Οι «σουρταφερταραίοι των σκουπιδιών…

2
36

Έχω αρκετές δεκαετίες στην πλάτη μου. Με βαραίνουν. Αλλά τα αποθέματα κουράγιου που έχω μέσα μου, με κρατάνε γερά. Δηλαδή, όσο και αν βλέπω ότι τα πράγματα στη Ελλάδα πάνε από το κακό στο χειρότερο, πάντοτε βρίσκω μια γωνιά, απ’ όπου διακρίνω, σε κάποιο βάθος, ένα χαμόγελο. Αλλά στο ζήτημα των σκουπιδιών, αισθάνομαι, από χρόνια, ηττημένος. Γιατί γνωρίζω ότι δεν πρόκειται ν’ αλλάξει τίποτα προς το καλύτερο, όσο συνεχίζεται αυτό το απαράδεκτο πάρε-δώσε, ανάμεσα σε άρχοντες και εργαζόμενους.

Κοινοτάρχες (πρώην), δημάρχους και συνδικαλιστές. Από τη μεταπολίτευση και δώθε, κάποιοι βαράνε το ίδιο βιολί. Προσλαμβάνουν εκατό, ας πούμε, εργάτες καθαριότητας, επί συμβάσει. Ύστερα από έξι μήνες, ένα χρόνο, οι συμβασιούχοι ξεσηκώνονται και απαιτούν μονιμοποίηση. Οι δήμαρχοι κλπ, αντιδρούν. Ή προσποιούνται ότι αντιδρούν. Πολιτικές μανούβρες. Τότε, παρεμβαίνει το «συνδικαλιστικό κίνημα». Τα απορριμματοφόρα κλειδώνονται στα γκαράζ και οι σκουπιδιάρηδες κλειδώνουν τα χέρια τους. Αποτέλεσμα η πόλη γεμίζει σκουπίδια, βρωμοκοπάει, τα ποντίκια βγαίνουν στους δρόμους, οι γάτες τραβολογάνε λιγδιασμένες σακούλες νάϋλον με υπολείμματα φαγητών. Αηδία.

Αρχίζουν μετά οι διαμαρτυρίες. Οι φωτογραφίες. Οι εικόνες στην τηλεόραση. Οι κραυγές. «Θα αρρωστήσουμε». «Δεν πάει άλλο». Εντολές, οι συμβασιούχοι νομιμοποιούνται. Αλλ’ αμέσως, κατόπιν οι δημοτικές αρχές, κάτω από την πίεση του νομάρχη, του υπουργού, αλλά και «για να είναι η Αθήνα καθαρή», προσλαμβάνουν άλλους εκατό «έκτακτους» σκουπιδιάρηδες. Που με τη σειρά τους, και με την πλήρη κάλυψη των συνδικαλιστών, που οι ίδιοι εκλέγουν, κατεβαίνουν σε απεργία, Χριστούγεννα, Πάσχα κλπ. Η Αθήνα, ο Πειραιάς, η Θεσσαλονίκη, ξανά πνίγονται στο σκουπίδι και η ζωή τραβάει την ανηφόρα με το μαντήλι στη μύτη. Ώσπου, λύνεται η απεργία με μία καινούργια μονιμοποίηση. Και ο χορός καλά κρατεί.

Δεν πρόκειται να γλιτώσουμε από τα σκουπίδια, αν δεν αποφασίσουμε να πάρουμε μέτρα, αμέσως, έστω και αν είναι δαπανηρά, έστω και αν υπάρχει κίνδυνος να προκαλέσουν «συγκρούσεις». Αν δεν πάρουμε μέτρα, θα μας σέρνουν μονίμως και θα μας τραβολογάνε, από το γιακά, οι συντεχνίες. Και πολλοί εργάτες καθαριότητας, που προσλήφθηκαν για άλλη δουλειά, θα έχουν γίνει κλητήρες, γραφιάδες, σουρταφερτάριοι.

Λύσεις να προτείνω, δεν έχω. Ούτε είναι η δουλειά μου αυτή. Είναι δουλειά των δημάρχων και της κεντρικής διοίκησης. Σήμερα διάβαζα, ότι πρόβλημα δεν θα υπήρχε αν αναλάμβαναν τη «δουλειά» ιδιωτικές εταιρίες. Δεν είμαι σίγουρος. Αλλά η σημερινή κατάσταση, δεν είναι δυνατόν να συνεχίζεται επ’ άπειρον. Υποθέτω ότι συμφωνείτε.

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Αγαπητέ Λευτέρη, έχεις τόσα πολλά να πεις και τα λες πολύ ωραία. Χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να μιλήσουν και να χρησιμοποιήσουν τόσο καλά την ελληνική γλώσσα κι ελπίζω να περνάνε κάποια μηνύματα τελικά, μέσα από τα κείμενα σου. Μεγάλο το πρόβλημα των σκουπιδιών, χωρίς λύση και είναι ένα απ’ τα πολλά που υπάρχουν στη χώρα μας. Πρέπει εμείς να κάνουμε κάτι και να καταλάβουν οι δήμαρχοι και όποιοι είναι αρμόδιοι, πως αυτή είναι η δουλειά τους και όχι τα ρουσφέτια και οι προεκλογικές εκστρατείες.

  2. αγαπητέ μου πρόεδρε, πιθανόν οι αρμόδιοι να μη …γνωρίζουν οτι η καθαριότητα ειναι μισή αρχοντια..πιθαν’ον να μη διαθέτουν ο΄θτε τη μισή …ισως

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here