Παίξε Χρήστο επειγόντως…

1
53

100 μέρες πέρασαν. 100 μέρες »ζωής» του aixmi.gr. Αλλά ο χρόνος στο υπέροχο σύμπαν του διαδικτύου δεν μετράει με ώρες. Μετράει με λέξεις. Με εικόνες, με σκέψεις, με απόψεις, με επικοινωνία, με γέλιο, με προβληματισμό, με ξεχωριστά αποτυπώματα όπως εκείνα που αφήνει η παλάμη μας στην άμμο. Εκείνα που μας ξεχωρίζουν από τους άλλους. Και οριοθετούν τον κόσμο μας.

Γιατί πάντα θα υπάρχουν δύο κόσμοι. Ο ένας της μελωδίας κι ο άλλος της παραφωνίας. Ο ένας της αρμονίας κι ο άλλος του μπάχαλου. Ο ένας αυτών που βγαίνουν μπροστά κι ο άλλος εκείνων που κρύβονται. Ο ένας αυτών που τολμούν κι ο άλλος αυτών που λουφάζουν. Ο ένας των ιδεών κι άλλος της σαχλαμάρας. Ο ένας των φιλάθλων κι ο άλλος των οπαδών. Τα όρια δεν είναι δυσδιάκριτα. Ευτυχώς.

Οι αξίες, η αισθητική και η ιδεολογία μας, όλα όσα είναι γραμμένα στο DNA των προσωπικών μας επιλογών, κάνουν ευκολότερο το διαχωρισμό και την απόστασή μας από αυτό που δεν μας ταιριάζει, δεν μας ανήκει και δεν του ανήκουμε. Άλλοθι των ανεγκέφαλων που δεν βλέπουν τις εξώφθαλμες διαφορές θα είναι πάντα το επιχείρημα ότι κανείς δεν μπορεί να κατατάξει κανέναν, όλοι μπορούν να δρουν και με τον έναν και με τον άλλο τρόπο, το καλό και το κακό συνυπάρχει. Παραμύθια.

Αν δεν ξέρεις που πας δεν σε σώζει καμιά πυξίδα. Αν δεν γνωρίζεις ποιος είσαι δεν θα σε αλλάξει καμιά εμπειρία.
Ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος όταν έστησε την aixmi δεν είχε στο μυαλό του άλλη διαδρομή απ’ αυτή που χάραξε. Δεν είχε άλλη εικόνα για τα πράγματα απ’ αυτή που έχει αποτυπώσει στη δημοσιογραφική του πορεία. Δεν είχε αντιγράψει παρτιτούρες για να παίξει ξένες μελωδίες. Και το βασικό. Δεν βγήκε σαν σολίστας στη συναυλία. Μπήκε σαν μέλος μιας μπάντας που ξέρει να παίζει από μπαλάντες μέχρι σκληρό ροκ. Καλή αρχή…

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Κυρία Ζαννή,
    ξέρω ποιον Χρήστο εννοείτε, όμως μέρες που είναι ο τίτλος του τρυφερού και αληθινού, κατά τα άλλα κειμένου, είναι κομματάκι άκομψος. Επίσης θέλω να σας πω ότι σολίστες υπάρχουν (και έτσι πρέπει) και στις μπαλάντες και στο σκληρό ρόκ, αρκεί η υπόλοιπη ορχήστρα να τους κατανοεί και να πιάνει…πουλιά στον αέρα.
    Αφού όπως λέτε,δεν βγήκε σαν σολίστας στη συναυλία, τότε γιατί τον Χρήστο τον κάνατε, μέχρι και τίτλο. Πιασάρικο μεν…άκομψο δε…
    Νά’στε καλά.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here