Όχι άσυλο για εγκληματίες και κατατρεγμένους

3
41

Η εισβολή και κατάληψη της Νομικής Σχολής Αθηνών από λαθρομετανάστες
απέδειξε με τον πιο σκληρό τρόπο τον εκφυλισμό και τη βεβήλωση του
Πανεπιστημιακού Ασύλου, ενός θεσμού διαχρονικής, κοινωνικοπολιτικής
σημασίας.

Το Πανεπιστημιακό Ασυλο αποτελεί εξαιρετικά αυθεντικό και «ανθεκτικό»
χαρακτηριστικό γνώρισμα του σύγχρονου ελληνικού Πανεπιστημίου, αλλά και του
σύγχρονου νομικού πολιτισμού μας. Είναι θεσμός ιστορικός και συμβολικός.
Συμπυκνώνει τις έννοιες της ακαδημαϊκής και πολιτικής ελευθερίας, που
συνδέονται στενά. Θεσμοθετήθηκε, άλλωστε, για να παράσχει ένα ελεύθερο
πεδίο για την ακαδημαϊκή λειτουργία και τον πολιτικό ακτιβισμό, ο οποίος
κρίθηκε απαραίτητος στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης.

Θεωρείται ο θεσμός που, ουσιαστικά, ταυτίζεται με την ακαδημαϊκή ελευθερία
και αυτοτέλεια του Πανεπιστημίου. Επιτρέπει στην ακαδημαϊκή κοινότητα να
προστατεύει την ελευθερία του λόγου και τη διάδοση των ιδεών, ενώ παρέχει
τη δυνατότητα να αναπτύσσονται ελεύθερα στα Πανεπιστήμια, επιστημονικές
αλλά και κοινωνικές θεωρίες, πολιτικές απόψεις –ακόμα και αμφιλεγόμενες
θεωρίες -αιρετικές προς την κυρίαρχη κοινωνικοπολιτική πρακτική.

Ωστόσο, το Άσυλο δεν θεσμοθετήθηκε για να προσφέρει μια γενικευμένη και
αδιάκριτη ασυλία σε πράξεις μη συμβατές με την ακαδημαϊκή ελευθερία, την
ελεύθερη διακίνηση ιδεών –ακόμη και των αιρετικών– και την απρόσκοπτη
επιστημονική έρευνα. Επιπλέον, δεν συνιστά ένα ευρύ και απεριόριστο άβατο
και δεν μετατρέπει τον πανεπιστημιακό χώρο σε χώρο ατιμωρησίας εγκληματικών
πράξεων και σε πειρατικό καταφύγιο «κατατρεγμένων».

Σήμερα, σχεδόν τριάντα έτη έπειτα από την θέσπισή του, τα εκφυλιστικά
γεγονότα εισβολής και κατάληψης της Νομικής Σχολής από Αφγανούς και άλλους
λαθρομετανάστες, δεν παρακωλύουν απλώς το εκπαιδευτικό λειτούργημα και,
άρα, την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Μετατρέπουν, πλέον, το Άσυλο σε έναν
αμφιλεγόμενο και παρεξηγημένο θεσμό. Αποδεικνύουν, με τον πιο σκληρό τρόπο,
τον εκφυλισμό και την βεβήλωσή του.

Ο σεβασμός στην ιδέα του Πανεπιστημιακού Ασύλου πολλές φορές υπήρξε τόσο
απόλυτος και εφαρμόσθηκε τόσο λανθασμένα, ώστε δημιουργήθηκαν συνθήκες
υποπολιτισμού. Το Πανεπιστημιακό Άσυλο έγινε αντικείμενο κατάχρησης, κυρίως
από άτομα που δεν έχουν καμία σχέση με την ακαδημαϊκή κοινότητα. Κατά
καιρούς η κατάχρηση έχει οδηγήσει στην απόλυτη έλλειψη προστασίας των
καθηγητών και φοιτητών από εξωπανεπιστημιακά στοιχεία, από αλλοδαπούς και
ημεδαπούς, μέλη συμμοριών, από αντικοινωνικούς και κάθε είδους παραβάτες
και κακοποιούς.

Και, δυστυχώς, πάντα ο έλληνας φορολογούμενος είναι εκείνος που πληρώνει
τις ζημιές, δίχως να φέρει ο ίδιος την ευθύνη.

Ωστόσο, ένα πολυδιάστατο νομικό αλλά και κοινωνικο-πολιτικό πρόβλημα, δεν
είναι δυνατόν να επιλυθεί με μια μονοδιάστατη λύση. Πρέπει να βρούμε
τρόπους να προστατεύσουμε το Ασυλο. Γιατί τα γεγονότα μας ξεπέρασαν και
γιατί δεν είχαμε εμπειρία χειρισμού τέτοιων σοβαρών καταστάσεων. Αυτό που
χρειάζεται είναι να δούμε την πρακτική εφαρμογή του.
Το Πανεπιστημιακό Άσυλο αποτελεί μια πολύ λεπτή υπόθεση, η οποία απαιτεί
λεπτούς χειρισμούς, σοβαρότητα και προβληματισμό, καθώς ο θεσμός έχει τα
όρια του. Το πρόβλημα, κατά την άποψή μου, είναι πρακτικό. Ο χώρος του δεν
αποτελεί μια ουδέτερη ζώνη, όπου δεν τηρείται ο νόμος και όπου η
εγκληματική δραστηριότητα και η ασυδοσία επιτρέπονται.

Πιστεύω, ότι έχουν ευθύνη και ιερό καθήκον η κυβέρνηση, οι καθηγητές,
πανεπιστημιακές αρχές, οι φοιτητικοί σύλλογοι, τα πολιτικά κόμματα, οι
δικαστικές αρχές, η αστυνομία, να ενεργοποιηθούν άμεσα και δραστικά. Κατ’
ουσίαν, δεν έχουν το δικαίωμα από τη μια να αδρανούν και να επιτρέπουν
καταστροφές πανεπιστημιακής περιουσίας και από την άλλη να παραμένουν
παρατηρητές μιας εκφυλιστικής και υπο-πολιτιστικής κατάστασης. Όσον αφορά
την απειλή που προέρχεται από τους εξωπανεπιστημιακούς που καταχρώνται το
Άσυλο -και οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με την πανεπιστημιακή κοινότητα,
όπως για παράδειγμα οι λαθρομετανάστες- η λύση βρίσκεται στα αντανακλαστικά
και στην συμβολή της κυβέρνησης και δη, της πολιτικής ηγεσίας του
υπουργείου Παιδείας, Εσωτερικών, Προστασίας του Πολίτη, και Δικαιοσύνης.

Σε κάθε όμως περίπτωση, στο κρίσιμο για την πορεία του Πανεπιστημίου
σταυροδρόμι ο ρόλος της πανεπιστημιακής κοινότητας είναι σημαντικότατος.
Ειδικότερα σήμερα που εμφανίζονται ορισμένες επικίνδυνες τάσεις
αποδυνάμωσης και υστερήσεις αναφορικά με την συνολική εξέλιξη του ελληνικού
Πανεπιστημίου αλλά και αναφορικά με τις ακαδημαϊκές ελευθερίες και το
Πανεπιστημιακό Άσυλο.

Η λύση βρίσκεται στην ενεργοποίηση της πανεπιστημιακής κοινότητας. Το τέλμα
του Ασύλου πρέπει να αντιμετωπισθεί με σθένος, θάρρος και αποφασιστικότητα
από τη συλλογική ενεργοποίηση της πανεπιστημιακής κοινότητας και τη
συνεργασία με την κυβέρνηση, τα πολιτικά κόμματα και τις αρχές. Τελικώς, η
διατήρηση της τάξης σε μια κοινωνία ανθρώπων και σε χώρο που δεν επιδέχεται
αστυνόμευση, όπως είναι η πανεπιστημιακή κοινότητα, είναι καθήκον και
ευθύνη των μελών της ίδιας της κοινότητας.

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ποιος είναι αυτος λοιπόν, που θα βγεί με τόσο Θάρρος να πεί, ποιοί είναι οι εγκληματίες και οι κατατρεγμένοι κύριε Σπηλιοτόπουλε? Γιατί, άνθρωποι που δεν φτάσανε ποτέ σε ακραία ψυχολογική κατάσταση και με προβλήματα «στην πλάτη» μπορούν και ονομάζουν ετσι τον συνάνθρωπό μου?

  2. Είναι κατάπτυστος και βρώμικος ο ρόλος αυτών που έβαλλαν τους μετανάστες στη νομική σχολή. Διότι έτσι και οι μετανάστες κατασυκοφαντούνται και ενοχοποιούνται, αλλά και το πανεπιστημιακό άσυλο υπονομεύεται. Πραγματικά αυτοί που πολεμούν το πανεπιστημιακό άσυλο χρωστούν χάρη σε αυτούς τους δήθεν φίλους των μεταναστών.

  3. Το ότι συνδέονται 200 άσχετοι λαθρομετανάστες με την εδώ και χρόνια κακή κατάσταση του Ελληνικού Πανεπιστημίου δεν το καταλαβαίνω. Όντως δεν έχουν καμία θέση εκεί μέσα. Αν βρεθεί δηλαδή τρόπος να μην μπαίνουν «εγκληματίες και κατατρεγμένοι» στο χώρο του ασύλου θα ανεβεί το επίπεδο του Πανεπιστημίου και θα γεμίσουμε από ελεύθερες ιδέες. Όσο άσχετοι είναι οι συγκεκριμένοι Αφγανοί με το πανεπιστήμιο, άλλο τόσο άσχετοι είναι και οι εκπρόσωποι των κομματικών φοιτητικών παρατάξεων. Η όποια ελεύθερη ιδέα μπορεί να γεννηθεί, είτε είναι κονσέρβα έτοιμη από το κόμμα, είτε θα μπει στα καλούπια του κόμματος ώστε να πάρει το κατάλληλο χρώμα.Και έτσι έχουμε καθηγητές που κάνουν παζάρια με τους φοιτητές και αντίστροφα ανάλογα με τις κομματικές προτιμήσεις και τα συμφέροντα του καθένα.
    Οπότε οι παράνομοι πάσης φύσεως δεν έχουν θέση στο πανεπιστήμιο. Αυτοί που αναφέρατε εσείς περιορίζουν την φυσική ασφάλεια των φοιτητών και των πανεπιστημιακών. Αυτοί που καταχρώνται την εξουσία τους όμως στο πανεπιστήμιο(μερίδα φοιτητών και μερίδα καθηγητών), περιορίζουν την ελευθερία των ιδεών που τόσο σας νοιάζει όλους.Το ότι για 4-5 μέρες πριν τις φοιτητικές εκλογές κάνουμε μάθημα με τέρμα μουσική από τις φοιτητικές παρατάξεις δηλαδή δεν αποτελεί κατάληψη.
    Κοινώς, όσο σχέση έχουν οι λαθρομετανάστες με την παθογένεια των πανεπιστημίων, τόση σχέση έχουν οι αγελάδες με την πορτοκαλάδα.Τα πανεπιστήμια πλέον εκτός από επιστήμονες παράγουν και ψηφοφόρους μέσω των μηχανισμών που συντηρούν τα κόμματα.
    Ανυπομονώ να διώξετε τους λαθρομετανάστες για να ελευθερωθούν οι ιδέες και τα μυαλά μας και να πάρει αξία το πτυχίο μου και η γνώση που λαμβάνω.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here