Ο φόβος γίνεται εύκολα βία

5
28

«Θυμάσαι το ελικόπτερο στη στέγη του Προεδρικού Μεγάρου στο Μπουένος Αϊρες; Εάν μετά από όλη αυτή την προσπάθεια το σύστημα καταρρεύσει, πες μου ποιος θα μας συγκρατήσει;» γράφει ο Γ. Λ. και ο Μ. Μ. προσθέτει: «Δεν ξέρω αν ακούς τις κραυγές του κόσμου εκεί που βρίσκεσαι: ας τιμωρηθεί έστω ένας από τους απατεώνες. Έστω ένας». Κατά τη γνώμη του Α.Φ ο τρόμος μας έχει καθηλώσει: «Αυτόν τον ίδιο τρόμο βλέπω και στα μάτια των υπουργών, με την πραγματικότητα να τους γλιστράει από τα δάχτυλα. Ποιος θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων; Ίσως δεν υπάρχει κανείς να τα βάλει με τον φόβο. Αν δεν μπορούμε να νικήσουμε τον φόβο μας, μήπως να τον επιστρέψουμε πίσω σ΄αυτούς που τον δημιούργησαν; Μήπως να προσπαθήσουμε να ξαναενταχθούμε σε κοινότητες και να βρούμε εκεί, με τους συνανθρώπους μας, την ασφάλεια που όλοι χρειαζόμαστε αναβαθμίζοντας τη ζωή μας; Μήπως να γυρίσουμε την πλάτη σ΄αυτούς που οργανώνουν την καταστροφή ή τη διάσωσή μας και να δώσουμε την σημασία που αξίζει στην καθημερινότητά μας;»
«Ποια Tέχνη και ποια διανόηση;» αναρωτιέται ο Κ.Ρ. «Τι να σου κάνει η Tέχνη όταν ο κόσμος πεινάει; {…}. Μέχρι πότε νομίζεις ότι ο κόσμος θα συγκρατεί τον θυμό του; {…}. Ο φόβος εύκολα μετατρέπεται σε βία». Οσο  για τον Μ.Σ. γράφει τον επίλογο με τρόπο εξίσου δυναμικό:
«Στρατιωτάκια ασάλευτα, ακούνητα κι αμίλητα όλο το υπουργικό συμβούλιο {…}. Πού είναι οι διαρθρωτικές αλλαγές και δεν φαίνονται; {…}. Μένουμε άλαλοι θεατές συνεχών ευτελισμών και απανωτών πτώσεων {…}. Κάθε μέρα που περνάει, όλο και πιo πολύ, ταυτίζονται οι προνομιούχοι συνδικαλιστές με τους προνομιούχους πολιτικούς και ενώ η κοινή γνώμη τους απαξιώνει, αυτοί μένουν γερά στις θέσεις τους. Μπορεί αυτή τη στιγμή να ενορχηστρώνουν έντεχνα την αυριανή τους επιβίωση για μια ορχήστρα φαύλων, ας προσέξουν όμως γιατί μπορεί, τελικά, τα όργανα να τα παίξουν οι απαθείς θεατές και οι μουδιασμένοι ακροατές».

Τα παραπάνω είναι φράσεις και προβληματισμοί γνωστών και φίλων που έφτασαν στα χέρια μου πρόσφατα, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, και τις δημοσιοποιώ με την άδειά τους. Ανθρωποι απλοί που απορούν, ερωτούν, αγανακτούν, εικάζουν κι αγωνιούν όχι μόνο για το μέλλον – κατά την προσφιλή φράση- αλλά και για το παρόν. Ένα παρόν που το νιώθουν σαν κινούμενη άμμο. Τι είναι η πατρίδα μας, λοιπόν; Οι προσδοκίες που διαψεύδονται μέρα με την ημέρα; Ένα ακυβέρνητο καράβι που βαδίζει στο άγνωστο χωρίς ελπίδα; Οι σπέκουλες των εκ του εξωτερικού  κακοπροαίρετων και το «χτύπημα στην πλάτη» από καλοπροαίρετους – πολιτικούς ή καλλιτέχνες- που εμφανίζονται πού και πού στα media κι ανατρέχουν στο ένδοξο παρελθόν μας για να μας παρηγορήσουν ή απλώς για να «βγουν από την υποχρέωση;». Οι θεωρίες και τα λόγια έχουν πια κουράσει. Όχι μόνο δεν εμπνέουν αλλά δεν γίνονται καν πιστευτά. Καιρός για δράση κι ο καθένας μας ας τεθεί προ των ευθυνών του. Μήπως πράγματι να επιστρέψουμε τον φόβο και να στραφούμε στον διπλανό μας, αναζητώντας νέους κώδικες επικοινωνίας και τρόπο ζωής;

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΓιατί εξανίσταται ο Μεϊμαράκης
Επόμενο άρθροΤο άγχος της νίκης
Ο συνθέτης Γιώργος Κουμεντάκης έχει συνθέσει πάνω από 100 έργα για ορχήστρα, ορχήστρα δωματίου, όπερες, σόλο όργανα, καθώς και μουσική για χορό, αρχαία τραγωδία και θέατρο. Το 2004 ήταν ο μουσικός διευθυντής, συνθέτης και δημιουργός του μουσικού σεναρίου των Τελετών Έναρξης και Λήξης των Ολυμπιακών της Αθήνας. Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1959 και στα 33 του κέρδισε την υποτροφία "Prix de Rome", μένοντας την επόμενη χρονιά ως "resident composer" στη Γαλλική Ακαδημία της Ρώμης (Villa Medicis). To 1994 τιμήθηκε με το βραβείο "Νίκος Καζαντζάκης". Την περίοδο 1998-2000 εργάστηκε ως "composer in residence" για την Clio Gould και του συνόλου BT Scottish Ensemble στο Λονδίνο, με την ευγενική υποστήριξη του ιδρύματος "Michael Marks Charitable Trust". Έργα του έχουν παρουσιαστεί παγκοσμίως σε περισσότερες από 400 συναυλίες σε διεθνούς κύρους αίθουσες συναυλιών: Salle Olivier Messiaen, Théâtre de l’Archevêché, Teatro la Fenice, Alte Oper, Benesse Museum in Naoshima, Amsterdam Concertgebouw, Purcell Room, Wigmore Hall, Carnegie Hall, Forbidden City Concert Hall-(Beijing), Muziekgebouw aan't IJ (Amsterdam), Auditorio Nacional de Musica (Madrid), Clarice Smith Performing Arts Center (Maryland), Piccolo Teatro (Milano), Guarnerius Art Center (Belgrade), Ωδείο Ηρώδου Αττικού , Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και σε πολλά διεθνή φεστιβάλ.

5 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ….ΟΙ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΙ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΚΟΥΡΑΣΕΙ! ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ! ΤΟΥΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΓΝΩΣΤΟΙ! ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΑΣ, ΤΑ ΥΠΟΘΕΤΟΥΝ, ΚΙ ΑΥΤΟ ΠΙΘΑΝΩΣ! ΕΙΝΑΙ ΞΕΝΟΙ ΠΡΟΣ ΕΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΟΥΝ! ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΜΑΣ…… ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ ΜΟΝΑΧΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ, ΑΤΟΜΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΚΛΑΔΟΥ, ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ, ΟΤΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΟΥΝ! ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΑΣΤΕΙΟΙ, ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΟΥΤΕ ΑΥΤΟΙ, ΟΥΤΕ ΟΙ ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΕΣ ΤΟΥΣ, ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ!
    ΑΥΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ;
    ΠΟΤΕ ΘΑ ΑΚΟΥΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΠΛΟΥ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΗ;
    ΟΙ ΞΥΛΙΝΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΩΝ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ, ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΤΙΚΕΣ, ΑΝ ΟΧΙ ΠΑΡΩΧΗΜΕΝΩΝ ΕΠΟΧΩΝ, ΠΟΥ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝ ΚΑΜΜΙΑ ΔΙΕΞΟΔΟ, ΛΥΣΗ!
    Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΑΡΚΕΙ;

  2. Giati ola afta ta syzitame prwti fora fetos tha mou eksigisei kapoios? giati prin apo ena xrono ama anoiges tetoies kouventes se evrizan k sou elegan ‘allakse thema twra…loipon eida sta magazia ena…’
    twra as fame ta skata pou kaname oti de vlepame gyrw mas tosa xronia! einai polys kosmos gia kraksimo k gia giaourti…oxi mono politioi, syndikalistes ,dimosiografoi…

  3. Έχετε δίκιο αλλά αποκλείω το γεγονός πως η πλειοψηφία των ανθρώπων θα αψηφήσει τους κύριους στόχους της (χρήμα κ εξουσία).για αλλαγή πλεύσης χρειαζόμαστε αλλαγή παιδείας κατά την γνώμη μου…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here