Ο φόβος και η ελπίδα για το αύριο

0
601

Τέτοιες ημέρες με παγωνιά και χιόνι (που έζησα πολύ λίγες στα 58 χρόνια της ζωής μου) θυμάμαι πάντα τον αείμνηστο πατέρα μου.

Που μου περιέγραφε την πείνα και τις κακουχίες που έζησε με την οικογενειά του στην κατοχή. Παιδί της κατοχής μαζί με τα δέκα αδέλφια του (ο παππούς Ανάργυρος, ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Ένωσης πολυτέκνων Αθήνας – προσπαθούσε με τη γιαγιά Ξανθή για την επιβίωση) ο πατέρας μου έβλεπε κάθε μέρα στο Μεταξουργείο που γεννήθηκε και μεγάλωσε, τους ανθρώπους να πεθαίνουν στον δρόμο.

Τους μάζευαν τα κάρα της ειδικής υπηρεσίας του δήμου Αθηναίων και τους πήγαιναν για ομαδική ταφή. Όσοι μεγαλύτεροι έχετε ακούσει ιστορίες από τους γονείς ή τους παππούδες σας θα καταλάβετε ότι σε καμία περίπτωση δεν θέλω να μειώσω τον ψυχικό πόνο, τον φόβο και τις οικονομικές δυσκολίες του 2021 που δυστυχώς υφίστανται, αλλά απλώς να θυμίσω ότι κι άλλοι άνθρωποι στην Ελλάδα, οι δικοί μας άνθρωποι, έζησαν μέσα στο ζόφο. Δεν μπορώ να συγκρίνω τι είναι χειρότερο. Από τη μια τότε η πείνα (κυριολεκτικά), οι αρρώστιες (φυματίωση κυρίως), οι εκτελέσεις από τους ναζί. Και από την άλλη σήμερα ο φόβος της πανδημίας, η αγωνία για το αύριο και η οικονομική ανέχεια για τους περισσότερους συνανθρώπους (όχι για όλους). Είναι δραματικές καταστάσεις. Και τότε και τώρα.

Οι δικοί μου άνθρωποι και ίσως και κάποιοι «ξένοι», γνωρίζουν τι μου συνέβη την τελευταία δεκαετία. Δύσκολα τα αντέχει άνθρωπος αν δεν έχει βαθιά Πίστη στον Θεό. Και έρχεται και η πανδημία (όπως ήρθε για δισεκατομμύρια ανθρώπους) για τη »χαριστική βολή». Συνεπώς… δικαιούμαι δια να ομιλώ. Και ξέρω ότι δεν ζω σε περίοδο πολέμου και κατοχής όπως έζησαν οι γονείς μου. Δεν περπατάω στους δρόμους της Ραφήνας και βλέπω νεκρούς από την πείνα και τις αρρώστιες. Έχω ένα πιάτο φαί κάθε μέρα. Μπορώ να ζεσταθώ στο διαμέρισμα των 40 τετραγωνικών που μένω με μία σόμπα κεροζάν. Μπορώ να πληρώσω με το ζόρι, αλλά με αξιοπρέπεια το ενοικιό μου. Για αύριο δεν ξέρω…

Αλλά πάνω απ όλα είμαι ευγνώμων που ζω. Χαίρομαι που διασχίζω – έστω και αυτό τον ανείπωτα δύσκολο χειμώνα – και περιμένω ένα (ελπίζω) ήσυχο καλοκαίρι. Μακάρι, μακάρι να μη ζούσαμε αυτό που ζούμε. Μακάρι οι οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα (και σε όλες τις χώρες) να νοιάζονταν πραγματικά για τους ανθρώπους και οι πρωθυπουργοί με τους υπουργούς να είχαν ενσυναίσθηση. Μακάρι να μην είχα βιώσει όσα εφιαλτικά βίωσα στη ζωή μου. Αλλά δυστυχώς όλα αυτά μένουν στο «μακάρι».

Αν είχα δικαίωμα σε μόνο μία ευχή αυτή θα ήταν, όταν τελειώσει αυτός ο Γολγοθάς της πανδημίας η ανθρωπότητα, η Ελλάδα, η Ραφήνα να βγούνε καλύτερες. Είναι όμως απλά μια ευχή. Γιατί πιστεύω ακράδαντα, ρεαλιστής είμαι ότι η κοινωνία θα χειροτερέψει. Είναι ήδη χειρότερη. Και αυτή είναι η πραγματική πανδημία. Η ακηδία για τον συνάνθρωπο. Το μίσος σε κάποιες περιπτώσεις.

Ας είναι…

Ας μη χάσουμε τουλάχιστον την ελπίδα μας. Ας προσευχηθούμε και ας κάνουμε κουράγιο. Γιατί όπως έχει πει σοφά ο Νίτσε «αυτοί που εθεάθησαν να χορεύουν, χαρακτηρίστηκαν τρελοί απ αυτούς που δεν μπορούσαν να ακούσουν τη μουσική».

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροCOVID-19: Πανδημία ανισοτήτων και κρίση Δημόσιας Υγείας
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 και κατοικεί στη Ραφήνα με την οικογένεια και τα σκυλιά του από το 1986. Πτυχιούχος δημοσιογραφίας από τη σχολή Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Ξεκίνησε να εργάζεται από την ιστορική εφημερίδα "Ακρόπολις" το 1986, ενώ μετά από δύο χρόνια έγινε συντονιστής του ελεύθερου ρεπορτάζ και παρέμεινε έως το 1990 οπότε και έκλεισε. Εργάστηκε επίσης στο ελεύθερο ρεπορτάζ στις εφημερίδες Αλήθεια, Δημοσιογράφος, Ελεύθερος, Βραδυνή, Καρφί, Espresso, Ανατολική Ακτή και Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Θησαυρός, Πρόσωπα, Ένα, Crash και Polis. Από το 2010 είναι μόνιμος αρθρογράφος στην ενημερωτική ιστοσελίδα aixmi.gr και από τον Μάρτιο του 2016 παρουσιάζει την εκπομπή "ανθρωπογραφίες" στο aixmiradio. Εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Vips, Πειραιάς - Κανάλι 1 και Παραπολιτικά 90,1 - καθώς και επί 26 χρόνια από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα λειτουργίας του (1989 - 2014) στον ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 ως συντάκτης και παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων της πρωινής ζώνης. Εργάστηκε επίσης στον ενημερωτικό τομέα των τηλεοπτικών καναλιών Seven, Mega , Alter, Sunny, Action 24 και στη δημιουργική ομάδα της εκπομπής "όλα" από το 1999 έως το 2008 σε Alpha και Ant 1. Το 1986 κέρδισε το πρώτο βραβείο ελεύθερου ρεπορτάζ γιά δημοσιογράφους έως 22 ετών από ειδική εκπομπή της τότε ΕΤ 2. Τακτικό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Διετέλεσε επί πέντε θητείες μέλος του μεικτού συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Ενεργός υποστηρικτής και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της unicef. Συγγραφέας του ερωτικού μυθιστορήματος "το κύμα της ελπίδας". Aντιπρόεδρος της διοργανώτριας επιτροπής και αθλητής του επίσημου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ΜΜΕ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here