Ο Νταλάρας μίλησε λεβέντικα για τον Τζιμάκο και έπεσαν να τον φάνε

4
2266

Ρε φιλαράκι, τι άνθρωποι είμαστε, επιτέλους; Σε τι χώρα ζούμε, ρε γαμώτο;

Πέθανε ο Τζιμάκος και βγήκε ο Νταλάρας -που είχε τρελή αντιδικία μαζί του- να πει μια μεγάλη αλήθεια, ότι απέναντι στο θάνατο είμαστε όλοι ασήμαντοι. Και να συμπληρώσει ότι «οι αντιθέσεις που είχα μαζί του στο παρελθόν, με κάνουν να λυπάμαι πιο βαθιά».

Και αντί να πούμε «μαγκιά του», πέσαμε να τον φάμε. Εντάξει, όχι όλοι, αλλά αρκετοί. Λες και ήταν υποχρεωμένος από το νόμο να βγει και να μιλήσει δημόσια και, μάλιστα, με αυτό τον τρόπο. Λες και το επέβαλε κάποια οιονεί ηθική αστυνομία, φιλαράκι μου.

Τον χαρακτήρισε «ταλαντούχο άνθρωπο», που «με τη σκέψη του, το χιούμορ του και την οξύτητα του λόγου του, ήταν χρήσιμος στην κοινωνία, όπως όλοι οι πραγματικοί καλλιτέχνες».

Ποιος, ο Γιώργος Νταλάρας. Ποιον; Τον Τζίμη Πανούση, που τον είχε κάνει «κομμάτια» με τη σάτιρά του, και εκείνος τον έτρεχε στα δικαστήρια.

Ναι, αλλά ο Τζιμάκος πέθανε. Και ο αντίδικός του ένοιωσε την ανάγκη να πει δυο λεβέντικες κουβέντες. Ναι, λεβέντικες, φιλαράκι. Και αληθινές. Τίποτα δεν είμαστε μπροστά στον θάνατο, απολύτως τίποτα. Αυτό είπε ο Νταλάρας. Και γιατί να μην πιστέψουμε, δηλαδή, ότι μετά από τέτοια σκληρή αντιπαράθεση έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Τζιμάκος ήταν αληθινός καλλιτέχνης και χρήσιμος στην κοινωνία; Γιατί πρέπει να τον χαρακτηρίσουμε υποκριτή; Δεν θα μπορούσε απλώς να σιωπήσει; Κανείς δεν επρόκειτο να τον κατηγορήσει για αυτό, κανείς δεν θα του ζήταγε τα ρέστα.

Σε ξαναρωτάω, λοιπόν, φιλαράκι, τι άνθρωποι είμαστε;

Ο Νταλάρας μίλησε λεβέντικα για τον Τζιμάκο και έπεσαν να τον φάνε

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Είμαστε αγράμματοι και αδιάβαστοι, φιλαράκι μου. Είμαστε βουτηγμένοι στο μίσος, έτοιμοι να στάξουμε χολή. Είχα βρεθεί ένα βράδυ στου Τζιμάκου, έδειχνε σε ένα μόνιτορ τον Νταλάρα, πάνω από την Κύπρο και έρεαν από το στόμα του, αντί νότες, φράγκα. Ποιος δεν θα έκανε μήνυση σε οποιονδήποτε, ξέρω από τα νομικά ότι ακόμα και ο υπαινιγμός είναι αιτία μήνυσης.
    Φιλαράκι, η εποχή δε σηκώνει ανωτερότητες, ούτε πράξεις πολιτισμού, δε σηκώνει ευγενικούς ανθρώπους.
    Πίσω από την ανωνυμία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, γινόμαστε όλοι σκατόψυχοι, χίλια συγγνώμη σας εύχομαι, φιλαράκι.

  2. Δεν συμφωνώ μαζί σου ΔΕΣΠΟΙΝΑ. Ίσως όπως εσύ λες ο Νταλάρας να είχε δίκιο 100% και πήγε στα Δικαστήρια, δεν θα το κρίνω εγώ. το θεωρώ όμως υποκρισία να εγκωμιάζεις έναν άνθρωπο μετά θάνατον. Άλωστε ο πεθαμένος δεν το χρειάζεται.
    Τι θα πεί λεβεντιά να βγάζω εγώ το μάτι σε κάποιον και όταν αυτός πεθάνει να τον εγωμιάζω. Θεωρώ ότι τον άνθρωπο τον τιμάς εν τη ζωή.

  3. Αν είχε δίκιο ή όχι ο κύριος Νταλάρας, το έκρινε η δικαστική απόφαση, η οποία ήταν καταδικαστική για τον Τζιμάκο.
    Αυτό δεν μέτρησε, γιατί φοβάμαι πως η κοινή γνώμη, (εμετική έκφραση αλλά τι να γίνει), συντάσσεται με τον χαμένο.
    Θέλει πάντως ψυχή να βγεις και να μιλήσεις με καλά λόγια για κάποιον που εν ζωή σε ξεφτίλισε. Για όποιους λόγους και αν το έκανε ο Γιώργος Νταλάρας, τον τιμά. Αν το έκανε ενώ ζούσε ο Τζιμάκος, θα άκουγε τα χείριστα, είπαμε, Jimy, οι πολλοί πάνε με τον χαμένο.

  4. Δεν ξέρω Δέσποινα τι αποφάσισε η Δικαιοσύνη και δεν με ενδιαφέρει. Πάντως δεν φημίζεται και αυτή πάντα για τις αμερόληπτες αποφάσεις της. Τώρα λάθος ή σωστό υπήρχε μία αντιπαράθεση και μία έχθρα μεταξύ των δύο.
    Το να εγκωμιάζεις κάποιο μετά θάνατον κατα τη δική μου γνώμη είναι δώρο άδωρο και το βρίσκω άτοπο.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here