Ο στρατός που υπερασπίζεται τον κο WikiLeaks

5
44

Στο ερώτημα, ποιο θεωρείται το μεγαλύτερο επίτευγμα της ανθρωπότητας τα τελευταία πενήντα χρόνια, η απάντηση είναι το  διαδίκτυο. Το διαδίκτυο είναι σήμερα η βιβλιοθήκη της γνώσης για την ανθρωπότητα. Είναι το μέσον για τη παγκόσμια επικοινωνία. Κατάργησε τα σύνορα στη γνώση, στην ενημέρωση, στην επικοινωνία. Έδωσε φωνή και δικαίωμα έκφρασης στους αποκλεισμένους από τα ελεγχόμενα από κέντρα εξουσίας μέσα ενημέρωσης. Ενίσχυσε την δημοκρατία αφού επιτρέπει σε όλους να ακούσουν και να ακουστούν. Αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της νεολαίας παγκοσμίως.  Γι’ αυτούς τους λόγους η παγκόσμια διανόηση και προοδευτική συνείδηση θεωρεί το δικαίωμα πρόσβασης και χρήσης του διαδικτύου θεμελιώδες ατομικό δημοκρατικό δικαίωμα για κάθε πολίτη του πλανήτη, ισάξιο και ισοδύναμο με το δικαίωμα στην ελευθερία.

Και όπως το δικαίωμα στην ελευθερία, στις δημοκρατικές κοινωνίες, δε μπορεί να περιοριστεί από την εκτελεστική ή κάθε άλλη εξουσία παρά μόνο υπό αυστηρές προϋποθέσεις μετά από δικαστική απόφαση, το ίδιο θεωρούν οι υποστηρικτές του διαδικτύου ότι πρέπει να ισχύει και για το δικαίωμα πρόσβασης και χρήσης του διαδικτύου.

Ο κος Julian Assange, ο ιδιοκτήτης ή υπεύθυνος του ιστοτόπου WikiLeaks, είναι ένας πολυβραβευμένος δημοσιογράφος. Βραβείο New Media Award του περιοδικού  The Economist το 2008. Βραβείο UK Media Award από την Διεθνή Αμνηστία  το 2009. Όμως σήμερα είναι κρατούμενος στην Βρετανία λόγω διεθνούς εντάλματος σύλληψης που εξέδωσαν οι δικαστικές αρχές της  Σουηδίας κατόπιν καταγγελιών περί σεξουαλικής παρενόχλησης δύο γυναικών. Όμως, λίγο πριν συλληφθεί, ο ιστότοπος  του, WikiLeaks, δημοσιοποίησε χιλιάδες απόρρητα – διαβαθμισμένα έγγραφα, αναφορές Αμερικανών διπλωματών – πρακτόρων προς τις κεντρικές τους υπηρεσίες. Γεγονός που αφενός αναστάτωσε τις εμπλεκόμενες στα έγγραφα αμερικανικές υπηρεσίες και οδήγησε ένα μεγάλο κομμάτι της πολιτικής ελίτ των ΗΠΑ, με αρχηγό την κα Σάρα Πέιλιν, να ζητήσει «να συλληφθεί  ο κος  Assange και να δικαστεί ως Ταλιμπάν» και αφετέρου βοήθησε τις σουηδικές και βρετανικές αρχές να αντιληφθούν τη σοβαρότητα των καταγγελιών που είχαν από τις δυο γυναίκες.

Σε αυτό το σημείο στη ιστορία μας εμφανίζονται οι «χαχτιβιστές» (συνδυασμός των λέξεων χάκερ και ακτιβιστές). Χιλιάδες υποστηρικτές του ελεύθερου διαδικτύου θεωρούν ότι η υπόθεση WikiLeaks είναι κρίσιμη για το μέλλον του διαδικτύου. Ένα διαδίκτυο ελεγχόμενο, ρυθμιζόμενο, λογοκριμένο από το κράτος, δεν θα είναι πλέον “το διαδίκτυο”. Αποφάσισαν λοιπόν να αντιδράσουν. Και τα θύματα τους είναι όλοι οι ιστότοποι που ενήργησαν “εχθρικά” απέναντι στο WikiLeaks και μάλιστα με δική τους πρωτοβουλία, χωρίς να τους το υπαγορεύσει καμιά δικαστική απόφαση. Μεταξύ αυτών των ιστοτόπων είναι εκείνοι των PayPal, Amazon, MasterCard, Visa που είτε επιχείρησαν να μπλοκάρουν την χρηματοδότηση του WikiLeaks από τους υποστηρικτές του ανά τον κόσμο, είτε να μπλοκάρουν την παρουσία του στο διαδίκτυο.

Επιχειρώντας να διεισδύσουμε στο θέμα που έχει αναδείξει την υπόθεση WikiLeaks με την δημοσιοποίηση απόρρητων πληροφοριών χωρίς την έγκριση των εμπλεκομένων, είναι εύλογο το ερώτημα: Όλοι αυτοί οι κοι χαχτιβιστές πώς θα αντιδρούσαν αν έβλεπαν δημοσιοποιημένο στο διαδίκτυο προσωπικό τους απόρρητο υλικό χωρίς τη συγκατάθεση τους; Μάλλον θα ζητούσαν τη δίωξη των υπευθύνων με το επιχείρημα ότι το δικαίωμα της ιδιωτικότητας και του απορρήτου των προσωπικών δεδομένων είναι ιερό. Και θα ανέμεναν την δικαστική τιμωρία των υπευθύνων εκ των υστέρων, αρνούμενοι κάθε σκέψη για άσκηση λογοκρισίας «εκ των πρότερων» στην έκφραση στο διαδίκτυο.

Επιπρόσθετα πολλοί είναι αυτοί που δεν θεωρούν ότι τα δημόσια έγγραφα, που αφορούν τις τύχες και το μέλλον της παγκόσμιας κοινότητας πρέπει να προστατεύονται από το απόρρητο. Προτείνουν δηλαδή ένα είδος «παγκόσμιας Διαύγειας» (κατά τα πρότυπα του πρόσφατου σχετικού κυβερνητικού μέτρου στη χώρα μας!). Βέβαια, ένας πόλεμος διαρροών δημοσίων εγγράφων θα αποτελέσει παράγοντα παγκόσμιας αστάθειας, ενώ μια υποτιθέμενη θεσμοθέτηση της υποχρέωσης των κρατών να δημοσιοποιούν τα απόρρητα έγγραφα τους θα ισοδυναμούσε με κατάργηση της αυτοτέλειας των κρατών. Επιπλέον, η όποια απόφαση επί του θέματος θα πρέπει να έχει παγκόσμια  ισχύ, δεδομένης της φύσης του διαδικτύου να καταργεί σύνορα και αποστάσεις, απαίτηση που καθιστά το ζήτημα δυσεπίλυτο.

Η διάδοση του διαδικτύου σε κάθε γωνιά του πλανήτη έχει δημιουργήσει νέα δεδομένα. Μια νέα κοινωνία γεννιέται και μαζί της ένας νέος τρόπος παγκόσμιας διακυβέρνησης. Μέχρι να πάρει «σάρκα και οστά» αυτή η νέα τάξη θα δοθούν πολλές μάχες. Στις μάχες αυτές θα λάβουν μέρος  πολυάνθρωπες μεραρχίες της on line συνείδησης χωρίς να χυθεί σταγόνα αίμα. Εμείς συμμετέχουμε με τον τρόπο του ο καθένας και ελπίζουμε για το καλύτερο.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΟι εύκολες λύσεις…
Επόμενο άρθροΠολιτική: Το ελληνικό και το ευρωπαϊκό έλλειμμα
Ο Μανόλης Γιακουμάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1958. Σήμερα, είναι Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Πληροφορικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι πτυχιούχος Ηλεκτρολόγος Μηχανικός του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και διδάκτωρ Μηχανικός Υπολογιστών του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του ΕΜΠ. Έχει διδάξει Τεχνολογία Λογισμικού σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο, καθώς και μαθήματα Γλωσσών προγραμματισμού και Ρύθμισης της αγοράς ηλεκτρονικών επικοινωνιών. Έχει σημαντικό συγγραφικό έργο σε αναγνωρισμένα διεθνή επιστημονικά περιοδικά, σε συλλογικούς τόμους με κριτές, σε διεθνή επιστημονικά συνέδρια καθώς επίσης και σε εκπαιδευτικά συγγράμματα. Επιπλέον έχει θητεύσει σε υψηλές διοικητικές θέσεις, όπως: Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων, Γενικός Γραμματέας Επικοινωνιών του Υπουργείου Μεταφορών και Επικοινωνιών, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της ΕΛΣΥΠ ΑΕ, Προϊστάμενος Τομέα Πληροφορικής της Ελληνικής Εταιρίας Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης.

5 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μανώλη χάρηκα ιδιαίτερα που διάβασα άρθρο σου. Θυμήθηκε εκείνες τις αλησμόνητες μέρες που συζητούσαμε επί παντός επιστητού.
    Τώρα αν θες την κριτική μου: Δεν μπόρεσα να καταλάβω τελείως τους συλλογισμούς σου. Ας πούμε οι «χαχτιβιστές» με τη δράση τους επικροτούν την κλοπή προσωπικών δεδομένων ή πολεμούν την ταύτιση κάποιων εταιρειών με το κράτος; Και γιατί «ένας πόλεμος διαρροών δημοσίων εγγράφων θα αποτελέσει παράγοντα παγκόσμιας αστάθειας, ενώ μια υποτιθέμενη θεσμοθέτηση της υποχρέωσης των κρατών να δημοσιοποιούν τα απόρρητα έγγραφα τους θα ισοδυναμούσε με κατάργηση της αυτοτέλειας των κρατών». Μήπως πρέπει να μάθουν άνθρωποι και κράτη να είναι απόλυτα ειλικρινείς;
    Ελπίζω να μην είμαι πολύ άδικος και αυστηρός με την κριτική μου.
    Σε φιλώ
    Λευτέρης Δεληγιάννης

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here