Ο εργαζόμενος δεν είναι ποντίκι να τον στριμώχνεις στη γωνία

7
38

Άκουσα τον πρωθυπουργό να το λέει. «Μέχρι να ολοκληρωθεί ο κοινωνικός διάλογος η κυβέρνηση δεν παρεμβαίνει». «Και αν οι κοινωνικοί εταίροι, κύριε πρόεδρε, δεν συμφωνήσουν στη μείωση του μισθολογικού κόστους»; Και εκείνος δεν απάντησε. Δεν ήθελε. Όσο κι αν προσπάθησαν από το Μαξίμου να το μαζέψουν μετά, είναι φανερό ότι ο Λουκάς Παπαδήμος άφησε συνειδητά ανοιχτό το ενδεχόμενο να υπάρξει νομοθετική παρέμβαση για τη μείωση των αποδοχών των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, ενώ έχει πλήρη γνώση ότι ένα τέτοιο νομοθέτημα δεν θα περάσει από τη Βουλή. Ο πρωθυπουργός πιέζει, αλλά είναι αμφίβολο αν η τακτική να στριμώχνεις το ποντίκι στη γωνία αποδίδει πάντα. Συνήθως το ποντίκι γίνεται θηρίο και ορμά να δαγκώσει αποφασισμένο να πεθάνει…

Πάμε τώρα στους κοινωνικούς εταίρους.

Η ΓΣΕΕ δεν συζητά καμία περικοπή μισθών παρά μόνο τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους, που συνεπάγεται και μείωση συντάξεων – αλλά αυτό δεν το λέει. Οι συνδικαλιστές που την απαρτίζουν επιμένουν πως έτσι υπηρετούν τα συμφέροντα των εργαζομένων, ενώ η ανεργία με τα επίσημα σημερινά στοιχεία σκαρφάλωσε πάνω από το 18%. Είμαστε κάτω από το γκρεμό αλλά η ομοσπονδία που εκπροσωπεί τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα επιμένει πως πρέπει να συμπεριφερόμαστε σα να βρισκόμαστε στο σαλόνι του σπιτιού μας, Συνειδητά εθελοτυφλεί .

Τρία χρόνια τώρα, από τότε που η κρίση άρχισε να αγγίζει την πραγματική οικονομία, όλες, μα όλες, οι επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα έχουν κάνει μειώσεις μισθών πολύ μεγαλύτερης κλίμακας από την περικοπή του 13ου και 14ου μισθού.

Τρία χρόνια τώρα, και παρά την εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας, η μείωση των ωρών εργασίας στις μικρές επιχειρήσεις και η αναστολή των αυξήσεων κάθε είδους (είτε προβλεπόμενες από τη σύμβαση, είτε ωριμάνσεις) είναι η συνήθης πρακτική για την επιβίωση. Πολύ συχνά η συνταγή δεν πετυχαίνει και οι απολύσεις των εργαζομένων είναι η κατάληξη.

Η ΓΣΕΕ τα ξέρει όλα αυτά. Ξέρει και τους αριθμούς πίσω από τους οποίους είναι οι άνθρωποι που κινδυνεύουν. Κινδυνεύουν να στερηθούν, πέρα από τη δουλειά που έχασαν την ίδια τους την αξιοπρέπεια. Αλλά δεν διαπραγματεύεται. Δεν συζητά το πάγωμα ως μια ένδειξη ότι όλοι καταλαβαίνουμε πως εδώ που φθάσαμε το στοίχημα είναι η επιβίωση και αν καταφέρουμε να περάσουμε τον κάβο θα τα ξαναπούμε. Οι δικαιολογίες είναι πολλές. Γιατί να αναλάβουν ο Παναγόπουλος και ο Κιουτσούκης το βάρος για το πάγωμα των μισθών, όταν τα κόμματα που τους ανέδειξαν, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, εμφανίζονται να δίνουν τη μάχη για τη διατήρηση των κεκτημένων; Γιατί να προσγειωθούν στην πραγματικότητα οι συνδικαλιστές και να αναζητήσουν λύσεις την εποχή της κρίσης, όταν οι δικοί τους άνθρωποι πλειοδοτούν σε υποσχέσεις και αποφεύγουν να περικόψουν πρώτα απ’ όλα τα προνόμια των κομμάτων;

Μετά είναι και οι εργοδότες. Αυτοί βρήκαν παπά και είπαν να θάψουν πέντε -έξι. Διότι όλοι ξέρουμε πως ειδικά στα ξενοδοχεία η μαύρη εργασία ανθεί – ειδικά στα ξενοδοχεία – και πως οι ασκούμενοι από τρίτες χώρες κάνουν όλη τη δουλειά έναντι πινακίου φακής, Αλλά ο ΣΕΤΕ θέλει να έχει και τη βούλα του κράτους. Οι άλλοι εργοδότες, επίσης, ξέρουν πολύ καλά πως η αγορά αυτορρυθμίζεται πάντα σε βάρος των εργαζομένων. Ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις των σοβαρών επιχειρηματιών που, στην περίοδο της κρίσης, θυμούνται τα κέρδη που, τους έφεραν οι ίδιες επιχειρήσεις που τώρα είναι ζημιογόνες.

Και οι τρεις πρωταγωνιστές των ημερών (οι πολιτικοί, οι εκπρόσωποι των εργαζομένων και οι εργοδότες) συμμετέχουν με πλήρη συνείδηση στο θέατρο του παραλόγου. Ξέρουν, ο καθένας από τις πηγές του και όλοι μαζί, πως η πραγματικότητα τους έχει ξεπεράσει. Οι πολιτικοί συζητούν για το αν πρέπει η όχι να νομοθετήσουν την απορρύθμιση σε μια αγορά εργασίας που μετατρέπεται ραγδαία σε ζούγκλα στο όνομα της ανάγκης, οι συνδικαλιστές εμφανίζονται να φρουρούν κεκτημένα που όχι μόνο είναι αδειανά πουκάμισα αλλά στο τέλος τους καθιστούν απολύτως αναντιστοίχους, σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες εκείνων που εκπροσωπούν.

Όσο για τους εργοδότες, με δεδομένο τον προηγούμενο βίο τους, δεν μπορούν να πείσουν ότι ενδιαφέρονται για τίποτε άλλο παρά μόνο για την τσέπη τους και τη διατήρηση των κερδών που συγκέντρωσαν την περίοδο των παχέων αγελάδων.

Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ οι εργαζόμενοι φτωχαίνουν ραγδαία και χωρίς νομοθετική ρύθμιση, οι απολυμένοι είναι χιλιάδες κάθε μήνα και οι άστεγοι, οι άνθρωποι που δεν έχουν ούτε τα προς το ζην, γεμίζουν ξενώνες και παγκάκια. Είναι εκείνη η πικρή εικόνα που οι πολιτικοί, οι συνδικαλιστές και οι εκπρόσωποι των εργοδοτών, ως άλλοι Δον Κιχώτες ντυμένοι με τη στολή του Ιππότη μάχονται με τους ανεμόμυλους, Στο μεταξύ, ο Σάντσο έχει καθίσει στη γωνία του και αργοπεθαίνει, αλλά ο αφέντης του δεν το βλέπει στην κρίση μεγαλείου που βιώνει. Η πιθανότητα, ο Σάντσο να μαζέψει τις δυνάμεις του και να αρχίσει να κυνηγάει με την αξίνα τους Ιππότες είναι μικρή, αλλά πάντα παρούσα. Ειδικά τώρα που ο Σάντσο δεν έχει τίποτα να χάσει…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΌχι Σαχινίδη στην περικοπή μισθών
Επόμενο άρθροΟ Αρχιεπίσκοπος στο πλευρό του Εφραίμ. Γιατί;
Η δημοσιογράφος Μαρία Σπυράκη γεννήθηκε στη Λάρισα και σπούδασε χημικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Μετά το πτυχίο της συνέχισε τις σπουδές της στο Λονδίνο στο LSJ, με αντικείμενο "ΜΜΕ και Ειδήσεις", και αργότερα στο πανεπιστήμιο της Μάλτας, με αντικείμενο τη "Διεύρυνση της ΕΕ". Παρακολουθεί από το 2009 στο ΚΕΚ του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών τους κύκλους "Σύμβουλος Διαχείρησης Κρίσεων» και η "Οικονομική Κρίση του 2010". Από το 1992 έχει εργασθεί στους τηλεοπτικούς σταθμούς ΣΚΑΙ, STAR, ALTER και τώρα εργάζεται στο MEGA. Επίσης έχει εργασθεί στις εφημερίδες "Επενδυτής", "Εξουσία" και "Θεσσαλονίκη", ενώ τώρα συνεργάζεται με τον Αγγελιοφόρο" και την "Ημερησία του Σαββάτου". Έχει ασχοληθεί με το ελεύθερο ρεπορτάζ, έχει συμμετάσχει σε αποστολές στη Νοτιαανατολική Ευρώπη (Σκόπια, Αλβανία, Βουλγαρία, Σερβία - Μαυροβούνιο). Από το 1998 ασχολείται με το πολιτικό ρεπορτάζ. Εχει εργασθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στον τομέα της Ενημέρωσης, και στο γραφείο του Σταύρου Δήμα την περίοδο 2004-2009, που ήταν Επίτροπος της Ελλάδας στην ΕΕ. Είναι παντρεμένη με τον πανεπιστημιακό Στράτο Στυλιανίδη και έχουν δύο παιδιά.

7 ΣΧΟΛΙΑ

  1. «Όσο για τους εργοδότες, με δεδομένο τον προηγούμενο βίο τους, δεν μπορούν να πείσουν ότι ενδιαφέρονται για τίποτε άλλο παρά μόνο για την τσέπη τους και τη διατήρηση των κερδών που συγκέντρωσαν την περίοδο των παχέων αγελάδων.»

    Καλημέρα σας, κυρία Σπυράκη.

    Το συναντώ τακτικά αυτό το επιχείρημα που και εσείς εδώ παραθέτετε: η διατήρηση των κερδών των εργοδοτών, τα υπερκέρδη των επιχειρηματιών..

    Προφανώς, αναφέρεστε σε μια όλο και συρρικνούμενη «ελίτ» εργοδοτών, σε μια θλιβερή μειοψηφία «λαμογιών» -ή, συνειδητά εθελοτυφλείτε μπροστά στην δια γυμνού οφθαλμού πλεόν κατάρρευση της επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα, στην εποχή του Μνημονίου.

    Κέρδη; Υπερκέρδη;;;

    Ο κακός εργοδότης – και ο άγιος εργαζόμενος. Το γνώριμο καλαμπούρι, η απόλυτη περιφρόνηση του ενός και η πλήρης αγιοποίηση του ετέρου.

    Με τέτοιες μανιχαϊστικού τύπου απλουστεύσεις πορεύεται ατυχώς η ελληνική κοινωνία, από την κορυφή(πολιτική) έως τη βάση της -35 χρόνια τώρα. Γι’ αυτό και προκόψαμε ως Ελλάδα… (παραγωγικότητα/ανταγωνιστικότητα ..υπό το μηδέν). Ο «εχθρός», πρέπει να βρίσκεται πάντα ανάμεσά μας και κατά κανόνα, οφείλει να είναι εκείνος που -για χίλιους δύο λόγους έξω από μας συνήθως- έχει και κατέχει και παράγει και δημιουργεί, ενώ εμείς οι άλλοι(οι εργάτες, οι εργαζόμενοι) δεν είχαμε την ίδια τύχη(ή τη δημιουργικότητα ή το θάρρος ή την υγιή φιλοδοξία).

    Να ψοφήσει η κατσίκα του εργοδότη, αυτό είναι το ‘μότο’ των ζηλόφθονων. Η προμετωπίδα των ακαμάτηδων νεοελλήνων. Το απόλυτο κόμπλεξ που δεν αφήνει κάνενα περιθώριο για πρόοδο. Κι ας δίνει δουλειά σε πόσους άλλους.

    Κι ας μην αφήνει τίποτα -η κατσίκα- πια στον ίδιο τον ιδιοκτήτη της.

    Ζημίες κυρία Σπυράκη. Ζημίες -απίστευτα μεγάλες- καταγράφουν μονάχα σήμερα οι επιχειρήσεις. Και ο μόνος λόγος που διατηρούνται εν ζωή ακόμη, όσες το αντέχουν, μολονότι κατά βάση καταχρεωμένες, είναι το κουράγιο των ίδιων των επιχειρηματιών, η ανάγκη τους να κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα(τη δική τους αλλά και όσων εργάζονται κοντά τους)πως ίσως τελικά, ως σχεδόν δια μαγείας, κάτι καλύτερο θα ανατείλει σύντομα στον ελληνικό ορίζοντα.

    Όπως και η χώρα η ίδια, το ίδιο και οι ανά την επικράτεια επιχειρήσεις της, στην συντριπτική πελιοψηφία τους, σήμερα(εδώ και κάποιους μήνες)βιώνουν στο μεταξύ, το μεσοδιάστημα μεταξύ του «σκοπεύσατε» του οικονομικού εκτελεστικού αποσπάσματος και του «πυρ».

    Με τα μάτια καλυμμένα, με τα χέρια δεμένα, αδύναμες να αλλάξουν τη μοίρα τους μπροστά στο μοιραίο.

    Με μόνη ελπίδα, το Απίθανο της τελευταίας στιγμής -που θα τις γλυτώσει από τον προανναγελθέντα θάνατο.

    Ας το καταλάβετε αυτό κάποτε.

  2. συμφωνώ.Άλλωστε στις διαπιστώσεις και ποιός δεν είναι σωστός; Στις λύσεις κολλάμε.Μάς λέτε,όμως,παρακαλώ, η Ν.Δ. θα μάς σώσει; Γιά πείτε μου,αν θέλετε….

  3. Τη γάτα αν τη στριμώξεις στη γωνία, καλό είναι να μην την πλησιάσεις. Οι πολιτικοί όμως για να επανεκλεγούν πρέπει να πλησιάσουν.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here