Ομπάμα ή Ρόμνεϊ: μία δύσκολη επιλογή…

2
20

Ώρες απομένουν για να ανοίξουν, ουσιαστικά οι κάλπες για τις προεδρικές εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες , και εν μέσω της  βαθιάς οικονομικής κρίσης που βιώνει η Ευρώπη, και επεκτείνεται στις άλλες ηπείρους, η μάχη αυτή αποκτά ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Όλα τα κέντρα στην Ευρώπη δείχνουν να έχουν αποφασίσει ότι προτιμούν για νικητή των εκλογών τον Ομπάμα και, φυσικά, βασίζουν την προτίμηση αυτή και στο γεγονός ότι ο τωρινός Πρόεδρος είναι – αποδεδειγμένα πια- πολύ λιγότερο πολεμοχαρής από τους Ρεπουμπλικάνους, με πρώτο και καλύτερο των πρώην πρόεδρο Μπους.

Γεγονός, επίσης, είναι ότι όλοι προτιμάμε τον Ομπάμα. Είναι συμπαθής, χαρισματικός, μετριοπαθής, ενώ όντας και ο ίδιος Αφροαμερικανός δείχνει ευαισθησίες για ανθρώπους λιγότερο ευνοημένους από τη ζωή, για μειονότητες και  επιχειρεί να δώσει στην αμερικανική πολιτική έναν αέρα κοινωνικής δικαιοσύνης.

Όμως – και εδώ δυσκολεύει η αναμέτρηση – ο Ομπάμα δεν έχει καταφέρει να δώσει λύση στην αμερικανική οικονομική κρίση. Τέσσερα χρόνια και σειρά πακέτων στήριξης στην οικονομία, η απειλή της ύφεσης και της ανεργίας πλανάται πάνω από τα κεφάλια των Αμερικανών.

Την ίδια ώρα δεν έχει καταφέρει να επιδείξει την πυγμή ενός πλανητάρχη που θα πιέσει τους απαράδεκτους (κατά τη δική μου άποψη) ευρωπαίους ηγέτες, και ειδικά την Άγκελα Μέρκελ, να επιλύσουν την ευρωπαϊκή κρίση χρέους που «σέρνεται» εδώ και τρία χρόνια…

Θα αναρωτηθεί κανείς αν ο Ρόμνεϊ θα μπορούσε να έχει την πυγμή ενός πραγματικού πλανητάρχη. Σίγουρα έχει την πυγμή ενός εξαιρετικού μάνατζερ: Ας μην ξεχνάμε την επιτυχημένη διαχείριση της οργάνωσης των Χειμερινών Αγώνων του Σολτ Λέικ Σίτι, τους οποίους έσωσε από οικονομική κατάρρευση. Και υπάρχουν και άλλα παραδείγματα!

Από την άλλη, όμως, ο Ρόμνεϊ είναι εξαιρετικά ημιμαθής σε θέματα εξωτερικής πολιτικής – η στάση του προς την Ελλάδα το αποδεικνύει περίτρανα.

Ως Ρεπουμπλικάνος δεν έχει κοινωνικές ευαισθησίες, πράγμα απωθητικό, ενώ το συντηρητικό του προφίλ σε θέματα αμβλώσεων, ομοφυλόφιλων κτλ. δείχνει τουλάχιστον αναχρονιστικό, αν όχι απωθητικό.

Και για να πάμε και στα αμιγώς δικά μας, στην Ελλάδα, ο Ομπάμα έχει φανεί φίλος αν και δεν  έχει αναλάβει ουσιαστική δράση, ενώ ο Ρόμνεϊ είναι επιεικώς απαράδεκτος.

Η επιλογή, ούτως ή άλλως, δεν είναι δική μας αλλά των Αμερικανών ψηφοφόρων. Εγώ ως Ελληνίδα, δεν έχω παρά να ελπίζω σε μία νέα τετραετία Ομπάμα στο Λευκό Οίκο…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθρο«Τρώες»
Επόμενο άρθροΗ φωτογραφία της ημέρας
Η Κλειώ Νικολάου είναι δημοσιογράφος από το 1999 όταν αποφοίτησε από το "Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας". Εχει εργαστεί σε οικονομικές και πολιτικές εφημερίδες, κυρίως στο διεθνές οικονομικό ρεπορτάζ, αλλά και στο ρεπορτάζ του υπουργείου Οικονομικών. Εχει κάνει εκπομπή στην ΕΡΑ, ενώ έχει εργαστεί και στα γραφεία Τύπου της "ΑΘΗΝΑ 2004" στο γραφείο Διεθνών ΜΜΕ, καθώς και στην Επιτροπής Διεκδίκησης των Μεσογειακών Αγώνων του 2013 στο Βόλο. Σήμερα εργάζεται στο portal newsbeast.gr, στη σύνταξη Οικονομικών και Διεθνών Ειδήσεων.Έχει σπουδάσει εφαρμοσμένη γλωσσολογία στο Paul Valery στο Montpellier και έχει κάνει το μεταπτυχιακό της στη διερμηνεία στο ίδιο Πανεπιστήμιο και στο τμήμα Λεξικογραφίας στη Σορβόννη.Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά.

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Aπ όλα οσα γραφετε πού ακριβως λοιπον προκυπτει η δυσκολια σας ως προς την (παντελως αυτονοητη) επιλογη, οσο και να μην εχει πια τοση δυναμη το προσωπο του ηγετη ?!
    Να γραφατε οτι προκειται για αμφιρροπη αναμετρηση θα το κατανοουσα , ποσο παραπλανητικοτερος θα μπορουσε να ειναι ο τιτλος του αρθου σας προφανεστερα με λαθος νοημα ?
    Νομιζω απο την ακρα αριστερα εως την ακρα δεξια στην Ελλαδα μονο Ομπαμα θα επελεγαν (αν και για την τελευταια δεν παιρνω καθολου ορκο !)

  2. Μπορεί να δεσμεύτηκε για πολά στην πρώτη του θητεία ο Ομπάμα και να διέψευσε τις προσδοκίες στα περισσότερα. Μπορεί να μην θέλησε κι ο ίδιος να ξεφύγει από τις κλασικές προεκλογικές » Αμερικανιές ¨ και σ’ αυτή τη δεύτερη περίοδο, αλλά δεν πρέπει, ιδιαίτερα εμείς οι Έλληνες αλλά και οι υπόλοιποι εταίροι, να παραβλέπουμε τη σωτήρια για την παγκόσμια οικονομία και όχι μόνο την αμερικάνικη, αντίδρασή του στα γεγονότα της Liehman Brothers. Αυτός, ο Bernakie και ο Geitner επέδειξαν αξιοζήλευτα πολιτικά αντανακλαστικά και ηγετική ωριμότητα, ώστε σήμερα να μην βρίσκονται, τουλάχιστον ακόμα, στη θέση τους στον πλανήτη, ο Σόρος και οι οίκοι αξιολόγησης…
    Μακάρι να τους μιμούνταν και η Μέρκελ με τους Illuminati των Βρυξελλών. Έστω και τώρα. Έστω και στο +5′.
    Ίσως να μην ήταν αργά…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here