Ο Καραμανλής και η σιωπή της ιστορίας

0
14

Δεν εκπλήσσομαι πρώτη φορά. Απλώς, κάθε φορά που εκπλήσσομαι, αναρωτιέμαι αν εγώ τελικά έχω πρόβλημα… Έτσι, για μια ακόμα φορά έπεσα από τα σύννεφα, όταν διάβασα τη συνέντευξη -γιατί συνέντευξη ήταν- του Κ.Καραμανλή στο περιοδικό Crash. Την πρώτη συνέντευξη, την πρώτη δική του δημόσια τοποθέτηση μετά την πτώση της κυβέρνησης του.

Δεν  κρύβω ότι στην αρχή αιφνιδιάστηκα, καθώς περίμενα ότι θα διάλεγε ένα θεσμικό βήμα για την πρώτη δημόσια τοποθέτηση του. Αμέσως μετά, όμως, μόλις διάβασα τις πρώτες αράδες, έπεσα … από τα σύννεφα. Ο πρώην πρωθυπουργός, ο τελευταίος πρωθυπουργός πριν την μεγάλη κρίση, ο τελευταίος πρωθυπουργός που είχε την δυνατότητα να διαχειριστεί τα ελληνικά πράγματα, ο πρωθυπουργός που -όπως ο ίδιος διαρρέει μέσω αντιπροσώπων, δύο χρόνια τώρα– ήθελε να σώσει την χώρα αλλά δεν μπόρεσε, που κατέφυγε σε εκλογές, όχι για να αποδράσει, αλλά για να δράσει, αυτός ο πρώην πρωθυπουργός μιλά δημόσια για πρώτη φορά και μιλά για τον εαυτό του….

Η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, οι έλληνες πολίτες πανικόβλητοι βλέπουν τα πάντα ν’ ανατρέπονται, τα πάντα αλλάζουν …μεγάλα θεσμικά ζητήματα βρίσκονται επί τάπητος, η διαφάνεια, το πολιτικό χρήμα …το πολιτικό σκηνικό αυτό καθ’ αυτό βρίσκεται στο μικροσκόπιο, σταθερές δεκαετιών δεν υπάρχουν πια… Σιωπή. Και αναρωτιέμαι. Αλήθεια ποιόν ενδιαφέρει  και ποια σημασία έχει, πότε θα μιλήσει ο Κώστας Καραμανλής; Ποιός, άραγε, αναρωτιέται σήμερα αν ο Κ. Καραμανλής θα γράψει ή όχι βιβλίο; Ποιός, σε τελική ανάλυση, αναρωτιέται πώς περνά με την οικογένεια του…

Η προσπάθεια του δημοσιογράφου να τον πάει σε ζητήματα ουσίας ήταν φανερή, η αντίσταση όμως του πρώην πρωθυπουργού ήταν ακόμα πιο φανερή. Γιατί  τα επισημαίνω όλα αυτά; Γιατί όλα αυτά είναι ένα σύμπτωμα, ένα σύμπτωμα που το κουβαλούσαμε όλοι δεκαετίες τώρα. Σύμπτωμα μιας αρρώστιας, που δεν μας επέτρεπε να βλέπουμε την πραγματικότητα, αλλά μόνο τον στενό ορίζοντα του μικρόκοσμου μας. Που μας στερούσε τη δυνατότητα να βλέπουμε, να δρούμε, να σχεδιάζουμε, να παρεμβαίνουμε.

Τί θα περίμενα, έστω τώρα, από τον Κ.Καραμανλή, τον Κ.Σημίτη -όλους όσοι τιμήθηκαν με την ψήφο του ελληνικού λαού; Να σταθούν στο πλευρό των ελλήνων. Να δώσουν κι αυτοί την μάχη. Να αξιοποιήσουν την εμπειρία, τις επαφές, τις γνωριμίες τους εντός και εκτός Ελλάδος, να κρίνουν και -γιατί όχι- να επικρίνουν, να μετάσχουν…

Τί δεν περίμενα; Ότι θα απείχαν κλεισμένοι στο μικρόκοσμο τους, ακόμα και τώρα, περιμένοντας τη δικαίωση της ιστορίας για ζητήματα που η ιστορία μπορεί και να μη γράψει…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here