Τα Όσκαρ της φιλίας

4
36

Τα τελευταία έξι χρόνια ζω μόνιμα σ’ ένα χωριό της Έξω Μεριάς της Τήνου.
Εκεί λοιπόν, μαζευόμαστε σ’ ενα χώρο που μας παραχωρεί η κοινότητα και βλέπουμε κινηματογράφο. Οι επιλογές των ταινιών γίνονται με τρόπο δημοκρατικό, με μόνο κριτήριο την σφαιρική επαφή και γνώση της κινηματογραφικής γλώσσας.

Θα ρωτήσει, ίσως, κάποιος γιατί μπαίνουμε στη διαδικασία, κάθε Τετάρτη, και δεν βλέπουμε τις ταινίες στον καναπέ του σπιτιού μας, μιας και όλοι έχουμε πρόσβαση στο διαδίκτυο, που σου παρέχει εύκολα και άκοπα πληθώρα επιλογών.

Η απάντηση είναι απλή: Έχουμε ανάγκη την ομαδική πρόσληψη και απόλαυση μιας Τέχνης που χρειάζεται πάνω απ’ όλα την επικοινωνία για να αποκωδικοποιήσει την αξία της, τα νοήματα και το καθημερινό της λεξιλόγιο. Μέσα απο τις αντιδράσεις του διπλανού σου, μέσα από τον διάλογο μετά το πέρας της προβολής, μέσα απο την κατάθεση προσωπικών σκέψεων και βιωμάτων, πίνοντας ένα ποτό στο διπλανό καφενείο του φίλου μας Άγγελου, έρχεται και κατασταλάζει η πραγματική γλύκα της ανθρώπινης ροής των συναισθημάτων, που μόνο η Τέχνη παρέχει απλόχερα.

Πριν λίγες μέρες είδαμε τον «Κυνόδοντα» του Γιώργου Λάνθιμου, ελκυστική ταινία ενός σκηνοθέτη με άποψη για τους Έλληνες, την Ελλάδα και το αστικό της τοπίο και που του ευχόμαστε από καρδιάς να κερδίσει το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας.

Ειπώθηκαν πολλά για την ελληνική οικογένεια, για τις κινηματογραφικές επιρροές του σκηνοθέτη, για τους ηθοποιούς, για την αισθητική γραφή της ταινίας. Την επόμενη μέρα η συζήτηση συνεχίστηκε από το τηλέφωνο, για να μη μείνει τίποτα αναπάντητο και με κάθε ευκαιρία η κουβέντα ξαναρχίζει απο ‘κει που την είχαμε αφήσει την τελευταία φορά.

Κι έτσι, η ταινία γίνεται ένα αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μας, που μας ακολουθεί για καιρό, κάνοντας τη ζωή μας πιο συνειδητή, πιο σημαντική και πιο όμορφη.

Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλές τέτοιες παρέες που αντιστρέφουν την εντύπωση μιας επαρχίας που πάσχει από βαρεμάρα, μιας επαρχίας εγκλωβισμένης και απομονωμένης, μιας επαρχίας με ελάχιστες ευκαιρίες πνευματικής επαφής.
Τα δικά μας, λοιπόν, Όσκαρ φιλίας, απονέμονται κάθε Τετάρτη, παραμένοντας ευγνώμωνες στις ταινίες που μας φέρνουν κοντά.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθρο7 χρόνια και ούτε μία συγγνώμη από Κεντέρη-Θάνου
Επόμενο άρθροΠροανακριτική Siemens: Τελειωμένη πριν αρχίσει…
Ο συνθέτης Γιώργος Κουμεντάκης έχει συνθέσει πάνω από 100 έργα για ορχήστρα, ορχήστρα δωματίου, όπερες, σόλο όργανα, καθώς και μουσική για χορό, αρχαία τραγωδία και θέατρο. Το 2004 ήταν ο μουσικός διευθυντής, συνθέτης και δημιουργός του μουσικού σεναρίου των Τελετών Έναρξης και Λήξης των Ολυμπιακών της Αθήνας. Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1959 και στα 33 του κέρδισε την υποτροφία "Prix de Rome", μένοντας την επόμενη χρονιά ως "resident composer" στη Γαλλική Ακαδημία της Ρώμης (Villa Medicis). To 1994 τιμήθηκε με το βραβείο "Νίκος Καζαντζάκης". Την περίοδο 1998-2000 εργάστηκε ως "composer in residence" για την Clio Gould και του συνόλου BT Scottish Ensemble στο Λονδίνο, με την ευγενική υποστήριξη του ιδρύματος "Michael Marks Charitable Trust". Έργα του έχουν παρουσιαστεί παγκοσμίως σε περισσότερες από 400 συναυλίες σε διεθνούς κύρους αίθουσες συναυλιών: Salle Olivier Messiaen, Théâtre de l’Archevêché, Teatro la Fenice, Alte Oper, Benesse Museum in Naoshima, Amsterdam Concertgebouw, Purcell Room, Wigmore Hall, Carnegie Hall, Forbidden City Concert Hall-(Beijing), Muziekgebouw aan't IJ (Amsterdam), Auditorio Nacional de Musica (Madrid), Clarice Smith Performing Arts Center (Maryland), Piccolo Teatro (Milano), Guarnerius Art Center (Belgrade), Ωδείο Ηρώδου Αττικού , Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και σε πολλά διεθνή φεστιβάλ.

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Έχω ζήσει και εγώ στην επαρχία, μακριά από την Αθήνα για μια τουλάχιστον δεκαετία. Η διαφορά δυναμικού ανάμεσα στο πνευματικό περιβάλον της (όποιας) επαρχίας και στο πολιτιστικό απόθεμα που (ενδεχομένως) κουβαλά ένας καλλλιεργημένος, ανεξάρτητος αστός που έχει επιλέξει να ζεί εκεί μπορεί να δημιουργήσει πραγματικά πολύ γόνιμες και απρόβλεπτα ανταποδοτικές σχέσεις και καταστάσεις. Το έχω γνωρίσει και εγώ αυτό και ήταν πολύ ωραίο, πνευματικά διεγερτικό και συναισθηματικά γόνιμο. Όμως τίποτε δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο. Νομίζω ότι, τελικά, όλα εξαρτώνται από την χημεία των εκάστοτε συναντώμενων ανθρώπων. Η ζωή είναι ένα πολύ άγριο και απρόβλεπτο πεδίο που δεν κάνει χάρες. Συνεπώς τέτοια ανυπεράσπιστα ευγενή άνθη φύονται σπάνια. Ωστόσο, μέχρι να τα λιώσει το επόμενο φορτηγό ή η επόμενη Μερσεντές που θα καβαλήσει το πεζοδρόμιο, κάποια προφταίνουν να καταθέσουν την γύρη τους στην χαοτική συνδιαλλαγή της επικονίασης. Ευτυχώς το μέλλον ουδείς μπορεί να το ελέγξει απόλυτα!

  2. Αγαπητέ Γιώργο, η ριμάδα η κρίση μας πρόλαβε και δεν ακολουθήσαμε τον δρόμο σου. Θα πάρουμε το αίμα μας πίσω και σύντομα θα βρούμε το καταφύγιο μας κι εμείς στην αγαπημένη Τήνο.

  3. Αγαπητέ Γιώργο! Είσαι πάντα έτοιμος για μια έκπληξη!
    Εγώ σου δίνω το Όσκαρ της επικοινωνίας. Νάσαι καλά και να μας χαρίζεις τις σκέψεις σου που μας περιγράφουν τα προβλήματα με τόσο ωραίο και άμεσο τρόπο. Χαίρομαι που σύντομα θα σε δούμε και θα σε
    ακούσουμε στο Μέγαρο.
    Sophie Andree

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here