το 2008 και μετά η κρίση ήρθε και στην Ευρώπη με πρώτη και καλύτερη χώρα την Ελλάδα ως τη πιο αδύναμη κοινωνικά,ηθικά,οικονομικά,πολιτιστικά,πολιτικά σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή ήπειρο χώρα.
    ΑΝ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΟΛΥ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.
    Δεν μπορούμε να αναλύουμε τα επιμέρους θέματα αν πρώτα δεν επιλύσουμε τα βασικά.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here