Βραβείο Νόμπελ για την Ευρώπη της Ειρήνης… και της αλληλεγγύης;;

0
32

Την ώρα που ετοιμαζόμουν να αφιερώσω ένα ακόμη αρθρίδιο στους φιλεύσπλαχνους ευρωπαίους εταίρους μας, με πρόλαβε η είδηση ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση  μεταξύ 231 υποψηφίων έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Η είδηση πολλούς εξέπληξε, προβλέψεις και προγνωστικά ακυρώθηκαν. Οι βραβεύσεις , βέβαια, της Σουηδικής Ακαδημίας, που η αίγλη τους επισκιάζει  κάθε άλλη,  είναι απρόβλεπτες και οι διαδικασίες επιλογής παραμένουν αυστηρά μυστικές.

Ανακάθισα λοιπόν στην καρέκλα μου και σκέφθηκα τι σημαίνει «ειρήνη». Ειρήνη είναι «μη πόλεμος» αλλά και «μη αναταραχή» στο εσωτερικό ενός κράτους. Ως προς το πρώτο σκέλος είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση πέτυχε την κατάργηση του πολέμου στην Ευρώπη και την εμπέδωση  συνθηκών σταθερότητας, απομακρύνοντας με τον τρόπο αυτό τον εφιάλτη του πολέμου. Ως προς το δεύτερο σκέλος, όμως, η Ευρωπαϊκή Ένωση απέτυχε. Οι αναταραχές στις χώρες του Μεσογειακού Νότου είναι αναμφισβήτητες και οφείλονται στον «οικονομικό πόλεμο» των καιρών και στην έλλειψη αλληλεγγύης μεταξύ των χωρών της Ευρώπης. Τότε, περί ποίας Ευρώπης της Ειρήνης πρόκειται ; Μήπως υπονοείται μια Pax Romana ή μια Pax Americana ;

Ο Ιταλός διανοητής και πανεπιστημιακός καθηγητής Marco Revelli στο τελευταίο βιβλίο του «Οι δαίμονες της εξουσίας» παρατηρεί χαρακτηριστικά τα ακόλουθα : «Εμφανίζεται τώρα ένας άλλος τρόπος στάσης εντός του «παγκόσμιου», ένας τρόπος πολύ πιο βίαιος, σημαδεμένος από τη λογική του πολέμου. Ο πόλεμος καταπίνει άπληστα ανθρώπινες ζωές και εμφανίζεται χωρίς μάσκα ως «μορφή πολιτική» στο κατώφλι του 21ου αιώνα. Πώς θα ενεργήσουμε, λοιπόν, για να σταματήσουμε την καταστροφή; Εκείνο το οποίο πιθανώς έχουμε ανάγκη σήμερα είναι μια «νέα πολιτική».

Θέμα συζήτησης δεν είναι «μια» πολιτική αλλά μια ολοκληρωμένη σύλληψη της πολιτικής, ένα νέο «πολιτικό παράδειγμα» της σύγχρονης εποχής που θα υπολογίσει τους παράγοντες της κρίσης του παλιού. Πρέπει, επομένως, να γεννηθεί η νέα ηθική εμπνεόμενη από εκείνη την ταπεινοφροσύνη του δημιουργήματος, που είναι το αντίθετο ακριβώς από τον υπεράνθρωπο που βάπτισε τον περασμένο αιώνα».

Η  πολιτική χωρίς ηθική είναι σίγουρα μια επικίνδυνη υπόθεση. Ποια πολιτική εξυπηρετούν άραγε τα βραβεία Νόμπελ; Ποια Ευρώπη της Ειρήνης επιβραβεύεται όταν στις χώρες του Νότου οι λαοί συγκλονίζονται από την αφόρητη πίεση της οικονομικής κρίσης, βγαίνουν στους δρόμους, διαμαρτύρονται  και κονταροχτυπιούνται με την αστυνομία; Ποια ειρήνη επιβραβεύεται όταν,  μετά την παρατεταμένη και διαρκώς επιδεινούμενη και ανάλγητη συμπεριφορά της Ε.Ε. υπό την καθοδήγηση-διαπαιδαγώγηση της Γερμανίας, απαιτείται από τη χώρα μας η λήψη και νέων μέτρων εναντίον των αδύνατων μισθοσυντήρητων και συνταξιούχων με τα οποία επιχειρείται βραχυπρόθεσμα η διάλυση της κοινωνίας και μακροπρόθεσμα η εξαφάνιση του έθνους των Ελλήνων ; Όταν καθημερινά παρακολουθούμε ένα κυνήγι αριθμών την ώρα που οι άνθρωποι χάνονται, όταν οι υπολογισμοί γίνονται με κέντρο το συμφέρον συγκεκριμένων χωρών και ατόμων και στόχο την εφαρμογή μιας πολιτικής που έχει ήδη χρεοκοπήσει και οι «ιθύνοντες νόες» δεν έχουν την ελάχιστη εντιμότητα να το παραδεχθούν ;

Τα εξουθενωτικά προγράμματα προσαρμογής που επινοούνται καθημερινά από τους τεχνοκράτες της Ε.Ε. στη χώρα μας, δεν αφορούν ανθρώπους αλλά απλά αριθμούς και πολιτικές προσώπων.

Ποικίλες αντιδράσεις προκάλεσε η βράβευση αυτή της Ευρώπης, ανάμεσά τους και εκείνη ενός Bρετανού πολιτικού που αναφέρεται και στην Ελλάδα : «Προφανώς , είναι ένα βραβείο για την ειρήνη και την αρμονία στους δρόμους της Αθήνας και της Μαδρίτης» δήλωσε ο πολιτικός.

Συνδεδεμένο με τη βράβευση είναι και το μέγα ερώτημα «ποιος θα παραλάβει το βραβείο;». Σύμφωνα, λοιπόν, με το σκεπτικό του εν λόγω πολιτικού θα πρέπει να το παραλάβουν ή καλύτερα να το «εισπράξουν»οι χώρες αυτές που αναφέρει!  Όμως, χωρίς αστεία, οι υποχρεώσεις της Ευρώπης μετά το Νόμπελ είναι τεράστιες και δυστυχώς δυσβάστακτες για τους ώμους της , αν κρίνουμε τη μέχρι σήμερα δεινότητα με την οποία αντιμετωπίζει τις κρίσεις !

Όσο για το βραβείο Νόμπελ, είναι κοινό μυστικό ότι πίσω του κρύβεται συνήθως μια πολιτική σκοπιμότητα. Τι άλλο μας περιμένει άραγε ημάς τους Νοτίους, σκέφθηκα, και προσευχήθηκα ζητώντας τη μόνη σίγουρη πια..θεϊκή βοήθεια!

* Η Καθηγήτρια Στέλλα Πριόβολου, είναι πρόεδρος του Τμήματος Ιταλικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και τ.ειδική γραμματέας ΥΠΕΠΘ.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΤο video της ημέρας
Επόμενο άρθροH Εκκλησία σκοτώνεται για το «Corpus Christi» και θέλει TV ενώ χρεοκοπεί
Η Στέλλα Πριόβολου είναι ομότιμη καθηγήτρια Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε ελληνική, γαλλική και ιταλική φιλολογία και είναι διδάκτωρ των πανεπιστημίων Αθηνών και Ρώμης. Καθηγήτρια Λατινικής-Ιταλικής Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρόεδρος του Τμήματος Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας και διευθύντρια του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών "Ελληνορωμαϊκές -Ελληνοϊταλικές Σπουδές: Λογοτεχνία, Ιστορία και Πολιτισμός". Είναι μέλος ελληνικών και διεθνών επιστημονικών εταιρειών και συγγραφέας πολλών μελετών. Η έρευνά της τα τελευταία χρόνια έχει ως αντικείμενο το θεατρικό έργο του Dario Fo και τη σχέση του με τη λατινική λογοτεχνία του Μεσαίωνα. Αποτέλεσμα της έρευνας αυτής είναι τα τρία βιβλία από τις εκδόσεις Περίπλους: 1. "Dario Fo, ένας σύγχρονος goliardus", (2001) 2. "Dario Fo, venticinque monologhi per una donna: La Medea", (2005) 3. "Rosa Fresca Aulentissima, το μεσαιωνικό ερωτικό ποίημα με το μάτι των φιλολόγων και του Νομπελίστα Dario Fo", (2010). Το ποίημα αυτό μεταφράστηκε στην ελληνική με την επιχορήγηση του υπουργείου Εξωτερικών της Ιταλίας. Από το 1994 μέχρι το 2001, Αντιπρόεδρος του Ι.Κ.Υ. και υπεύθυνη για το κοινοτικό πρόγραμμα "Σωκράτης". Επιστημονική υπεύθυνη προγραμμάτων ξένων γλωσσών στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και εμπειρογνώμων Γ.Γ.Ε.Τ. για την κινητικότητα των σπουδαστών. Τακτικό μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης 2000-2001. Από το 2001-2004 Ειδική Γραμματέας Παιδείας Ομογενών και Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης στο ΥΠΕΠΘ, Πρόεδρος της Επιτροπής στήριξης των Εδρών Ελληνικών Σπουδών στα Πανεπιστήμια του εξωτερικού και εθνική εκπρόσωπος στο Συμβούλιο της Ευρώπης για το Ευρωπαϊκό Έτος Γλωσσών 2001. Είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Επιστημόνων Πανεπιστημίων Ιταλίας( Σ.Ε.Π.Ι.) και Γ. Γραμματέας της Societe Europeenne de Culture στην Ελλάδα.Από το 2008 μέχρι το 2010, αναπληρώτρια πρόεδρος Τμήματος Σλαβικών Σπουδών Πανεπιστημίου Αθηνών.Έχει τιμηθεί με την ανώτατη διάκριση του Ιταλικού κράτους CAVALIERE al merito della Repubblica Italiana, 2002. Εχει τιμηθεί για την προσφορά της στα Ελληνικά Γράμματα και τον πολιτισμό από την Ένωση Γυναικών Φωκίδας, 2007 και έχει ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης Χίου για τον ίδιο λόγο, 2007. Αναπτύσσει επί χρόνια πολιτική δραστηριότητα στο χώρο του ΠΑΣΟΚ ως μέλος της Κ.Ε. και σε τιμητική θέση στο ψηφοδέλτιο του Ευρωκοινοβουλίου το 1999.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here