Όταν η «κρίση» γίνεται μυθιστόρημα με αστυνομική πλοκή

0
153

«Όταν έλεγα στη μητέρα σου ότι είμαι θυμωμένη, μου έλεγε : «να το πεις της νύχτας σου και αυτή θα σε ορμηνέψει». Ο τίτλος «Να το πεις της νύχτας σου» του πρόσφατου βιβλίου του Παναγιώτη Πετράκη(εκδόσεις Ροπή, Θεσσαλονίκη ),είναι πολύσημος αλλά και ενδεικτικός του περιεχομένου του, του αφιερωμένου στην εποχή μας, στους ταραγμένους καιρούς της κρίσης που γεννούν συνεχείς και έντονους προβληματισμούς.

Το μυθιστόρημα αρχίζει δυναμικά με την περιγραφή του εγκλήματος δύο αδελφών και προϊδεάζει τον αναγνώστη για περιεχόμενο αστυνομικό.Στη συνέχεια όμως, χωρίς να εγκαταλείπεται ο αστυνομικός χαρακτήρας οι ποικίλες κοινωνικοοικονομικές αναφορές στρέφουν τον αναγνώστη αλλού και τελικά διαπιστώνειότι πρόκειται για ιστορίες ζωής, ζωής σύγχρονης σε μια χώρα, την Ελλάδα, που πλήττεται καθημερινά και με τρόπο ιδιαίτερο, σχεδόν εγκληματικό, από την παγκόσμια κρίση. Ανασφάλεια των πολιτών, ανεργία και αναγκαστική μετανάστευση των νέων, κατάρρευση επιχειρήσεων , κόκκινα δάνεια και τόσα άλλα…

Ο συγγραφέας, έμπειρος οικονομολόγος, καθηγητής στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών, γνωρίζει σε βάθος τα προβλήματα της οικονομίας και του κοινωνικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο αυτή εξελίσσεται, απειλώντας εγκληματικά τη ζωή των πολιτών. Η σκέψη του οικονομολόγου συνδυάζεται με εκείνη του καθημερινού πολίτη που βασανίζεται αντιμετωπίζοντας την πραγματικότητα της απώλειας.

Έξι φίλοι ζουν συντροφικά και σε ποικίλα περιστατικά τις πολύ καλές ημέρες της οικονομικής και κοινωνικής προόδου και στη συνέχεια οι ίδιοι ζουν τις ημέρες της σκληρής απώλειας που έφερε η κρίση.Ένας επιχειρηματίας αναρωτιέται «πώς φθάσαμε ως εδώ; κανείς δεν είχε αντιληφθεί την καταστροφή που ερχόταν και το έγκλημα που γινόταν;», και ο συνομιλητής του, κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος του απαντά: « Νομίζω ότι το έγκλημα έχει διπλό χαρακτήρα. Από τη μια μεριά είμαστε εμείς οι ίδιοι που ανοίγουμε την πόρτα στον δολοφόνο διαλέγοντας στις καλές εποχές την τρυφηλή ζωή του τζίτζικα λες και η ζωή δεν έχει χειμώνες. Από την άλλη, είναι αυτός που παίρνει τη ζωή μας γιατί πιστεύει ότι έτσι είναι σωστό να γίνει για να διορθωθεί το πρόβλημα». «Νομίζω ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι η γενιά μας και οι πολιτικοί της δεν τα έχουν ξαναζήσει. Έλα, μωρέ, θα το ξεπεράσουμε, λέμε, και προσπαθούμε να σκαρφαλώσουμε στην επόμενη μέρα» συμπλήρωσε ο συνομιλητής του.

Σε επόμενο επεισόδιο οκεντρικός ήρωας εξομολογείται στον ψυχίατρο λέγοντας : «Οι απώλειες είναι απώλειες. Αισθάνομαι ότι έχω αποδεχτεί την πραγματικότητα, έχω συμβιβαστεί μαζί της κι έτσι είμαι ελεύθερος». «Γίνεται να έχετε συμβιβαστεί και ταυτόχρονα να είστε ελεύθερος;» ρώτησε ο ψυχίατρος. Και εκείνος απάντησε : «Νομίζω πως το ουσιαστικότερο πράγμα είναι να εξασφαλίσει κανείς τη συμβατότητα ανάμεσα στην ελευθερία των επιλογών και την προσαρμογή στο περιβάλλον».Σε αυτήν ακριβώς τη συμβατότητα αναφέρεται ο ίδιος και σε μιαπολιτική συζήτηση,επισημαίνοντας ότι όποιος είναι αριστερός σήμερα, με την έννοια που ξέραμε πάντα, έχει πράγματι πολύ δύσκολο τοπίο μπροστά του. Το παλιό πολιτικό σύστημα καταρρέει κι έτσι του δίνεται η ευκαιρία να δει τον εαυτό του στην εξουσία. Υπάρχει όμως σχεδόν πλήρης ασυμβατότητα ανάμεσα σ’ αυτά που έχει στο μυαλό του και στην πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί.

Σε μια άλλη φιλική συζήτηση για το αν όλα στη ζωή αυτή είναι προσχεδιασμένα, ο κεντρικός ήρωας δίνει τη δική του απάντηση: «Όχι, ακριβώς το αντίθετο. Στην πραγματικότητα υπάρχουν δυνάμεις που κάποια στιγμή συγχρονίζονται τυχαία», μια τυχαιότητα , δηλαδή, καλή ή κακή, που εμπλέκεται και επηρεάζει τη ζωή μας.

Η ταχεία εναλλαγή γεγονότων στη ζωήτων προσώπων της συντροφιάς ωθεί τον αναγνώστη να ολοκληρώσει με τον ίδιο ρυθμότο διάβασμα του βιβλίουόχι μόνον από ενδιαφέρον αναζήτησης του δολοφόνου, που αποκαλύπτεται τόσο στην αρχή όσο και στο τέλος , αλλά καιαπό την αγωνία της εξέλιξης της ζωής των ηρώων. Μιας ζωής που συνδέεται άμεσα με την σημερινή πραγματικότητα.
Ο λόγος του συγγραφέα, που ρέει αρμονικά και ευχάριστα σε όλη την έκταση του έργου, καταφέρνει να εξελιχθεί σε λογοτεχνική έκφραση θαυμαστά έντεχνη για έναν «πρωτάρη» στη λογοτεχνία. Ο Παναγιώτης Πετράκης στην παρουσίαση του πρώτου αυτού μυθιστορήματός του ομολόγησε ότι αισθάνθηκε την ανάγκη να καταφύγει στη λογοτεχνία για να προσεγγίσει την πραγματικότητα και να πλουτίσει τον προβληματισμό του.

Κλείνοντας το βιβλίο ο αναγνώστης αισθάνεται ένα είδος κάθαρσης, καθώς η απαισιοδοξία για τα συμβαίνοντα εξαιτίας της έλλειψης κανονικότητας, εναλλάσσεται με την αισιοδοξία που αποπνέουν οι ήρωες του μυθιστορήματος κατορθώνοντας να ξεπερνούν τα εμπόδια της ζωής.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΝέες κατηγορίες για Άκη: Έδωσε 700.000 ελβετικά φράγκα από μίζα για ασφάλεια ζωής
Επόμενο άρθρο«Περίεργη» δήλωση Γιοχάνες Χαν για αναδιάρθρωση συνόρων Ελλάδας-Αλβανίας
Η Στέλλα Πριόβολου είναι ομότιμη καθηγήτρια Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε ελληνική, γαλλική και ιταλική φιλολογία και είναι διδάκτωρ των πανεπιστημίων Αθηνών και Ρώμης. Καθηγήτρια Λατινικής-Ιταλικής Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρόεδρος του Τμήματος Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας και διευθύντρια του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών "Ελληνορωμαϊκές -Ελληνοϊταλικές Σπουδές: Λογοτεχνία, Ιστορία και Πολιτισμός". Είναι μέλος ελληνικών και διεθνών επιστημονικών εταιρειών και συγγραφέας πολλών μελετών. Η έρευνά της τα τελευταία χρόνια έχει ως αντικείμενο το θεατρικό έργο του Dario Fo και τη σχέση του με τη λατινική λογοτεχνία του Μεσαίωνα. Αποτέλεσμα της έρευνας αυτής είναι τα τρία βιβλία από τις εκδόσεις Περίπλους: 1. "Dario Fo, ένας σύγχρονος goliardus", (2001) 2. "Dario Fo, venticinque monologhi per una donna: La Medea", (2005) 3. "Rosa Fresca Aulentissima, το μεσαιωνικό ερωτικό ποίημα με το μάτι των φιλολόγων και του Νομπελίστα Dario Fo", (2010). Το ποίημα αυτό μεταφράστηκε στην ελληνική με την επιχορήγηση του υπουργείου Εξωτερικών της Ιταλίας. Από το 1994 μέχρι το 2001, Αντιπρόεδρος του Ι.Κ.Υ. και υπεύθυνη για το κοινοτικό πρόγραμμα "Σωκράτης". Επιστημονική υπεύθυνη προγραμμάτων ξένων γλωσσών στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και εμπειρογνώμων Γ.Γ.Ε.Τ. για την κινητικότητα των σπουδαστών. Τακτικό μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης 2000-2001. Από το 2001-2004 Ειδική Γραμματέας Παιδείας Ομογενών και Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης στο ΥΠΕΠΘ, Πρόεδρος της Επιτροπής στήριξης των Εδρών Ελληνικών Σπουδών στα Πανεπιστήμια του εξωτερικού και εθνική εκπρόσωπος στο Συμβούλιο της Ευρώπης για το Ευρωπαϊκό Έτος Γλωσσών 2001. Είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Επιστημόνων Πανεπιστημίων Ιταλίας( Σ.Ε.Π.Ι.) και Γ. Γραμματέας της Societe Europeenne de Culture στην Ελλάδα.Από το 2008 μέχρι το 2010, αναπληρώτρια πρόεδρος Τμήματος Σλαβικών Σπουδών Πανεπιστημίου Αθηνών.Έχει τιμηθεί με την ανώτατη διάκριση του Ιταλικού κράτους CAVALIERE al merito della Repubblica Italiana, 2002. Εχει τιμηθεί για την προσφορά της στα Ελληνικά Γράμματα και τον πολιτισμό από την Ένωση Γυναικών Φωκίδας, 2007 και έχει ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης Χίου για τον ίδιο λόγο, 2007. Αναπτύσσει επί χρόνια πολιτική δραστηριότητα στο χώρο του ΠΑΣΟΚ ως μέλος της Κ.Ε. και σε τιμητική θέση στο ψηφοδέλτιο του Ευρωκοινοβουλίου το 1999.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here