Ο τσιγαρόβηχας της Κεντροαριστεράς

2
85

Ξανάρχισα το τσιγάρο.

Ταιριάζει πολύ με τις κουβέντες.

Είναι απαραίτητο όταν η φοιτήτρια ανιψιά με ρωτάει τι γίνεται τελικά με «τα πολιτικά».

Όταν δεν έχω καμία εισήγηση – τοποθέτηση στο ζήτημα τι είναι σήμερα ο πραγματικός αριστερός λόγος και γιατί εγώ που παλιά ήμουν στις νεολαίες σήμερα είμαι απλώς ένας συνεπής εργαζόμενος που ανησυχεί.

Γιατί δεν μεταφράζεται σε τίποτε άλλο η με κόπο συγκρατημένη ικανοποίησή μου όταν βλέπω να λιγοστεύουν τα τζιπ, οι μπουτίκ που άνοιξαν στο Κολωνάκι κάποιες κυρίες που βαριόνταν φρικτά ή όλα εκείνα τα καφέ που έφτιαξαν όσοι ήθελαν ντε και καλά να «κάνουν κάτι δικό τους» γιατί δεν γούσταραν το δημοσιοϋπαλληλίκι του κράτους και ήθελαν να σχεδιάσουν το ιδιωτικό, το δικό τους δημοσιοϋπαλληλίκι.

Που κομπλεξικά ίσως επιχαίρω που μειώνονται, με την αναμενόμενη κατάθλιψη όσων νόμιζαν ότι δεν ισχύει το παραδοσιακό θέμα έκθεσης στο σχολείο «φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι», οι αναφορές στη Μύκονο και στην Αράχοβα.

Άρχισα λοιπόν να πηγαίνω σε εκδηλώσεις για την Αριστερά, για την αίγλη της δεκαετίας του 60 και του 70 με μια τελείως παράλογη προσμονή να βρω κάτι να λέω ξανά στον εαυτό μου, ώστε να πάρω μια κάποια παράταση στη σκέψη. Και κυρίως να την πάρω άκοπα. Έτοιμα.

Την πήρα.

Όχι από τη συζήτηση, ή από την ορχήστρα, όπως την έπαιρνα παλιά. Αλλά από τις θέσεις ακριβώς από πίσω μου. Που ξέπνοα και αμήχανα έκαναν ότι τραγουδούσαν τη «Συννεφούλα».

Ποτέ δεν περίμενα ότι το τραγούδι μπορεί να έχει μυρωδιά.

Με πήραν τα παλιά ντουμάνια.

Αυτά που έχουν ανακατευτεί βαθιά στο στομάχι, έχουν ποτίσει τα πάντα και για κάποιο λόγο ενώ τα «φούμαρα» αυτά είναι αλλονών έχουν μπουκώσει και μένα.

Δεν έχω ιδέα τι θα γίνει με την Κεντροαριστερά.

Όμως τον τσιγαρόβηχα την αντίστασης στην αλλαγή που υποκρίνεται τον προβληματισμό δεν τον θέλω.

Πάντα όμως κάνουμε και ότι δε θέλουμε!

Η εναρκτήρια σκέψη ανήκει σε έναν αγαπημένο φίλο που θέλει να είναι ανώνυμος…
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΜάνατζερ, «σωτήρες» της Τέχνης…
Επόμενο άρθροΠολιτιστική υπεροψία;
O Μάκης Σεριάτος γεννήθηκε το 1958 στην Αθήνα και κατάγεται από την Κεφαλονιά και την Ικαρία. Από μικρός ήταν πάντα ανήσυχος και εξακολουθεί να είναι σαν ένα μικρό παιδί που ακόμα ψάχνει να βρει το δρόμο του. Παιδί του κέντρου, μεγάλωσε στην πλατεία Μαβίλη. Η οικογένειά του ήταν αυτό που σήμερα θα αποκαλούσαμε «μικροαστική». Μικρός, στο δημοτικό, ήθελε να γίνει οδηγός νταλίκας κι αργότερα ναυτικός. Είναι πιστός οπαδός των ταξιδιών και της αντίληψης «όποιος γυρίζει, μυρίζει». «Όταν ταξιδεύεις, μαθαίνεις να ακούς», όπως λέει ο ίδιος. Σπούδασε ζωγραφική και ψυχολογία στην Ελλάδα και τη Μεγάλη Βρετανία και στη συνέχεια αναγκαστικά σπούδασε οικονομικά, management, κοινωνιολογία και σεναριογραφία για τηλεοπτικές διαφημίσεις, αλλά δηλώνει ταξιδιώτης της ζωής. Γι' αυτό μέχρι και σήμερα σκιτσάρει πότε-πότε για τη σωτηρία της ψυχής του. Μετά τις αεροπορικές του υποχρεώσεις ξεκίνησε την καριέρα του στο χώρο της διαφήμισης ως κειμενογράφος και μέχρι σήμερα πολλές από τις καμπάνιες που έχει δημιουργήσει έχουν βραβευθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι λάτρης της σημειολογίας και δηλώνει ότι η διαφήμιση είναι ένας τρόπος διείσδυσης στo μυαλό και τις ψυχές των ανθρώπων. Από την αρχή της καριέρας του μέχρι και σήμερα ρισκάρει. Έχει μάθει να κερδίζει αλλά και να χάνει. Είτε έτσι είτε αλλιώς, παραμένει λάτρης του φλερτ με τον κίνδυνο. Επαγγελματικά ξεκινάει με τη συγγραφή κειμένων για διαφημιστικές καταχωρίσεις και τηλεοπτικές διαφημίσεις. Από την αρχή όμως είχε στο μυαλό του τη δημιουργία ενός δημιουργικού γραφείου αλλιώτικου από τα άλλα, με στόχο το αποτέλεσμα για τον πελάτη. Στόχος του ήταν η σύνδεση κοινωνιολογίας και ψυχολογίας μέσα από μια νέα μορφή τέχνης που πιστεύει ότι είναι η διαφήμιση. Το 1989 ίδρυσε μαζί με τον Πέτρο Τριανταφύλλη τη διαφημιστική εταιρεία ASHLEY & HOLMES και το 1993 τη LE SPOT PRODUCTIONS. Το 1996 ξεκίνησε η συνεργασία του με το McCANN WORLDGROUP και από το 2000 έγινε πρόεδρος του Group για τη νοτιοανατολική Ευρώπη. Σήμερα είναι πρόεδρος του Ομίλου Ashley Worldgroup, ο οποίος αποτελεί τον πρώτο ελληνικό πολυεθνικό Όμιλο Ολοκληρωμένης Επικοινωνίας στη N.A. Ευρώπη. Περιλαμβάνει τις εταιρείες Ashley & Holmes, Le Spot Productions, United Media, Politics, Zenteam και Alco. Διαθέτει 13 συνεργαζόμενα γραφεία σε Αθήνα, Βιέννη, Βουκουρέστι, Σόφια, Τίρανα, Σκόπια, Κόσοβο, Λεμεσό, Σαράγεβο, Βελιγράδι, Λουμπλιάνα, Ζάγκρεμπ και Λοτζ, ενώ πολύ σύντομα θα επεκτείνει τη δράση του και σε άλλες αναδυόμενες επιχειρηματικά και οικονομικά χώρες, όπως Τουρκία, Ισραήλ και Ντουμπάι. Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων (Ε.Ε.Δ.Ε.) από το 1994 και οι εταιρείες του Ομίλου είναι μέλη της Ένωσης Διαφημιστικών Εταιρειών Ελλάδος (Ε.Δ.Ε.Ε.). Αναδείχθηκε Manager of the year 2005. Είναι παντρεμένος με τη δημοσιογράφο Αλεξάνδρα Καπελετζή και έχουν τρία παιδιά: τον Γιάννη, τον Σπύρο και τον Ρωμανό.

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Πραγματικά το θέτετε ωραία στο άρθρο σας, έχω την υποψία πως πολλοί στην δική σας ηλικία και θέση θα αισθάνονται παρόμοια. Το θέμα είναι πως την αριστερά και όοολα τα παρακλάδια της κάποιοι σαν εμένα (που αποκαλούμαστε φοιτητές) τα βιώνουμε με τον εξής τρόπο : βλέποντας κάθε μέρα τους τοίχους των σχολών μας γεμάτους με αφίσες (όχι μόνο αριστερών παρατάξεων βέβαια) που μας ΒΙΑΖΟΥΝ την αισθητική και κυρίως βλέποντας 30-40 εκπροσώπους αριστερών παρατάξεων να κλείνουν για μέρες σχολές με χιλιάδες εγγεγραμμένους φοιτητές, μιλώντας με ευκολία για κινήματα, αγώνες και ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ. Αλήθεια η κατάληψη ενός πανεπιστημιακού χώρου εξυπηρετεί κανέναν ή το μόνο που πετυχαίνει είναι να χάσουν μάθημα αυτοί που αντιλαμβάνονται αλλιώς την εκπαιδευτική διαδικασία? και αλήθεια εσείς οι παλαιότεροι αυτό το αντιλαμβάνεστε ως συνδικαλισμό??

  2. τα πραγματα αλλαζουν συνεχεια και στη χωρα μας τα εχουμε παγωσει στο ’70-’80 γιατι αυτη η γενια (των 50-55+)δεν καταλαβαινει οτι και οι επομενες εχουν αποψη, ζωη και ονειρα. δεν ειναι απαραιτητο να πηγαινουμε σε παρωχημενους τροπους ερμηνειας και αντιμετωπισης των θεματων που εχουμε να αντιμετωπισουμε. την ιδια καραμελιτσα ποσα χρονια μπορεις να την πιπιλιζεις; κολλημενοι ψευτοεπαναστατες οι περισσοτεροι. τι αριστερα και δεξια και κεντρο κ αποκεντρο; ο καθενας δεν ξερει αν ειναι πλουσιος η φτωχος; χρειαζεται ενα κομμα να του λεει ποιος ειναι και ποσο τον καταπιεζουν; αυτο με τα πανεπιστημια ειναι ανεκδοτο δε. δηλαδη το παιδακι που του τα σκαει ο μπαμπας η το κομμα θα μιλησει για αγωνες; αμα θες να εισαι ‘αριστερος’ μην πουλιεσαι σε κανεναν. μην εξευτελιζεσαι μονος σου. οι ‘αγωνες’ του τυπου κκε κλπ κομματων προυποθετουν χρονο και για να εχεις χρονο παει να πει πως εχεις και χρημα τοσο που να σου επιτρεπει να μη δουλευεις για να ζησεις. ερχονται δηλαδη αυτη να με ενημερωσουν για την πραγματικοτητα μου. ευχαριστω παιδια, δεν ξερω τι θα εκανα χωρις εσας

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here