Ο άνεργος ηθοποιός και η εθνική μας κατάθλιψη

51
326

Χτύπησε προχθές το κινητό μου, ήταν ένας συνάδελφος, που άλλες χρονιές, όχι απλώς τα έβγαζε πέρα μα μπορούσες να τον κατατάξεις στους εύπορους, ας πούμε συμπολίτες μας, αν μπορεί να ισχυριστεί κάποιος κάτι τέτοιο για ένα επάγγελμα που ψάχνεις δουλειά δυο φορές το χρόνο τουλάχιστον, και που οι τρόποι αμοιβής του ποικίλουν από «τηλεφωνήστε την άλλη βδομάδα, …. εως…δεν υπάρχει μία »

Ντράπηκε ο συνάδελφος και μου το εξομολογήθηκε, «έχω φτάσει σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή, σε παρακαλώ δώσε μου δανεικά εκατό ευρω να πληρώσω το ρεύμα, γιατί με απείλησαν πώς θα το κόψουν. »

Εντάξει, εμείς είμαστε προπονημένοι στη συνθήκη της αβεβαιότητας και του μετεωρισμού που επικρατεί ,λογω επαγγελματος, μα φαίνεται πώς οδηγούμαστε σε συνθήκες ανέχειας σε ρυθμούς που δεν ανακόπτονται και δεν έχουν επιστροφή.

Και δεν μπορείς να λυπηθείς περισσότερο για νέους η παλιούς, γιατί οι νέοι απαξιώνονται, αφού δεν μπορούν όχι μόνο να ασκήσουν το επάγγελμά τους και να γίνουν καλύτεροι, αλλά ούτε και τα προς το ζην να βγάλουν από τα λεγόμενα δορυφορικά -γύρω από τις Τέχνες και το Θέατρο- επαγγέλματα , το επάγγελμα του σερβιτόρου ,για παράδειγμα, που για δεκαετίες ήταν ο τροφοδότης των άνεργων ηθοποιών μας, απαξιώθηκε κι αυτό , αφού ποιόν να σερβίρεις και που;

Έβλεπα το καλοκαίρι φίλους που δούλευαν σε μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και μου ‘λεγαν τον Σεπτέμβρη,» τα λεφτά με φτάνουν για τρείς μήνες μόνο, πρέπει να βρω το αργότερο μέχρι τα Χριστούγεννα δουλειά ,γιατί αυτό το καλοκαίρι πήγε άπατο»,.

Αλλά και οι παλαιότεροι, που έχουν ανοιχτεί σε υποχρεώσεις και δεσμεύσεις και τώρα έμειναν ξεκρέμαστοι , με τα ηρεμιστικά στη τσέπη , για να αντιμετωπίσουν το δισεπίλυτο πρόβλημα » πώς πληρώνονται οι λογαριασμοί» .  Και καλά οι συνάδελφοι που ο, η σύντροφος τους εξασκούν άλλα επαγγέλματα με λιγότερους κλυδωνισμούς, άντε πες, λίγη υπομονή, θα έρθουν στο σπίτι κάποια ευρώ, θα περάσει και το σήμερα. Τι να πουν εκείνοι οι καλλιτέχνες που συμβιώνουν με άλλους καλλιτέχνες, εκεί να δείτε ανθρωπιστική κρίση…

Νέοι καλλιτέχνες στα φανάρια, με τη κόκκινη μύτη του κλόουν, και με το παγωμένο χαμόγελο της αμηχανίας, πετάνε μπάλες και κάνουν ταχυδακτυλουργικά, ζητώντας τον πενιχρό οβολό των εποχούμενων. Συνάδελφοι, πίσω απ’ την ασφάλεια της ανωνυμίας που δίνει η ψεύτικη γενειάδα του Αγίου Βασίλη, τα Χριστούγεννα, άλλοι ντυμένοι από πεταλούδες έως ξωτικά, στις εισόδους πολυκαταστημάτων, άλλοι μεταμφιεσμένοι σε κλόουν , περιφέρονται στα παιδικά πάρτυ, διασκεδάζοντας τα παιδικά γενέθλια, καλλιτέχνες που δίνουν τον τόνο στο χειροκρότημα των θεατών των τηλεπαιχνιδιών.

Ακόμα και τα σπηκάζ των διαφημίσεων που κάποτε αποτελούσαν ένα σίγουρο αποκούμπι για δύσκολους καιρούς του καλλιτέχνη, έχουν φτάσει σε μηδενικό σημείο παραγωγής, αφού η αγορά στενάζει. Για να μην πώ για την τηλεόραση που από τον πληθωρισμό των σαράντα σήριαλ έπεσε στην ένδεια των πέντε έξι, και πολλά είναι….

Και κάθε μέρα να βλέπω τις σχολές να αυξάνονται και να πληθύνονται, και τα όνειρα των παιδιών που θα ήθελαν να προσφέρουν να συνθλίβονται στα πεζοδρόμια της καθημερινότητας και της ανέχειας. Κάθε μέρα βλέπω τον κινηματογράφο να γίνεται ρεφενέ, μόνο και μόνο γιατί κάποιοι πυροβολημένοι επιμένουν να θέλουν να εκφράζονται, και βλέπω στο Θέατρο να εξανεμίζονται οικονομίες και να μένουν συνάδελφοι απεγνωσμένοι και απλήρωτοι. Θέατρα να κλείνουν και περιουσίες να χάνονται, τα Δημοτικά περιφερειακά να απαξιώνονται και να υπολειτουργούν ( δεν είναι καιρός για πολυτέλειες σου λέει) και το χειρότερο είναι πώς κάθε μέρα που περνάει καταλαβαίνουμε πώς είμαστε απλά στο προχώλ μιας κρίσης που δεν έχει προηγούμενο στην Ιστορία μας

Και λες, μα δεν υπάρχει ούτε ένα φωσάκι στο σκοτάδι, κάποιο κερί ρε παιδί μου να μας δώσει μια ελπίδα, λίγη ζεστασιά; Πήγα στο θέατρο αρκετές φορές τον τελευταίο καιρό, και ανακάλυψα, γεμάτες αίθουσες, και είδα ανθρώπους να μοιράζονται την ελπίδα με τους καλλιτέχνες,( ευκαιρία να χαμηλώσετε κι άλλο το εισιτήριο παιδιά, συντονιστείτε με την κοινωνία!) και ένιωσα μια βαθιά ζεστασιά, πως η τέχνη έχει γίνει το παρηγορητικό ίαμα. Αν όχι για να μας σώσει , αλλά για να μας ανακουφίσει απ την κατάθλιψη…

51 ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΔΙΑΒΑΣΑ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΑΣ.
    ΕΝΙΩΣΑ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΟΜΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ! ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΑΣ ΜΠΕΡΔΕΥΟΝΤΑΝ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΜΟΥ, ΟΤΑΝ ΜΟΥ ΜΙΛΟΥΣΑΝ ΓΙΑ ΤΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ!
    250 ΓΡ. ΛΑΔΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑ ΠΙΑΝΟΥ!! ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΚΟΙ ΔΟΥΛΕΥΑΝ ΛΙΜΕΝΕΡΓΑΤΕΣ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΤΟΥΣ, ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΡΒΕΛΙ ΨΩΜΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ, ΣΑΝ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ!! ΟΤΑΝ ΒΟΜΒΕΣ ΕΠΕΦΤΑΝ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ, ΖΩΝΤΑΝΑ ΨΑΡΙΑ ΠΕΤΑΓΟΝΤΑΝ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ. ΜΑΘΗΤΕΣ, ΤΟΥ ΕΚΕΙ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ, ΕΤΡΕΧΑΝ ΝΑ ΤΑ ΜΑΖΕΨΟΥΝ. ΝΑ ΦΑΕΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥΣ!!! ΠΟΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΑΡΑΓΕ ΣΚΟΤΩΘΗΚΑΝ, ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΚΥΝΗΓΟΥΣΑΝ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ; ΑΡΚΕΤΑ, ΑΠ’ ΟΤΙ ΘΥΜΑΤΑΙ ΟΙ ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ!!! ΕΚΠΟΡΝΕΥΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑ!!! ΟΙ ΜΑΥΡΑΓΟΤΙΤΕΣ ΖΗΤΟΥΣΑΝ ΔΥΟ ΧΡΥΣΕΣ ΛΥΡΕΣ ΤΟ ΚΑΡΒΕΛΙ, ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ, ΑΝ ΕΙΧΕΣ ΤΟ ΘΡΑΣΣΟΣ, ΤΕΤΟΙΑ ΕΠΟΧΗ, ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΠΙΟ ΙΔΙΕΤΑΙΡΟ, ΟΠΩΣ ΖΑΧΑΡΗ Ή ΚΑΦΕ!!!! (ΕΜ, ΤΕΤΟΙΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ…. ΣΑΝ ΝΑ ΒΓΑΖΕΙΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΑΚΙΑ ΣΟΥ!).
    ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΖΩΗΣ, ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΚΑΙ ΦΟΒΟΣ, ΑΠΕΡΑΝΤΟΣ ΦΟΒΟΣ!
    ΚΙ ΟΜΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΤΕΔΡΑΣΑΝ, ΣΗΚΩΣΑΝ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ, ΝΙΚΗΣΑΝ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΤΟΥΣ, ΤΟΛΜΗΣΑΝ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΟΥΝ! ΕΓΙΝΑΝ ΗΡΩΕΣ! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ, ΚΡΑΤΗΣΑΝ ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΟΛΩΝ ΜΑΣ ΨΗΛΑ… ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ…. ΘΑ ΗΜΑΣΤΑΝ ΑΛΛΙΩΣ!!!
    ΜΗΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΣΤΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ , ΤΗΝ ΜΑΧΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥΣ;
    Γ.Σ.

  2. Έχω πάθος με το κινηματογράφο και δεν σας κρύβω πως από πολύ μικρή ήθελα να ασχοληθώ με αυτόν διαλέγοντας ένα σχετικό επάγγελμα. Έχω αποφασίσει λοιπόν όταν τελειώσω τις σπουδές μου να διαλέξω κάποια σχολή για να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα και επιτέλους να γίνω σκηνοθέτης…
    Όσες φορές το συζητώ με τους γονείς μου ακούω τις ίδιες απαντήσεις «η ανεργία είναι πολύ μεγάλη σε αυτούς τους χώρους» ή «κάντο αν θες για χόμπι αλλά όχι για επάγγελμα» κτλ. Όλα αυτά και άλλα πολλά οι γονείς μου, τα έλεγαν από την αρχή που είπα πως θέλω να ασχοληθώ με την 7η τέχνη και εμένα με έπιανε το πείσμα και έλεγα πως εγώ μόνο αυτό θέλω. Μετά από πολλές ώρες συζητήσεων με την οικογένειά μου, όταν έφτασε ο καιρός να δώσω πανελλήνιες εξετάσεις κάτι μέσα μου, μου έλεγε να δηλώσω και άλλες σχολές και όχι μόνο θεατρολογίες ή σχολές κινηματογράφου… Τώρα μέσα σε όλη αυτή τη κρίση που ζούμε αισθάνομαι λίγο τυχερή διότι ξέρω πως όταν πάρω πτυχίο θα έχω ένα εφόδιο για τη ζωή μου και αν θέλω να ασχοληθώ με τη σκηνοθεσία θα το κάνω μόλις μπορέσω και δεν θα εξαρτηθώ από αυτή… Βλέποντας και διαβάζοντας συνεντεύξεις συναδέλφων σας καταλαβαίνω πως πλέον οι περισσότεροι προσπαθούν να εξασφαλίσουν το μέλλον τους με κάποιο πτυχίο πρώτα και μετά να γίνουν ηθοποιοί και νομίζω πως αυτό είναι το σωστό…Είχα δει μια συνέντευξή σας όπου (αν δεν κάνω λάθος) είχατε πει πως η ανεργία στο χώρο σας άγγιζε το 95%… Είναι κρίμα πάντως γιατί πολλοί νέοι πιστεύουν (βλέποντας πολύ λίγους «πλούσιους» ηθοποιούς) πως μέσα από αυτό το επάγγελμα θα γίνουν πάμπλουτοι…
    Εσείς επειδή ανήκετε σε αυτό το χώρο μπορείτε να μας παρουσιάσετε τη πραγματικότητα και να μας κάνετε να σταματήσουμε να πιστεύουμε στα παραμύθια που μας παρουσιάζει -κυρίως- η τηλεόραση και μπράβο σας, καλά θα κάνουν όλοι να αρχίσουν να περιγράφουν τη πραγματικότητα…
    Και κάτι τελευταίο στη τηλεόραση δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να υπάρχουν πολυθεσίτες από τη στιγμή που η ανεργία σε αυτό το χώρο χτυπάει κόκκινο…

    Η πραγματικότητα δεν είναι οι ΛΙΓΟΙ πλούσιοι αλλά οι ΠΟΛΛΟΙ φτωχοί!!!
    Με σεβασμό ΜΑΡΙΑΝΙΝΑ!!!

  3. Ένα πολύ ρεαλιστικό κείμενο για το χώρο του σημερινου θεάτρου!!Θα ήθελα να προσθέσω και την απαξίωση των συναδέλφων που δεν έπαιξαν ποτέ στο Αμόρε από το Εθνικό Θεατρο και το διευθυντή του καθώς και τις «εσωτερικές» ακροάσεις που γίνονται για να μη τις μαθαίνει κανείς!
    Καλά όμως έκανες και τα έγραψες!!Μπράβο Στέλιο!!

  4. Ανήκω στην κατηγορία των νέων ηθοποιών που εξασκούν τις δορυφορικές δουλειές κι απλά έχει απελπιστεί.Οι ακροάσεις είναι ελάχιστες,θα πρέπει να δαπανάς χρήματα για να έχεις σε καλή κατάσταση τη φωνή,την κίνηση και την υποκριτική σου. Συνήθως δεν έχεις για όλα αυτά.Κι όταν σε καλέσουν σε κάποια καλή ακρόαση πάντα υπάρχει κάποιος πιο έμπειρος κι εξασκημένος. Και φεύγεις με άδεια χέρια.

    Πέρασα μια περίοδο βαθειάς μελαγχολίας και τώρα προσανατολίζομαι στο ν’αλλάξω προορισμό..Με πονάει που αφήνω ένα όνειρο αλλά οι πόρτες είναι κλειστές,τα ενοίκια και λοιποί λογαριασμοί τρέχουν. Δεν είμαι από εύπορη οικογένεια για να με στηρίξει ούτε έχω γνωστούς για να χτυπάνε τα τηλεφωνα και να μου λένε γι’ακροάσεις και δουλειές.

    Θα συμβούλευα έναν νεώτερο να μην σπούδαζε ηθοποιός γιατί δε σημαίνει φως..κι ακόμα κι αν πιστεύει σε παραμύθια όπως κι εγώ κάποτε ο κόσμος είναι σκληρός σαν το φως του προβολέα στα μάτια..αν το κοιτάς πολλή ώρα είτε κλείνεις τα μάτια είτε αποστρέφεις το βλέμμα αλλού..

  5. Υπάρχουν πολλές απορίες για τα σημερινά.
    Γίναμε εκατομμυριούχοι, φτωχοί, απένταροι. Δεν υπάρχει ρευστότητα. Οι υποχρεώσεις πολλές.
    Πόσοι βρίσκονται στο τσίμα-τσίμα; Απ’ ότι αφουγγράζουμαι και ο ίδιος βιώνω είναι πολλοί. Εντυπωσιακά πολλοί!!!
    Ποιος και πως αντιδρά. Το γέλα παλιάτσε έστω και με μειωμένο εισιτήριο (καλή ιδέα) είναι μια κάποια λύση, αλλά μέχρι πότε.
    Μου κόβονται τα πόδια, κλαίει η ψυχή μου όταν σκέφτομαι τον νέο άνεργο, τον πενηντάρη με οικογένεια απολυμένο,(παιδί μου δεν έχω δουλειά, δεν έχω μεροκάματο… Εσύ πατέρα που ήσουν ο καλύτερος κι ο δυνατότερος και κλαις !!!).
    Τόση θλίψη, τόση στεναχώρια, τέτοια απόγνωση!

  6. Αυτοι οι «πυροβολημενοι που επιμενουν να θελουν να εκφραζονται» που ακριβως βρισκουν τα λεφτα για να «εκφραζονται?» Ποιος ακριβως ειναι ο μηχανισμος που επιβαλλει εναν ηθοποιο εναν σεναριογραφο η εναν σκηνοθετη στον απολυτως κρατικοδιαιτο χωρο που λεγεται τηλεοραση? Γιατι βλεπουμε παλιες ελληνικες ταινιες των οποιων τους διαλογους τους ξερουμε απ εξω κι ομως εξακολουθουν να μας συνεπαιρνουν? Μια ειναι η απαντηση για ολ αυτα και για πολλα αλλα ερωτηματα γυρω απ τον χωρο σας κ. Μαινα Ο χωρος πρεπει να απομακρυνθει απο το δημοσιο χρημα πρεπει να παψει να ειναι κρατικοδιαιτος πρεπει να μιλαει μονο το κοινο και το εισιτηριο και κανεις αλλος. Ουτε ΔΗΠΕΘΕ ουτε επιδοτησεις ουτε «τηλεοπτικες επιτυχιες» με προσυμφωνιες με την Κρατικη απατη που λεγεται AGB ΟΥΤΕ ΤΙΠΟΤΑ. Και τοτε ολα θα μπουν στη θεση τους οι αταλαντοι θα πανε στο σπιτι τους οι ταλαντουχοι θα βρουν τον χωρο που δικαιουνται και εμεις θα παψουμε να απορουμε για τη θεση που εχουν στο χωρο και την προωθηση που απολαμβανουν απο κρατικοδιαιτους μηχανισμους πολλοι σεναριογραφοι ηθοποιοι και σκηνοθετες, με μηδενικη στην πραγματικοτητα ανταποκριση από τον κοσμο Οπως δεν απορησαμε ποτε για κανεναν στον παλιο καλο ελληνικο κινηματογραφο

  7. Kύριε Μάϊνα οι Έλληνες στηρίζουν το θέατρο. Και τις λαϊκές απογευματινές , με μειωμένο εισιτήριο, που συνήθως είναι πέμπτη ή παρασκευή, και το σαββατοκύριακο ο κόσμος πάει θέατρο. Πλην όμως οφείλουμε να παραδεχτούμε οτι υπάρχει μεγάλος αριθμός θεάτρων στην Αθήνα, κάτι σαν τους ταξιτζήδες δηλαδή. Από ότι έχω ακούσει η Αθήνα έχει περισσότερα θέατρα και από τη Νέα Υόρκη ή το Λονδίνο. Είναι φυσικό λοιπόν να μην έχουν όλοι δουλειά και μάλιστα σε περίοδο κρίσεως που κλείνουν τόσες επιχειρήσεις.

  8. Μαινα «μου»,αν ειχες τη καλη συνηθεια ν’ απαντας σε σχολια,οπως η Ζουνη,να καναμε τον κοπο..

    Τωρα,ο.τι & να γραψουμε,μας εχεις…γραμμενους…

    Επι του θεματος,μηπως καποια επαγγελματα,οπως τα » καλλιτεχνικα» ειναι για ελαχιστους
    με φυσικο ταλεντο ?

    Οταν πλακωνει η μαριδα,επομενο ειναι να υπαρχει… » ανεργια » …

    Οπως στη χωρα υπαρχουν 10 » τραγουδιστες » / μελωδοι που ειναι αληθινα ταλεντα,
    ετσι & στο θεατριλικι / » ηθοποιια » υπαρχουν αλλοι…20 …

    Μεχρι εκει. Οι υπολοιποι μπορουν να πανε να…εργαστουν αλλου…

  9. Και που είσαι ακόμα Στέλιο …. δεν έχεις δει τον πάτο του βαρελιού …. έχει πολύ ακόμα …
    Λύση ? απο που ? πως ? απλά … λύση δεν υπάρχει …. σκύψε και ….. υπομονή …. στο διηνεκές ..

  10. καλα περασαμε, καλα περασατε καιρος να καταλαβουν και οι θεατρινοι πως υπαρχουν για να δια-σκεδαζουν τον κοσμο μονο οταν ειναι χορτατη η κοιλια!
    Το αν καταντανε καποιες κατηγοριες επαγγελματων… και τι εγινε?
    Πολλοι εμαθαν να ζητιανευουν και να πινουν ασπρο πατο το ποτηρι της απαξιωσης κι ας ηταν χρησιμοι στο «συστημα»!

  11. Κύριε Μάϊνα,

    δεν γνωρίζω τον χώρο εκ των έσω, παρά μόνο ως θεατής, ως άνθρωπος που δεν ασχολείται ενεργά με την τέχνη αλλά την αγαπάει έχοντας μια ιδιαίτερη αδυναμία στον κινηματογράφο και το θέατρο, τα οποία ως μέσα της τέχνης φθείρονται ολοένα και περισσότερο από το εύκολο χρήμα και την κενοδοξία. Στο βωμό της τηλεθέασης και της οικονομικής στενότητας η τηλεόραση φτωχαίνει συνεχώς σε δημιουργικότητα και βλέπουμε τα κανάλια να κατακλύζονται από ευτελείς αντιγραφές ξένων reality που όμως συνεχίζουν να πουλάνε. Στον κινηματογράφο ισχύει το κάθε πέρσι και καλύτερα (ευτυχώς με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις) και τα θέατρα (τουλάχιστον στην Θεσσαλονίκη που κατοικώ) να γεμίζουν μόνο σε γιορτές και αργίες. Όσον αφορά το τελευταίο θα ήθελα να προσθέσω πως το αντίτιμο του εισιτηρίου που κυμαίνεται στα 20-30 ευρώ δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητο, ιδιαίτερα σε περίοδο οικονομικής λιτότητας . Δεν γνωρίζω τα έξοδα και τις αμοιβές των συντελεστών μιας παράστασης αλλά υποθέτω πως τα περισσότερα τα καρπώνεται ο επιχειρηματίας και οι πρωταγωνιστές. Θεωρώ πως οι πιο καταξιωμένοι ηθοποιοί έχετε την δύναμη να πιέσετε για φθηνότερες τιμές, άλλωστε είστε ένας από τους κύριους παράγοντες που θα ωθήσουν τον θεατή να πάει σε μια παράσταση.

    Δυστυχώς η κρίση τόσο σε οικονομικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο δεν αντικατοπτρίζεται μόνο στον καλλιτεχνικό χώρο. Τα προβλήματα που αναφέρεται στο κείμενο σας δεν αφορούν μόνο τους ηθοποιούς αλλά όλους τους νέους ανθρώπους που πασχίζουν να τελειώσουν μια σχολή και βρίσκονται σε αδιέξοδο όντας άνεργοι, κακοπληρωμένοι, ανασφάλιστοι ή απασχολούμενοι σε άσχετα επαγγέλματα από αυτά των σπουδών τους.

    Πιστέυω πως μεταξύ αυτών που μπορούν να βοηθήσουν την χώρα μας να βγει απ’ το τέλμα είστε οι άνθρωποι της τέχνης. Μετά λύπης όμως διαπιστώνω πως λίγοι είναι αυτοί που έχουν το θάρρος ή την διάθεση να τοποθετηθούν δημόσια όπως κάνετε εσείς για όσα διαδραματίζονται στην χώρας μας τον τελευταίο χρόνο. Και ακόμα πιο λίγοι είναι εκείνοι που θα προτείνουν λύσεις. Θεωρώ πως σε χαλεπούς καιρούς όπως αυτούς που διανύουμε, το χρέος των πνευματικών ανθρώπων απέναντι στην κοινωνία που υπηρετούν και αυτή με την σειρά της τους θαυμάζει, είναι να βγαίνουν στην πρώτη γραμμή και να εκφράζονται με παρρησία. Όχι μονάχα να εμπνέουν με το έργο τους αλλά να δείχνουν τον δρόμο με τις πράξεις τους, την έμπρακτη διαμαρτυρία τους. Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε στο μακρινό παρελθόν για να θυμηθούμε ανθρώπους όπως ο Θεοδωράκης, ο Σαββόπουλος, η αείμνηστη Τζένη Καρέζη και πολλούς ακόμη καλλιτέχνες που βγήκαν μπροστά σε μια δύσκολη εποχή για την κοινωνία.

  12. ‘Ελεος ρε παιδιά!!! Τι μεμψιμοιρία είναι αυτή? Και με την πρώτη δυσκολία αρχίσατε την εσωτερική φαγωμάρα!!! Ντροπή! «Μαρίδες», «ατάλαντοι», «κρατικοδίκαιοι», «υπερπληθυσμός θεάτρων», «η κακιά τηλεόραση», «τα κακά ΔΗΠΕΘΕ»…

    Μου θυμίζετε ολοκληρωτικά καθεστώτα που δημιουργούν «εχθρούς» για να καταστήσουν αναγκαία την ύπαρξή τους.

    Να κλείσουν τα θέατρα? Να καταργηθούν τα ΔΗΠΕΘΕ? Να ξεκινήσει πογκρόμ ενάντια στους δήθεν ατάλαντους για να βρείτε οι λίγοι «καλοί» δουλειά? Τέλεια! Αυτό είναι Τέχνη! Στην κοιτίδα του Πολιτισμού θα γίνουμε χειρότεροι απ’ τους Βαρβάρους!

    Όσο για τον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο, στηρίχτηκε επίσης στις κρατικές επιδοτήσεις και θυμηθείτε ότι αντιμετώπισε για πολλά χρόνια το σνομπισμό των τότε “ταλαντούχων” συναδέλφων.

    Ανεργία υπάρχει ΠΑΝΤΟΥ! Νέοι με καμμένα όνειρα, μεσήλικες με υποχρεώσεις απολυμένοι, υπάρχουν σε κάθε χώρο! Λέτε να αρχίσουμε όλοι να διώκουμε τους “ανταγωνιστές” μας? Γιατί να μην ξεκινήσουμε κ έναν νέο εμφύλιο να μείνουμε οι μισοί? Ας διώξουμε και τους μετανάστες γιατί αυτοί μας “τρώνε” δουλειές.

    Ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. Ας γίνουμε καλύτεροι όλοι κ ως καλλιτέχνες και ως άνθρωποι κ κυρίως ως πολίτες για να έχουμε ένα καλύτερο αύριο για εμάς κ τα παιδιά μας.

    Αυτοί που δεν έχουν χώρο ανάμεσα μας είναι οι “εχθροί”!

  13. Ετσι μπραβο,ο καλος αρθρογραφος ( απαισια λεξη ) απανταει στα σχόλια ,ιδιαιτερα στα…δυσκολα…

    Αντε ν’αλλαξει & το μαυρο κι αραχλο φοντο,να μη βγαζουμε τα ματια μας…

  14. Ε! τι καθόσαστε, λοιπόν, ποιητές
    βγήτε στους δρόμους, καβαλήστε στα λεωφορεία, ανεβήτε στις αμαξοστοιχίες
    να δήτε καθώς θ’ απαγγέλετε τα τραγούδια σας
    ν’ ανθίζει μες στην καρβουνόσκονη σαν έν’ άσπρο τριαντάφυλλο
    το γέλιο των μηχανοδηγών.
    Πηγαίντε στη λαϊκή αγορά
    ανάμεσα στις φωνές και τη μυρουδιά των λαχανικών.
    Είναι εκεί μια αντρογυναίκα με ξυλοπάπουτσα
    που αν χαμογελάσει με τους στίχους σας
    σημαίνει πως κάτι φτιάξατε στη ζωή σας.
    Γιατί αυτή η αντρογυναίκα με το πλατύ, βλογιοκομένο πρόσωπο
    έχει τρία παιδιά σκοτωμένα
    και δεν τόχει σκοπό να γελάσει με μυξάρικους στίχους.
    Ανεβήτε με τα πριονοπέδιλα πάνω στους στύλους του τηλέγραφου
    και τραγουδήστε και ξανατραγουδήστε
    και κουνώντας σαν ένα τσαλακωμένο κασκέτο την καρδιά σας
    χαιρετήστε
    το μέλλον.

    Από τη συλλογή Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο (1956)

    Με αυτό το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη, γραμμένο τόσα χρόνια πριν, μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί το ρόλο όχι μόνο των ποιητών αλλά και όλων των καλλιτεχνών και των πνευματικών ανθρώπων, ακόμα και του καθένα από μας σε περιόδους τόσο δύσκολες για όλους μας.
    Και παρ’όλο που οι συνθήκες έχουν αλλάξει άρδην από τις μέρες που γράφτηκε αυτό το ποίημα, έχουμε ακόμα τη δυνατότητα να βοηθήσουμε τους καλλιτέχνες και να μας βοηθήσουν και αυτοί.
    Γιατί αυτό που χρειαζόμαστε τώρα πιο πολύ από ποτέ τα τελευταία χρόνια, είναι να αποδείξουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας σε όσους το έχουν ανάγκη, με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας.
    Τώρα πιο πολύ ποτέ να σταθούμε δίπλα στον πατέρα μας, που χάνει τη δουλειά του, δίπλα στο γείτονα, δίπλα στο μετανάστη, δίπλα στο μαθητή, που προσπαθεί να ονειρευτεί το μέλλον του, και όλοι αυτοί δίπλα σε μας. Και ο καθένας με όσες δυνάμεις έχει. Και όλοι μαζί να προστατεύσουμε την αξιοπρέπειά μας που πολεμάνε με νύχια και με δόντια να αρπάξουνε.
    Τίποτα δεν έχει χαθεί, μόνο κάποιοι μας έχουν θολώσει τα μάτια μας…

  15. Συγχαριτήρια , κάτι τέτοια μου δίνουν κουράγιο κι ελπίδα να λέω μεσα μου, ρε παιδια, θα τη σκαπουλάρουμε, δεν θα μας λυγίσουν ,δεν μπορεί ενας λαός που εβγαλε εναν Σολωμο, ενας Παλαμά, εναν Σεφέρη εναν Λειβαδίτη εναν Ελύτη, νατον καταπιεί η ιστορία, δεν γίνεται.

  16. ΚΥΡΙΕ ΜΑΙΝΑ ΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΕ ΟΛΑ ΜΑΖΙ ΣΑΣ, ΣΑΣ ΧΑΙΡΩΜΕ ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΑΤΑΙ.
    ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ.

  17. Διαβάζω τόση ώρα αυτά που γράφετε και μου φαίνονται αν όχι ακραία,τότε τουλάχιστον απαισιόδοξα…είναι η πραγματικότητα δεν αντιλέγω,όμως πώς θα προχωρήσουμε στην ζωή μας αν τα βλέπουμε όλα έτσι?Δηλαδή δεν υπάρχει τίποτε αισιόδοξο για την νέα γενιά καλλιτεχνών;Τί χώρα φτιάξαμε …πώς αφήσαμε ετσι τον πολιτισμό μας…τί άνθρωποι γίναμε;Κι αν τέλος όλα αυτά είναι όπως τα παρουσιάζετε,ρωτώ εσάς,έναν τόσο έμπειρο και καταρτισμένο ηθοποιό…πώς θα ανακάμψει η κατακεραυνωμένη αυτοπεποίθηση των νέων που ευελπιστούν να ασχοληθούν με τον καλλιτεχνικό χώρο;Και δεν μιλώ αυθαίρετα…Είμαι 17 χρονών και σε δυο μήνες δίνω πανελλήνιες εξετάσεις ,ενώ σε τρεις πρόκειται να συμπληρώσω το μηχανογραφικό μου.Οι γονείς μου μου <>να μπώ σε κάποια σχολή με άμεση επαγγελματική αποκατάσταση,ενώ εγώ ασχολούμενη 7 χρόνια ερασιτεχνικά με το θέατρο και λέγοντας,από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,οτι θέλω να γίνω ηθοποιός,έχω πεισμώσει να δηλώσω σχολή θεάτρου…αν είχα την οικονομική δυνατότητα θα περνούσα σε μια σχολή και παράλληλα θα πήγαινα σε μια ιδιωτική δραματική σχολή,αλλά δεν την έχω….τι γίνεται λοιπόν για εμάς;Εμάς που η αγάπη για την υποκριτική κυλά σαν ζεστό κύμα μέσα στις φλέβες μας; Ποιό το μέλλον μας;Ποιά η λύση στο δίλημμα μας;…….Η πραγματικότητα είναι σκληρή και εγώ συνήθιζα τόσα χρόνια να μου την κρύβω….σε λίγο όμως θα την αντικρίσω κατάματα και τότε θέλω να πω ,πως ναι!έκανα την σωστή επιλογή!…….Να ακολουθήσω ,λοιπόν, αυτό που τα ενδόμυχά μου μανιωδώς ζητούν,παίρνοντας ένα ρίσκο ζωής…ή να ακούσω τους γονείς μου;……

  18. Επί του κειμένου δεν θα γράψω κάτι, τα περιγράψατε τόσο καλά. Ένα μπράβο θα σας πω διότι συζητάτε και συνδιαλέγεσθε με τους σχολιαστές σας και αυτό είναι εξαιρετικά σπάνιο για διάσημο. Σχεδόν όλοι οι διάσημοι ανοίγουν σελίδες στο facebook και κάνουν blogs και δεν δίνουν σημασία σε αυτούς που γράφουν ή τους ρωτάνε κάτι. Μπράβο και πάλι μπράβο, η θετική σας αύρα, η αστείρευτη καλοσύνη και η αγνότητα της ψυχής σας που βγαίνει από τη δουλειά σας επιβραβεύεται πολλαπλώς.

    Δημήτρης

  19. Δεν νομίζω πως η κατάσταση που ζούμε τώρα είναι χειρότερη από το άλλο άκρο, που το ζήσαμε για χρόνια. Προσσωπικά την προτιμώ. Μέσα στα δύσκολα γεννιέται η τέχνη, όχι στα εύκολα. Και ναι, όπως ακριβώς λέει ο Σ.Μ. στην απάντηση στο πρώτο σχόλιο., αν αγαπάς την Τέχνη θα βρεις τον τρόπο να εκφραστείς και με λίγα μέσα, και με τις ελάχιστες απολαβές.

  20. καλησπέρα σε όλους , χαιρετώ σας κύριε Μάϊνα,

    έπεσα τυχαία εδώ όταν σε μία μηχανή αναζήτησης έβαλα το όνομα του Τάσου Λειβαδίτη και τον άνθρωπο με το ταμπούρλο. Δεν έχω καμία σχέση με το θέατρο πέρα από την αγάπη μου για αυτό και το γεγονός ότι όλοι κρύβουμε έναν ηθοποιό μέσα μας. Όμως διάβασα προσεχτικά τα λόγια σας γιατί αν μη τι άλλο είναι καιρός που όλοι αντιμετωπίζουμε την ανεργία ,ανησυχίες και διάφορες μορφές κατάθλιψης. Τώρα είναι η ώρα να φορέσουμε τα γάντια του μποξ, λέω εγώ σαν ένας απλός χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις άνθρωπος, με τεράστια αγάπη στους καλλιτέχνες πάσης φύσεως και με κλίση να στραφώ στο χώρο με κάποιο τρόπο που θα επιννοήσω και μου έχει δημιουργηθεί η ανάγκη να το κάνω τα τελευταία χρόνια περνώντας δύσκολα. Τελικά αυτή είναι η τέχνη ,είναι η δύναμη η κινητήρια που κρύβουμε μέσα μας αναζητώντας τρόπο για επικοινωνία , έκφραση. Η κρίση δεν είναι άλλο από την έλλειψη επικοινωνίας.

    θα συμφωνήσω απόλυτα με απόψεις που διάβασα παραπάνω και θα συγχαρώ γραπτώς τους: ασπασία , έφη , έλενα , μυρτώ, δημήτρη , μαύρο γάτο , γιάννη, πέτρο, χρήστο.

    θα παρακαλέσω εσάς κύριε Στέλιο να συνεχίσετε με δύναμη ψυχής σε ότι μονοπάτι μπορείτε να ταιριάξετε το πνέυμα και την καρδιά σας!

    και θα τελειώσω με ….

    Όμορφη και παράξενη πατρίδα
    ω σαν αυτή που μου ‘λαχε δεν είδα

    Ρίχνει να πιάσει ψάρια πιάνει φτερωτά
    στήνει στην γη καράβι κήπο στα νερά
    κλαίει φιλεί το χώμα ξενιτεύεται
    μένει στους πέντε δρόμους αντρειεύεται

    Όμορφη και παράξενη πατρίδα
    ω σαν αυτή που μου ‘λαχε δεν είδα

    Κάνει να πάρει πέτρα την επαρατά
    κάνει να τη σκαλίσει βγάνει θάματα
    μπαίνει σ’ ένα βαρκάκι πιάνει ωκεανούς
    ξεσηκωμούς γυρεύει θέλει τύρρανους

    Όμορφη και παράξενη πατρίδα
    ω σαν αυτή που μου ‘λαχε δεν είδα

    Οδυσσέας Ελύτης, Όμορφη και παράξενη πατρίδα

    Κι αν μας πουν ότι είμαστε σχεδόν ρομαντικοί, ότι είμαστε αδιόρθωτοι ιδεαλιστές, ότι σκεφτόμαστε το αδύνατο, εμείς πρέπει χίλιες φορές να απαντήσουμε «ναι, είμαστε» (Τσε Γκεβάρα)

    με σεβασμό και αισιοδοξιά,
    εύα

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here