Οι πρωταθλητές της κωλοτούμπας δεν πείθουν κανέναν

11
20

Χαρακτηριστικά φαρσοκωμωδίας αποκτά η συζήτηση στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ για το ζήτημα της ηγεσίας. Ο Γ.Παπανδρέου άλλοτε φεύγει, άλλοτε μένει. Στη μία συνεδρίαση λέει ότι δεν θα είναι υποψήφιος ούτε για την πρωθυπουργία ούτε για την προεδρία του κόμματος, στην επόμενη συνεδρίαση ξεχνά να το επαναλάβει. Οι υποψίες φουντώνουν γιατί, την ίδια, στιγμή στελέχη που ανήκουν στο στενό περιβάλλον του αφήνουν ανοικτό το ενδεχόμενο να είναι ξανά υποψήφιος. Επίσης, υψηλόβαθμοι παράγοντες του ΠΑΣΟΚ υποστηρίζουν ότι έχει το δικαίωμα να είναι υποψήφιος, αλλά εύχονται να μην είναι.

Ο Ευ. Βενιζέλος δηλώνει ότι θα αγωνιστεί για τη σωτηρία της χώρας, αλλά δεν έχει ξεκαθαρίσει αν θα διεκδικήσει την αρχηγία, γιατί φοβάται ότι την ώρα που αυτός θα δίνει τη μάχη για το PSI, οι σύντροφοί του θα τον υπονομεύουν στοιχισμένοι στην αντιμνημονιακή γραμμή, την οποία ανακάλυψαν εσχάτως, αν και το προηγούμενο διάστημα δεν έβγαλαν κιχ διαφωνίας. Πράγματι, αρκετοί υπουργοί πέρασαν χωρίς τύψεις από το «ναι σε όλα» στη θέση ότι «το Μνημόνιο ήταν καταστροφή για την πατρίδα».

Ούτε αυτοκριτική έκαναν, ούτε συγνώμη ζήτησαν, ούτε θεώρησαν σκόπιμο να αποχωρήσουν από το προσκήνιο και να αποσυρθούν στον ιδιωτικό βίο τους. Πρωταθλητές στο άθλημα της κωλοτούμπας, βιρτουόζοι του χυδαίου οπορτουνισμού. Πιστεύουν ότι ο κόσμος θα εκτιμήσει την όψιμη αλλαγή πορείας και θα τους εμπιστευθεί εκ νέου. Σέβομαι περισσότερο εκείνους που επιμένουν στην άποψη ότι το Μνημόνιο ήταν μονόδρομος, παρά αυτούς που εμφανίζονται σήμερα μετανιωμένοι. Οι πρώτοι θα κατηγορηθούν για λανθασμένες επιλογές που είχαν ολέθριες συνέπειες. Θα πληρώσουν το τίμημα. Οι άλλοι όμως είναι υποκριτές, μισθοφόροι της σκοπιμότητας, ντύνουν τις σκοτεινές προθέσεις τους με μεγάλες λέξεις.

Προσπαθούν να την «κάνουν» με ελαφριά πηδηματάκια, κρύβοντας τις προσωπικές ευθύνες τους, πίσω από βαρύγδουπες καταγγελίες κατά των ξένων, της διαπλοκής, των οργανωμένων συμφερόντων. Είναι θύτες και υποδύονται τα θύματα. Ανήκουν σ’ εκείνη την κατηγορία των ανθρώπων που δεν θα ήθελε κανείς να έχει σχέση μαζί τους. Επιχειρούν με άτακτες αναδιπλώσεις και κακότεχνες μεταμφιέσεις να διασωθούν, ποντάροντας στην κοντή μνήμη των ψηφοφόρων. Φαίνεται, όμως, ότι τα πράγματα αλλάζουν. Οι πολίτες δεν τσιμπάνε πια στις μεγαλοστομίες. Ας ελπίσουμε ότι πολιτικοί τέτοιου τύπου θα έχουν την τύχη που τους αξίζει.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΗ Ελένη Πέτα στο Θέατρο ΑΡΓΩ
Επόμενο άρθροΓιώργο, οι πολίτες τα είδαν και τα έζησαν ΟΛΑ, όχι εσύ
Ο Τάσος Παππάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Είναι πτυχιούχος του Παντείου πανεπιστημίου και του «Δημοσιογραφικού Εργαστηρίου». Δημοσιογραφεί από το 1984. Είναι πολιτικός συντάκτης στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», αρχισυντάκτης στο δημοτικό σταθμό «Αθήνα 9,84» και αρθρογράφος στην επιθεώρηση «Διεθνής και Ευρωπαϊκή Πολιτική». Έχει συνεργαστεί επί σειρά ετών με τα περιοδικά «Αντί» και «Διαβάζω». Έχει γράψει τα βιβλία:«Η χίμαιρα της μεγάλης Αριστεράς» [Δελφίνι 1993], «Ελλάδα-Τουρκία μια προαιώνια διαμάχη» [Ελληνικά Γράμματα 1998], «Ορθόδοξος Καισαροπαπισμός» [Κάκτος 2001], «17 Νοέμβρη: από το μύθο στην πραγματικότητα» [Ελληνικά Γράμματα 2002], «Το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντός τους» [Πόλις 2004],«Ποιά Αριστερά, Ποιά Δεξιά» [Πόλις 2006], «Αμήχανη Αριστερά και οικονομική κρίση» [Πόλις 2010]. Από το Νοέμβριο του 2012 είναι στην "Εφημερίδα των Συντακτών".

11 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Φαίνεται σαν η όλη συμπεριφορά αυτών που κατακρίνετε στο άρθρο σας, να σας ξενίζει.
    Τόσα χρόνια είμαστε στο ίδιο έργο θεατές. Να μην ανησυχούμε θα μας ‘σώσουν’ τα ίδια κωθώνια που μας κατέστρεψαν τολμούν να το λένε! Για πόσο ακόμα θα το ανεχόμαστε επιτρέποντας σε ανεπάγγελτους, επαγγελματίες πολιτικάντηδες, να μας ειρωνεύονται παίζοντας με το μέλλον μιας ολόκληρης χώρας;

  2. Θα συμφωνήσω με την άποψή σας πως δηλαδή σέβεστε εκείνους που επιμένουν στην ορθότητα του Μνημονίου και όχι τους όψιμους αρνητές του. Όμως εκείνου που θα είχε πραγματικά αξία είναι να μας παρουσιάσετε την άποψή σας περί της ταμπακιέρας.
    Πέραν και εκτός του ΠΑ.ΣΟ.Κ και των διαδικασιών του, υπάρχει και παραμένει ένα βασικό ερώτημα, που προς ώρας δεν έχει απαντηθεί. Υπήρχε – υπάρχει εναλλακτική πέραν του Μνημονίου; Αυτό είναι ΤΟ ερώτημα, όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα για να γεμίζουμε σελίδες.
    Πώς τεκμαίρεται ότι είναι θύτες και όχι θύματα. Θύματα δεν είναι σίγουρα αλλά θύτες γιατί; Εάν δεν αποδειχθεί ότι υπήρχε άλλος τρόπος αποφυγής της χρεοκοπίας ο ισχυρισμός σας απλά δεν θα ισχύει.
    Επίσης από που και ως που προκύπτει ότι το Μνημόνιο είναι ολοκληρωτική αποτυχία; Δεν γίνεται να ισχύει ταυτόχρονα πως ΚΑΙ το μνημόνιο είναι μια λανθασμένη συνταγή ΚΑΙ να εγκαλούμε την όποια κυβέρνηση δεν το εφάρμοσε πιστά.

  3. Κύριε Παππά. Περιγράφετε συμπεριφορές που φωτογραφίζουν πρόσωπα αλλά γιατί δεν λέτε ονόματα;
    Όσο για τον κ Παπανδρέου δεν έχει πλέον να πει κανείς τίποτε . Εξάντλησε κάθε όριο πολιτικού αμοραλισμού. Ούτε την περίφημη φράση του πατέρα του δεν σεβάστηκε (το περίφημο «Χτυπήστε εμένα» ) ο οποίος την είπε για ένα πολύ προσωπικό του θέμα. Εκτός αν δεν κατάλαβε ούτε αυτή τη διαφορά.

  4. θυμάμαι τον σημερινό υπουργό οικονομίας, που φτώχυνε και εξαθλίωσε τον λαό, τον είχατε στηρίξει το 2007 για πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, τον στηρίζετε ακόμα; εσείς είστε υπέρ ή κατά του μνημονίου;

  5. Οι μεγαλοστομίες και τα κούφια λόγια είναι αυτά για τα οποία δεν τσιμπάνε οι πολίτες πλέον.Για ακόμη μια φορά εσείς οι δημοσιογράφοι λέτε οτι οι πολιτικοί είναι ανίκανοι αλλά λέτε την μισή αλήθεια.Διότι η άλλη μισή αλήθεια την οποία κρύβεται επιμελώς είναι οτι έιχαμε και μια ανίκανη δημόσια διοίκηση η οποία σύμφωνα με τον κ.Αλογοσκούφη το 2008 είχε πιάσει πάτο στα έσοδα και με έλλειμα αρκετών δις ευρώ.Και περιμενατε κ.Παππά μια κυβέρνηση Παπανδρέου εκτός απο το να σώσει την χώρα παράλληλα να την επανιδρύσει για να χρησιμοποιήσω μια παλία έκφραση του δειλού πολιτικά κ.Καραμανλή.Εσείς όμως όπως και αρκετοί άλλοι δημοσιογράφοι υποστηρίζετε οτι υπήρχε άλλη λύση αλλά για έναν δικόν σας λόγο δεν μας τον λέτε.Αλλά μην μας πείτε αυτά που ακούμε απο όσους είναι αντίθετοι στο Μνημόνιο.Να μας πείτε την λύση η οποία θα ήτανε τόσο πειστική έτσι ώστε να έπειθε αντίστοιχα και την Μερκοζί διότι να μην ξεχνάμε οτι αυτοί μας δίνουν τα λεφτά.Υπήρχε τότε κ.Παππά και δεν την ακολούθησε ο Παπανδρέου επειδή τρελάθηκε και αποφάσισε να είναι ο Πρωθυπουργός που κόβει μισθούς και συντάξεις ή μήπως όλα αυτά μας τα επέβαλε η Τρόικα γιατί ήθελαν να διασφαλίσουν τα λεφτά τους?

    Διότι πολύ εύκολα κατηγορείται και εσείς τον Παπανδρεόυ οτι καθυστέρησε να πάρει μέτρα αλλά αντιφάσκετε κ.Παππά.Διότι σήμερα τον κατηγορείται οτι τα μέτρα που πήρε οδηγήσανε στην ύφεση και απο την άλλη τον κατηγορείται οτι

    Μπορω να σας πω τηλεγραφικά τη γνώμη μου: Το μνημόνιο έχει κατασκευαστικές αδυναμίες, αλλά το πολιτικό προσωπικό που εκλήθη να το εφαρμόσει ήταν κτηνωδώς ανίκανο. Δεν φταίει το μνημόνιο για τα εγκληματικά λάθη που έκαναν οι κυβερνήσεις του δικομματισμού από το 1981 και μετά, ούτε για τις καθυστερήσεις της διοίκησης του Γιώργου Παπανδρέου. Περισσότερα σύντομα…

  6. Μπορούμε;

    ΄Εχουμε περιθώρια να εξαντλούμεθα σε κηρύγματα περί της «ηθικής» ενός καπιταλισμού που ΔΕΝ διέρχεται ΟΥΔΕΜΙΑ ΚΡΙΣΗ αφού προελαύνει αμέριμνα σε «ανώτερα επίπεδα» πέραν της παραγωγής (σε εκείνα της αγοράς και της πώλησης);

    Την κρίση αυτής της καπιταλιστικής «εξέλιξης» υφιστάμεθα και όχι την κρίση μιας καπιταλιστικής «στασιμότητας». Το κέρδος εξαγγέλλεται ως ο νέος ανθρωπισμός και το κόστος ως ο λόγος περί αρετής..

    ΄Εχουμε περιθώρια να καταδικάζουμε από τη μια τη «νομότυπη» διαφθορά ενός συστήματος που μετασχηματίζεται ενώ από την άλλη να μην έχουμε μία λέξη να πούμε για τη νέα, αναδυόμενη, «νομότυπη» διαφθορά του σύγχρονου με εμάς καπιταλιστικού μετασχηματισμού;

    ΄Εχουμε περιθώρια να θυμόμαστε τι είπαμε παραμένοντας αγκυλωμένοι σε αυτή την (ανά/υπό)μνηση ενώ από την άλλη εκείνο που μας πληγώνει και μας θυμώνει είναι αυτό που δεν μπορεί να ξεχαστεί…Και δεν μπορούν να ξεχαστούν όσα δεν είπαμε και εξακολουθούμε να μη λέμε…

    ΄Εχουμε περιθώρια να δεχόμαστε τα καθηκοντολόγια του πολίτη και να αποδίδουμε σε αυτά τη νομιμοποίηση της κοινωνικής ένταξης αλλά έτσι και τη νομιμοποίηση του κοινωνικού αποκλεισμού; Είναι η φτώχεια, η εξαθλίωση, η απουσία της αλήθειας από τον πολιτικό διάλογο φυσικά φαινόμενα, προϊόντα «φυσικών» συνεπειών των καιρών; Ποιοι είμαστε ή πόσο μας επιτρέπεται να διαλεγόμαστε με το το περιεχόμενο που θα προσδιορίζει την ιδιότητά μας ως πολίτες; Ποια χαρακτηριστικά, ποιους προσδιορισμούς θα έχει το ατομικό μας ΑΜΚΑ ή το ΑΦΜ; Kαι αυτό μόνον είναι το περιεχόμενο της ιδιότητας του πολίτη;

    Μπορούμε να γίνουμε μόνον ψηφιακοί πολίτες προσδιορισμένοι ως αντικείμενο συστημάτων ελέγχου δίχως έλεγχο; Κι αυτοί οι προσδιορισμοί μας θα είναι ίδιοι με τους ασαφείς προσδιορισμούς του λογιστικού κέρδους, ελλείμματος και πάει λέγοντας, και αυτών διατυπωμένων στην ψηφιακή γλώσσα; Είμαστε οι πολίτες των κοινωνιών του ελέγχου (όπως ήδη τις βλέπει ο Ντελέζ), ένας κωδικός, ένα password;

    Μπορούμε να θεωρούμε πολιτική παρέμβαση το πώς θα τοποθετηθούν κάποιοι στο νέο καταμερισμό δύναμης ώστε να ελέγχουν τις διεργασίες ελέγχου τους; (!)

    Μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε τη συμμετοχή στην πολιτική δράση – την πολιτική πράξη και τη δημοκρατική εκπροσώπηση με όρους άρνησης εκείνων δίχως τους οποίους καμιά εκπροσώπηση πλέον δεν θα είναι δημοκρατική;

    Είναι δημοκρατική εκπροσώπηση εκείνη που αρνείται στον κάθε πολίτη να διεκδικήσει τη συμμετοχή του στην πολιτική διακυβέρνηση επειδή οι ελίτ δεν καταδέχονται εκείνος να κυβερνά και αυτές να τον υπηρετούν συμβουλευτικά; Μπορεί η ανάδυση ενός άλλου ρόλου για το λεγόμενο πολιτικό προσωπικό να θεωρείται λαϊκισμός; Πάλι θα θεμελιώσουμε το δίκαιο μόνον σε «πιο ίσους ανάμεσα σε ίσους» που ξέρουν το καλόν του λαού και των εργαζομένων (πάλι αδιαφοροποίητα); Γιατί πολιτικό προσωπικό να μη σημαίνει τον σύμβουλο σε πολίτες χειραφετημένους που διεκδικούν τη διακυβέρνηση από τους συμπολίτες τους;

    Κοντολογίς, μπορούμε να στέλνουμε ως άλλος Στάλιν συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον Χίτλερ, όταν επισκέπτεται τα προάστια του Παρισιού;
    Μπορούμε να συνθηκολογολύμε συνεργαζόμενοι ως ήρωες προηγούμενων δεκαετιών (κατά το παράδειγμα του Πεταίν) σε μια κυβέρνηση του Βισύ;
    Μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι στο όνομα του ανθρωπισμού που επέτρεψε στους βασανιστές του Ιππότη Ντε Λ’΄ Αμπέρ να του κόψουν το κεφάλι από οίκτο στους πόνους του (αφού πρώτα του ξέσκισαν τις σάρκες) ;

    Μπορούμε;

  7. Το ότι έγιναν λάθη στην εφαρμογή του μνημονίου τόσο από τη μεριά της τρόικας αλλά κυρίως από τη μεριά της κυβέρνησης δε χωράει αμφιβολία. Θα ήθελα την πρότασή σας επί του πρακτέου. Εγώ με το φτωχό μου το μυαλό δεν μπορώ να καταλάβω τι έπρεπε να γίνει. Ειλικρινά θα ήθελα την άποψή σας…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here