«Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ» – Ταινία για 3 Όσκαρ;

0
436

Αν «Η πιο σκοτεινή ώρα» είναι ταινία ενός μεγάλου ανδρικού ρόλου, τον οποίο προσφέρει με μοναδικό τρόπο στο κοινό ο Γκάρι Όλντμαν, αλλά το σενάριο έχει παραδώσει η ίδια η ιστορία του Ουίνστον Τσόρτσιλ, «Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μισούρι» είναι ταινία μεγάλου σεναρίου και ταυτόχρονα μεγάλου γυναικείου ρόλου, τον οποίο αποδίδει έξοχα η Φράνσες Μακ Ντόρμαντ.

Το πρώτο εξαιρετικά ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ότι ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης, Μάρτιν Μακ Ντόνα, είναι Ιρλανδός -στοιχείο που δεν τον εμποδίζει καθόλου να χτίσει ένα σενάριο γεμάτο ανατροπές σε μια μικρή αμερικανική πόλη, κάπου στην Πολιτεία του Μισούρι.

Το δεύτερο εντυπωσιακό είναι ότι πλάι στην προσωπικότητα της απόλυτης πρωταγωνίστριας, ο Μακ Ντόνα οικοδομεί ιδιαίτερα σημαντικούς χαρακτήρες, δίνοντας στον θεατή τη δυνατότητα να γνωρίσει σε βάθος τη ζωή τους. Έτσι, έχουν προκύψει δυο πολύ ισχυρές υποψηφιότητες για τα Όσκαρ, δίπλα σε εκείνη για την καλύτερη ταινία.

— Η πρώτη είναι της Φράνσες Μακ Ντόρμαντ, η οποία διεκδικεί με πολλές αξιώσεις το δεύτερο αγαλματίδιο της σπουδαίας καριέρας της, υποδυόμενη τη μητέρα που έχει στεγνώσει την ψυχή της μετά τον βιασμό και τη δολοφονία της κόρης της και αποφασίζει να νοικιάσει τρεις μεγάλες πινακίδες στην είσοδο της πόλης, όπου και τοποθετεί αφίσες καταγγέλλοντας τον σερίφη για αδιαφορία. Η ερμηνεία της είναι καταλυτική και, πραγματικά, θα εκπλαγώ αν δεν βραβευτεί. Δύσκολα η Μέριλ Στριπ θα μπορέσει να της το «κλέψει» για τον ρόλο της εκδότριας της Washington Post στην ταινία «Τhe Post». Σύμφωνοι, είναι τεράστια σήμερα η οργή για τον Ντόναλντ Τραμπ, θα αποδειχθεί όμως αρκετή για να ανατρέψει κάτι που μοιάζει σφόδρα πιθανό;

— Πολλά μπράβο αξίζουν, επίσης, στον Σαμ Ρόκγουελ, ο οποίος υποδύεται έναν φασίστα αστυνομικό, που ζει με την αλκοολική μητέρα του, βασανίζει μαύρους, αγαπά μέχρι αυτοθυσίας τον προϊστάμενό του, σχεδόν σκοτώνει στο ξύλο τον ιδιοκτήτη των τριών πινακίδων, βγαίνει με σοβαρά εγκαύματα από φωτιά και, τελικά, μετανοεί και συμφιλιώνεται με εκείνη που κυνηγά. Χωρίς αμφιβολία, ο Ρόκγουελ βρίσκεται στο κορυφαίο σημείο της καριέρας του και δεν αποκλείεται να κερδίσει το Όσκαρ 2ου ανδρικού ρόλου.

Η ταινία είναι απρόβλεπτη από την αρχή έως το τέλος -πράγμα που την κάνει συναρπαστική. Οι διαρκείς αλλαγές στα μουσικά θέματα ενισχύουν τη σεναριακή πρωτοτυπία, η οποία δεν σταματά να εντάσσει νέους χαρακτήρες σε όλη την εξέλιξη της ιστορίας.

Φεύγοντας είχα την αίσθηση ότι το αστυνομικό κομμάτι ήταν το λιγότερο σημαντικό -χωρίς να είναι αμελητέο. Η δολοφονία της κοπέλας αποτελούσε διαρκώς την αφορμή για να γνωρίζουμε όλο και περισσότερο τον ψυχισμό των προσώπων -που σχεδόν έως το τέλος αυξάνονταν.

ΥΓ1 Σημαντική είναι η ερμηνεία του Γούντι Χάλερσον, ο οποίος υποδύεται τον σερίφη που πάσχει από καρκίνο και, τελικά, αυτοκτονεί αφήνοντας ένα σημείωμα, το οποίο προκαλεί έως και χαμόγελα.

ΥΓ2 Η συνολικά εξαιρετική αποτίμηση της ταινίας με κάνει να παραβλέπω δυο υπερβολές που μου φάνηκαν κραυγαλέες.

— Στην πρώτη, ο μπάτσος σπάει την τζαμαρία της διαφημιστικής, ανεβαίνει στον πρώτο όροφο, τσακίζει στον ξύλο τον ιδιοκτήτη των πινακίδων και τον πετάει από το παράθυρο. Κείται στη μέση του δρόμου αιμόφυρτος μπροστά στα μάτια του νέου σερίφη, ο οποίος έχει δει τα πάντα. Τι κάνει; Απλώς απολύει τον αστυνομικό. Ουδεμία άλλη συνέπεια υπάρχει. Σαν να συνέβη κάτι φυσιολογικό.

— Στη δεύτερη, η πρωταγωνίστρια μπαίνει στα γραφεία της διαφημιστικής και πετάει τέσσερις μολότωφ στο αστυνομικό τμήμα, το οποίο λαμπαδιάζει. Μέσα είναι ο κακός μπάτσος, που τη γλυτώνει με πολλά εγκαύματα στο πρόσωπο. Παρών στη σκηνή, καταμεσίς του δρόμου, είναι ένας νάνος, ο οποίος καλύπτει την γυναίκα, λέοντας ότι ήταν μαζί του. Τι κάνει ο σερίφης; Ρωτά, παίρνει την απάντηση αυτή, και το θέμα τελειώνει εκεί. Σαν να έγινε κάτι καθημερινό.

«Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ» – Ταινία για 2 Όσκαρ;

 

.

 

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΈκανε επίσημη πρεμιέρα το «Πορφυρό Νησί»
Επόμενο άρθροΣτέλιος Διονυσίου-8 μήνες για το επεισόδιο με τον αστυνομικό
Ο δημοσιογράφος Χρήστος Παναγιωτόπουλος ήταν Διευθυντής Ειδήσεων και Ενημέρωσης του Mega Channel επί 11,5 χρόνια. Η δημοσιογραφική του πορεία ξεκίνησε από τις εφημερίδες και τα περιοδικά το 1988. Επί 9 χρόνια ήταν πολιτικός αρθρογράφος της εφημερίδας "ΕΘΝΟΣ", ενώ θήτευσε ως πολιτικός συντάκτης στις εφημερίδες "24 Ωρες" και "ΠΡΩΤΗ", καθώς και στο περιοδικό "ΕΝΑ". Eργάστηκε για 2 χρόνια και στο ραδιοσταθμό "FLASH" ως αρχισυντάκτης. To 2006 τιμήθηκε με το "Βραβείο Μπότση" για το νέο μοντέλο δελτίου ειδήσεων, το οποίο καθιέρωσε στην ελληνική τηλεόραση. Το 2009 τιμήθηκε με το "Βραβείο Ευρωπαίων Δημοσιογράφων" Κων.Καλλιγάς. Γεννήθηκε στην Πάτρα, σπούδασε Μαθηματικά στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, αγάπησε τη Μουσική περισσότερο (πιάνο και κιθάρα), αλλά τελικά επέλεξε τα δύσβατα δημοσιογραφικά μονοπάτια. Από το 2003 μέχρι τον Δεκέμβριο του 2010 ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Εχει δυο γιους. Τον 25χρονο Αλέξανδρο και τον 9 ετών Άλκη.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here