Ο ΣΥΡΙΖΑ που φεύγει και η ΝΔ που έρχεται…

0
238

Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα και του 3ου μνημονίου απέρχεται. Επέρχεται η ΝΔ του 2ου και 4ου των αναβαθμισμένων Σαμαρά, Μεϊμαράκη και Μητσοτάκη.

Η μια απάτη λαμβάνει τέλος. Σειρά για να μεγαλουργήσει έχει η επόμενη, με την κατά πλειοψηφία συγκατάβαση, κι αυτή, του εκλογικού σώματος, όπως η προηγούμενη.
ΣΥΡΙΖΑ της δυστυχίας τέλος. Έρχεται η ανακαινισμένη Νέα Δημοκρατία της ανάπτυξης, των επενδύσεων, της δημιουργίας χιλιάδων θέσεων εργασίας, του χαμόγελου, της ευτυχίας και του νέου επίγειου παραδείσου. Σε πλήρη μνημονιακή ευδαιμονία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε, επειδή έπαψε να είναι ο εαυτός του, μια σύγχρονη αριστερή- πολυποικιλιακή έστω- πολιτική δύναμη που θα αναχαίτιζε τη νεοφιλελεύθερη γερμανογαλλική οικονομική επίθεση και θα έβαζε τα θεμέλια μιας νοικοκυρεμένης ανάπτυξης προς όφελος της κοινωνίας.

Είχε πολλά κουσούρια, αλλά φάνταζε ελπιδοφόρα η Αριστερά του Αλέξη Τσίπρα και των συμμαθητών του στο Λύκειο των νιάτων τους. Ξεκίνησαν οραματιζόμενοι να χτίσουν ένα λατινοαμερικάνικου τύπου πολιτικό φορέα αμφισβήτησης του ιμπεριαλισμού, συνέχισαν ψάχνοντας να βρουν δυναμική σε μια περπατησιά που θα έβαζε την υπόθεση της ευρωπαϊκής Αριστεράς σε νέες βάσεις, και στο τέλος στάθηκαν μπροστά στην πόρτα της εξουσίας πιστεύοντας ότι τουλάχιστον θα άλλαζαν κάποια πράγματα στην Ελλάδα.

Είχε κι άλλα κουσούρια, όπως οι εμμονικοί συνταξιούχοι των ηγετικών επιτελείων του υπό τον Λεωνίδα Κύρκου ΚΚΕ εσωτερικού ή της ΑΚΟΑ του Γιάννη Μπανιά, οι οποίοι πίστεψαν ότι καθώς ο Αλέξης Τσίπρας διάβαινε το κατώφλι του μεγάρου Μαξίμου, ερχόταν ταυτόχρονα η ώρα να δικαιωθούν οι απόψεις τους περί ελληνικού ιστορικού συμβιβασμού. Μαζί τους με ανάλογες διαθέσεις και κάποιοι δοξασμένοι συνδικαλιστές των μεταδικτατορικών πανεπιστημιακών αμφιθεάτρων, οι οποίοι ανακάλυψαν τη μαγεία της εξουσίας τώρα στα πολιτικά στερνά τους.
Το τι κατάφεραν όλοι αυτοί, το έζησε ο κάθε μνημονιόπληκτος στο πετσί του. Το σημαντικό όμως, το οποίο σπανίως αναφέρεται είναι ότι η απερχόμενη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν ήταν αμιγώς αριστερή, ούτε σκέτη ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όπως η αντιπολίτευση συνήθως την αποκαλούσε επιτιμητικά. Περιείχε στις τάξεις της και επίλεκτα στελέχη τόσο του καραμανλικού συστήματος εξουσίας όσο και του γνήσιου ΠΑΣΟΚ. Είχε διαμορφωθεί δηλαδή ένα σχήμα που αντιπροσώπευε το πλειοψηφούν μέρος του πολιτικού συστήματος και της εκλογικής του βάσης. Αυτή η σύνθεση έδινε και τις κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες που εξασφάλισε στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις του 2015.

Ήταν ο,τι έπρεπε για να περάσει τον συμβιβασμό με τους δανειστές, όπως ακριβώς τον περιέγραφε ο Αλέξης Τσίπρας κατά την άτυπη μακρά προεκλογική περίοδο που προηγήθηκε της εκλογικής αναμέτρησης του 2015. Τον «έντιμο-όπως τον αποκαλούσε-συμβιβασμό».

Αντ’ αυτού όμως ήρθε η άτακτη υποχώρηση ως αποτέλεσμα μιας παρανοϊκής διαπραγμάτευσης, κατά την οποία, όπως αργότερα αποκαλύφθηκε από τον Γιάνη Βαρουφάκη, ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε ναρκοθετήσει το δρόμο του δικού του υπουργού Οικονομίας και την επίσημη πολιτική του με μυστικούς επίσης επίσημους απεσταλμένους του προς την Τρόικα.
Δεν σκέφτηκε να αλλάξει τακτική ούτε μετά το δημοψήφισμα με το συντριπτικό για τα μνημόνια και τις συνέπειές τους αποτέλεσμα. Και προχώρησε στον ανέντιμο συμβιβασμό.
Το μέγεθος της υποχώρησης δεν πρόλαβε να μετρήσει η κοινωνία στο σύντομο διάστημα μέχρι τις εκλογές του Σεπτεμβρίου και έδωσε στον Αλ. Τσίπρα νέα πλειοψηφία, παρά τις φωνές της εσωκυβερνητικής τότε αντιπολίτευσης με κυριότερους εκπροσώπους τον παραιτηθέντα πια υπουργό Οικονομίας, τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, τον Μανώλη Γλέζο, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου κ.α. Συνέβαλε τα μέγιστα και η υπέρ της ανάγκης εκείνου του συμβιβασμού στάση της θεσμικής τότε αντιπολίτευσης με πρωτεργάτες τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και άλλους μετακινούμενους βουλευτές.
Το τρίτο μνημόνιο λοιπόν πέρασε μια χαρά με τη συμβολή του μεγαλύτερου μέρους του δημοκρατικού πολιτικού πλέγματος, οι εκπρόσωποι του οποίου ψήφισαν συνειδητά και φωναχτά. Όλα όσα έγιναν με τους χειρισμούς του Αλέξη Τσίπρα και των υπουργών του, προβλέπονται από εκείνα τα έγγραφα, στα οποία έδωσαν τη μορφή νόμου του κράτους-και μάλιστα με ευρύτατη πλειοψηφία-τα περισσότερα κόμματα συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης.

Της οικονομίας τη δοκιμασία ακολούθησαν η περαιτέρω απαξίωση κοινωνικών θεσμών, όπως:
* Η δημόσια υγεία με την πλήρη πια αποδιοργάνωση των κρατικών νοσοκομείων και του ΕΚΑΒ.
* Η παιδεία, η οποία υποβιβάστηκε σε όλες τις βαθμίδες της, από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο.
Η εκχώρηση αεροδρομίων, λιμανιών, δικτύων, εδάφους και υπεδάφους (όλα προς… αξιοποίηση και εκμετάλλευση), η οποία σε άλλες εποχές, όταν διατυπωνόταν υπό μορφή απαίτησης από τον οποιοδήποτε τρίτον, οδηγούσε σε πόλεμο, όπως το 1940, μεταμόρφωσε τη χώρα σε ένα σύγχρονο προτεκτοράτο των ισχυρών της ΕΕ και των ΗΠΑ, εντός μάλιστα ευρωπαϊκού κοινοτικού εδάφους και ευρωζώνης.

Μ’ αυτά και μ’ εκείνα η Ελλάδα κατάντησε μια χώρα επί της οποίας καμία κυβέρνηση δεν έχει τη δυνατότητα πρωτοβουλιών για το σχεδιασμό μιας εθνικής αποταμιευτικής πολιτικής, της συνακόλουθης κατά βούληση οικονομικής ανάπτυξης και της άσκησης μιας πατριωτικής εξωτερικής πολιτικής.

Εν ολίγοις, είναι αμφίβολο αν έχει απομείνει τι για να υπερασπιστεί κανείς, αν δεν πάρει την άδεια του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ή της καγκελαρίας.
Μεθαύριο το εκλογικό σώμα προσέρχεται στις κάλπες για να εκλέξει τη νέα κυβέρνησή του της ΝΔ, η οποία του υπόσχεται ανάπτυξη, ευημερία, παιδεία, υπερήφανη εξωτερική πολιτική και άλλα τέτοια όμορφα. Θα αποτύχει κι αυτή, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, για άλλο όμως λόγο: επειδή είναι ο εαυτός της, ο νεοφιλελεύθερος εαυτός της.

Είναι αυτός ο εαυτός της, ο οποίος προωθεί τον Αντώνη Σαμαρά του δευτέρου μνημονίου σε θέση Ευρωπαίου αξιωματούχου, έχει στείλει ήδη τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη του τρίτου μνημονίου στην Ευρωβουλή και θα έχει διαχειριστή του μεταμνημονιακού πακέτου μέτρων και ελέγχων (αυτό που αποκαλείται τέταρτο μνημόνιο) τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Καλή ψήφο (σε όσους προσέλθουν στις κάλπες).

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here