Πάντα θρύλος, σε όλες τις εποχές

14
56

Πόσες  φορές δεν έχετε μπει στο τριπάκι της κουβέντας για το αν κάποιοι σημερινοί σταρ θα έπαιζαν δίπλα σε ιερά τέρατα του παρελθόντος ή το ανάποδο, που είναι πιο συχνό, πόσοι από τους παλιούς σταρ θα άντεχαν στους σημερινούς ρυθμούς; Το νόμισμα έχει, φυσικά, δύο όψεις και συνήθως ένα λάθος παρονομαστή, που οδηγεί σε αδιέξοδα.

Ο Μέσι δεν είναι θέμα αν συγκρίνεται με τον Μαραντόνα, αλλά αν αυτός θα έπαιζε το ίδιο καλά πριν είκοσι χρόνια ή αν ο Ντιέγκο σήμερα θα ήταν το ίδιο χρήσιμος όπως τότε. Ο Πελέ, ο Κρόιφ, ο Ζιντάν τι θα έκαναν αν έπαιζαν  σήμερα;

Η Κομανέτσι θα έκανε τον κόσμο να παραμιλά στην γυμναστική, ο Γκάλης θα έκανε τη διαφορά, αν ξεκινούσε τώρα την καριέρα του; Tο 1972 στους Ολυμπιακούς αγώνες του Μονάχου, ο Μάρκ Σπιτς πέρασε στην ιστορία με 7 χρυσά μετάλλια και ισάριθμα παγκόσμια ρεκόρ στην κολύμβηση. Ο πρώτος άνθρωπος που πέτυχε τέτοιον άθλο, σήμερα με τους χρόνους που έκανε τότε δεν θα έμπαινε καν στην Ολυμπιακή ομάδα των ΗΠΑ, πολύ δε περισσότερο δεν θα του έφταναν για να κολυμπήσει σε κάποιον τελικό στο Πεκίνο το 2008 όταν ο Μάικλ Φελπς κατέκτησε οκτώ χρυσά μετάλλια! Την απάντηση  έδωσαν Αμερικανοί επιστήμονες, που έβαλαν τον μεγάλο αθλητή σε ειδικό σωλήνα- εξομοιωτή και απέδειξαν πως η τεχνική  του, ήταν καλύτερη από των τωρινών κολυμβητών και υπολόγισαν πως αν ο Σπιτς, ήταν ξανά 20 ετών, δεν θα είχε κανένα πρόβλημα. Μάλιστα, αναλύοντας όλες τις κινήσεις του, κατέληξαν στο συμπέρασμα πως οι χρόνοι του θα ήταν ανάλογοι των επιτυχιών του το 1972, δηλαδή κοντά στο παγκόσμιο ρεκόρ αν κολυμπούσε στο Πεκίνο πριν δύο τρία καλοκαίρια.

Όποιοι υποστηρίζουν πως σήμερα δεν θα είχε τύχη ένας καλός παίκτης, ας λάβει υπόψη αυτή την παράμετρο και ας αναλογιστεί πως ο Κρόιφ -για παράδειγμα- με την μπάλα που ήξερε, αν είχε την σημερινή ιατρική και προπονητική υποστήριξη θα έκανε τα ίδια στο γήπεδο! Ο Τζόρνταν, όσα χρόνια και αν περάσουν θα έχει πάντα θέση στην κορυφή  όλων των εποχών στο μπάσκετ, επειδή αυτά που από την φύση του μπορούσε να κάνει ήταν χαρισματικά. Με την αντίστοιχη προπόνηση του 2020 και του 2030  και την ανάλογη φαρμακευτική υποστήριξη, ο Μπολτ, ο Φέντερερ, ο Μέσι, ο Φελπς θα ήταν όπως και τώρα έτσι και στη κορυφή.

Το ίδιο ισχύει και για τον Ζιντάν, τον Πελέ, τον  Μαραντόνα, τον Μποργκ, τον Αλι, την Κομανέντσι, τον Λιούις, τον Εστιάρτε, τον Στίβεν Ρέντγκρειβ, την Ναβρατίλοβα, τον Μπούμπκα, τον Μάτζικ Τζόνσον. Ο αληθινός πρωταθλητής  σε όλες τις εποχές θα είναι πάντα ένας θρύλος, πραγματικός σταρ και ξεχωριστός.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΗ Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα
Επόμενο άρθροΗ βία προκαλεί βία
Ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος ξεκίνησε το 1979 την ενασχόληση με το αθλητικό ρεπορτάζ στην ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ. Αν και δοκίμασε την ίδια περίοδο να σπουδάσει στην Ιταλία, σύντομα προτίμησε να συνεχίσει στα βαθιά συνεργαζόμενος με την ΕΡΤ. Το 1984 ανέλαβε την συμπαρουσίαση της ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, μόλις σταμάτησε ο Γιάννης Διακογιάννης. Το 1990 μετακινήθηκε στο MEGA, όπου και παραμένει μέχρι σήμερα. Εχει δουλέψει στην ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, το ΒΗΜΑ, την ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, τις 24 ΩΡΕΣ, το SPORTIME και το GOAL NEWS, ενώ από το 1994 ξεκίνησε την πρώτη εξειδικευμένη σχολή αθλητικής δημοσιογραφίας "ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΡΕΠΟΡΤΑΖ". Γενικός Διευθυντής του ΣΠΟΡ FM από το 1996 και σύμβουλος έκδοσης της SPORTDAY από το 2005. Έχει βραβευτεί στα δημοσιογραφικά βραβεία του ΠΣΑΤ το 1999 (καλύτερη τηλεοπτική εκπομπή) και το 2000 (καλύτερη ραδιοφωνική εκπομπή). Το 1998 αναδείχτηκε νικητής του διαγωνισμού ποδοσφαιρικών γνώσεων ανάμεσα σε περισσότερους από 1000 ξένους συναδέλφους στην διάρκεια του Μουντιάλ της Γαλλίας. Εχει γράψει δυο βιβλία: το "50 χρόνια Κύπελλο Πρωταθλητριών" και το "Παιχνίδι χωρίς όρια".

14 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Διαφωνώ σχετικά με Πελέ. Το ποδόσφαιρο ειναι υπερβολικά σύνθετο για να μπορούν να συγκρίνονται οι αξίες που έκαναν κάποιον σταρ πριν 50 χρόνια. Ήταν ουσιαστικά άλλο άθλημα. Στο σημερινό ποδόσφαιρο έχουν καταρρεύσει ταλέντα και ταλέντα, πως μπορούμε να ξέρουμε τι θα έκανε ο Πελέ, που κατά τη γνώμη μου δεν ήταν και τόσο παικταράς όσο θέλει να νομίζει. Είχε εξασκήσει πολύ τα βασικά και έκανε τη διαφορά με την ταχύτητά του. Ο Ντιέγκο όμως θα μπορούσε να πετάει τη μπάλα με το πόδι-χέρι με υπερφυσική ακρίβεια και το 2050. Αρκεί να έκανε και καμιά προπόνηση για φυσική κατάσταση

  2. Το άρθρο του κου. Σωτηρακόπουλου είναι και σωστό και ενδιαφέρον.
    Η δικιά μου άποψη είναι ότι όλη αυτή η συζήτηση γύρω από αυτό το θέμα οδηγεί σε άτοπο. Με λίγα λόγια δεν υπάρχει σύγκριση η τότε εποχή με τη σημερινή. Για παράδειγμα, ο Κρόιφ του 70 έγραψε τη δικιά του ιστορία. Τέλος. Δεν θέλω και ούτε θα με ενδιαφέρει να τον δώ να παίζει το 2010, ούτε καν έναν κλώνο του. Το ίδιο ισχύει για τον Μέσι που ζωγραφίζει στα γήπεδα τα τελευταία χρόνια. Γράφει τη δική του ιστορία σε μιά άλλη εποχή. Κάθε πράγμα στο καιρό του.

  3. Εγω κυριε Σωτηρακοπουλε νομιζω οτι δεν καταφερατε να απαντησετε επαρκως το ερωτημα το οποιο θεσατε… Το ΓΙΑΤΙ ειναι που νοιαζει τον αναγνωστη σας. Γιατι δεν θα παιζανε σημερα? Ή ΓΙΑΤΙ θα παιζανε σημερα οπως λετε? Με τι προσοντα? Με ποια ταχυτητα?

  4. Νομιζω οτι το αρθρο του κ. Σωτηρακοπουλου ειναι σωστο. Η ταχυτητα και η δυναμη βελτιωνεται μεσα απο την προπονηση. Αντιθετα, η τεχνικη του Πελε, Κροιφ, Μαραντονα, κ.λ.π. δυσκολα θα την συναντησουμε σημερα. Εξαλου η μπαλα τρεχει πιο γρηγορα απο τους παικτες, αν υπαρχει γρηγορη μεταβιβαση η ταχυτητα των ποδοσφαιριστων παιζει ρολο, αλλα δευτερο. Το γκολ του Καρεκα στο Βραζιλια – Γαλλια το ’86 ειναι ενα παραδειγμα ταχυτητας μεταβιβασης. Ενα αλλο παραδειγμα εκρηξης τωρα, στον τελικο Πρωταθλητριων του ’72 Ajax – Inter υπαρχει μια φαση στο πρωτο ημιχρονο που μεταβιβαζει την μπαλα ενας παικτης του Αγιαξ λιγο πιο μπροστα απο το κεντρο, με κατευθυνση το κορνερ. Ο Κροιφ ξεκινα απο το ημικυκλιο και προλαβαινει την μπαλα πριν βγει, με τον αμυντικο της Ιντερ να τον σπρωχνει. Οποιος εχει το παιχνιδι σε βιντεο μπορει να το διαπιστωση. Ερωτηση, ποιοι ποδοσφαιριστες της Γαλλιας που πηρε παγκοσμιο και ευρωπαικο, πλην Ζινταν βεβαια, θα επεζαν την δεκαετια του ’80 στην ενδεκαδα εκεινης της ομαδας, με Ζιρες, Τιγκανα, Πλατινι? Νομιζω οτι τις δεκαετιες 70 και 80 υπαρχουν οι καλυτερες εθνικες ομαδες, εγω απο τα 80ς θυμαμαι την Ολλανδια, την Δανια, την Γερμανια, Ιταλια, Βραζιλια, Ρωσια, Πολωνια. Οισημερινοι παικτες της Ολλανδιας, που επαιξε τελικο μουντιαλ δεν θα ηταν ουτε στο παγκο εκεινης της τεραστιας ομαδας. Επισης ακομα και σημερα δυσκολα βρισκω ομαδες που θα μπορουσαν να κερδισουν την Μιλαν του Σακι.

  5. Auta pou ekane o Pele, ta ekane me tin pfysiki tou ikanotita kai to talento. H magia tou Htan apla magia kai tou evgene xoris voeitheia apo eksoterikous paragontes opos tou Marantona. O opoios poly kalos alla ginotane super otan roufage kai tin aspri tou. H mipos kano lathos. ta sevei mou se olou sas.

  6. Στο «τρυπάκι» αυτής της συζήτησης έχουμε σίγουρα μπεί όλοι, αλλά αν δεν τεθούν κάποιες κοινές παραδοχές καμία συζήτηση δεν θα καταλήξει σε ποιοτικό αποτέλεσμα. Στην προσπάθεια να ορίσει κάποιος τί είναι αυτό που κάνει κάποιον «πρωταθλητή» δεν θα πρέπει να παραλείψει την σημασία της προσωπικότητας. Όλοι αυτοί οι πρωταθλητές του παρελθόντος ήταν πρωταθλητές των τότε συνθηκών που διαμόρφωσαν τόσο τις αθλητικές τους ικανότητες (μέθοδοι προπόνησης, ιατρική υποστήριξη, αθλητικός εξοπλισμός, τεχνολογία, υφιστάμενα ρεκόρ, αθλητικές νόρμες) όσο και το πνέυμα τους. Η προσωπική μου γνώμη είναι οτι πρωταθλητής γεννιέσαι αλλά απο το να γεννηθείς με την δυνατότητα μέχρι το να το κάνεις πράξη υπάρχει πολύ μεγάλος δρόμος…

    Είναι γενικότερα πιό εύκολο αν το δούμε απο το πρίσμα των σύγχρονων πρωταθλητών. Στο ποδόσφαιρο π.χ. ο Ronaldinho είναι για εμένα ίσως ο πιό προικισμένος σε τεχνική και φαντασία απο όλους. Η διάθεση του πηγάζει απο τον χαρακτήρα του όπως και η φαντασία του με αποτέλεσμα να κάνει δύο συγκλονιστικές χρονιές. Δεν έκανε 5 ή 6 χρονιές όμως διότι ο ίδιος χαρακτήρας του δεν μπορούσε να το υποστηρίξει. Ο C.Ronaldo είναι τόσο εγωπαθής που έγινε τόσο εργατικός ώστε να απογειώσει όλα τα φυσικά του χαρίσματα και να προβάλει τόσο πειστικά ώς το αδιαφιλονίκητο no1 σε οποιαδήποτε ομάδα.

    Καταληκτικά, αν δεχόμαστε πως το potential τόσο των αθλητικών προσόντων όσο και του πνεύματος θα μπορούσε να είναι στα ίδια επίπεδα και τώρα, είναι λογικό πως και πάλι όλοι αυτοί οι θρύλοι να ήταν στην κορυφή του κόσμου. Με άλλα συγκριτικά μεγέθη, με άλλες συνθήκες, αλλά και με άλλο ταβάνι…

  7. Δεν μπαίνει ο Πελέ στην ίδια κατηγορία με τους υπόλοιπους εκτός ίσως απ’την Κομανέτσι. Ουδείς αθλητής υπήρξε τόσο πρόωρα τέλειος και καθοριστικός όσο αυτός. Τεχνικά άψογος σε όλα τα κομμάτια του παιχνιδιού, νοητικά μπροστά απ’τους υπόλοιπους, πνευματικά πολύ δυνατός και ικανός να κερδίζει θριαμβευτικά και να χάνει με ανωτερότητα-όπως μόνο οι πραγματικά μεγάλοι ξέρουν-,σωματικά υπέροχος.Κι όλα αυτά στην ακμή τους από 17 χρονών.
    Τζόρνταν, Άλι ασφαλώς θα ήταν καταπληκτικοί και τώρα. Ίσως ακόμα περισσότερο λόγω των χαρακτηριστικών τους.
    Ο Μαραντόνα θα ήταν ένας πιο δημιουργικός και λιγότερο εκτελεστικός Μέσι.

  8. Κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτή η ,υποθετικού περιεχομένου, κουβέντα που γίνεται, δεν μπορεί να μας οδηγήσει σε απόλυτα συμπεράσματα. Διότι, πολύ απλά, είναι υποθετική. Αυτό που θα ήθελα να τονίσω, είναι το εξής. Δεν γίνεται να συγκρίνουμε Τον Μεσι με τον Μαραντόνα, τον Πελέ, τον Κρόιφ ή τον Μπεστ και το Ντι Στέφανο…Όπως δεν τίθεται θέμα σύγκρισης σε μια Φερράρι το 60 και σε μία σύγχρονη, έτσι δεν γίνεται να συγκρίνει κάποιος όλους αυτούς τους μεγάλους μεταξύ τους…Αν βάλεις π.χ. αντιπάλους τον Άγιαξ του Κρόιφ και την τωρινή Μπάρτσα, ο Άγιαξ θα φάει ίσα με μια πεντάρα στο κεφάλι. Και είναι πολύ φυσιολογικό αυτό το συμπέρασμα για πολύ προφανείς λόγους που όλοι νομίζω καταλαβαίνουμε… Ή για παράδειγμα την Εθνική Μπάσκετ του 2005 εναντίον αυτής του 1987. Ο αθλητισμός εξελίσσεται όπως και η τεχνολογία. Προς το καλύτερο. Αυτό που κάνει όμως κάποιον ή κάποιους μαζί πραγματικά μεγάλους, είναι το πόσο μπροστά από την εποχή τους είναι σε σχέση με τους σύγχρονούς τους. Και επειδή το ποδόσφαιρο είναι τέχνη, οι πραγματικά μεγάλοι την κάνουν ομορφότερη, είτε μέσα από τις γραμμές είτε απ’έξω. Και όταν αναφερόμαστε στην ομορφιά, μιλάμε για μια πάσα, ένα σουτ, μία καλή άμυνα,έναν καλό συνδυασμό…
    Αυτά.

  9. gia mena to pio swsto sxolio mexri stigmhs einai toy tzimi,apo ta video poy exw dei dld o pele fainetai san podosfairistis toy 2010 poy exei metaferthei sto 1960,40 xronia mprosta kai isws to kalytero podi poy exei bgei pote,o maradona isws paramenei akoma k simera to kalytero 10ari (ennow dhmioyrgika),gia menma metro sygkrishs einai poios ksexwrizei perissotero stin epoxh toy,fysika an epaize o simerinos messi to 1970 tha itan kalyteros apo ton cruyf alla afto dn shmainei oti einai pio talantoyxos,afth i sygkrish adikei toys palioteros athlites..

  10. H Eιρωνια ειναι οτι BARCA παιζει ΟΛΛΑΝΔΙΚΟ ποδοσφαιρο (Oπως και η εθνικη Ισπανιας ) σε μια βελτιωμενη εκδοση , και ειναι λογικο δεν μπορει να γινει συγκριση σε οτι αφορα τη φυσικη
    κατασταση

    Ο CRUIJFF , Ο NEESKENS ,O KROL , O HAAN , SUURBIER , RESENBRINK , VAN HANEGEM ηξεραν πολυ
    μπαλα αλλα δε νομιζω να αντεχαν στο ρυθμο που παιζει η BARCA

  11. Σας ευχαριστω όλους για τα σχολια σας…μονο μια επισήμανση….οποιοι από τους παλιούς επαιζαν σημερα και ηξεραν μπαλα, όπως οι Ολλανδοί του Αγιαξ, θα ειχαν και την ταχυτητα του μοντερνου ποδοσφαιρου….γιατι η ταχυτητα παει με την εποχη, οχι με τις ικανοτητες…αυτές είναι που δεν διδάσκονται, το να τρέχεις παραπάνω γίνεται. Οποιαδηποτε ομαδα του παρελθοντος θα ετρεχε σημερα λιγοτερο, αλλα και η σημερινη Μπαρτσα μετα απο τριαντα χρονια θα φαινεται αργη! Το νοημα του κομματιου και η αφορμή του ήταν το πως απέδειξαν οι Αμερικανοί πως η τεχνική του Μαρκ Σπιτς θα πααρέμενε μοντέρνα και ικανή να τον έχει στους τελικούς και σήμερα…το ίδιο ισχύει για οποιονδήποτε μοναδικό…Αυτά για επισήμανση και πάλι ευχαριστώ για τις εποικοδομητικές σκέψεις…΄’αλλωστε υποθετικά μιλάμε αλλά πόσο ωραία θα ήταν να μπορούσαμε να δούμε μία κόντρα Μίλαν του Σάκι με την Μπάρτσα του Γκουαρντιόλα ή του Αγιαξ του Μίχελς αλλά με τους πάικτες όλους νέους….Και μόνο η σκέψη εξιτάρει ….

  12. Πολύ σωστές οι εκτιμήσεις σου Χρήστο.Τα τεράστια ταλέντα πάντα και σε όλες τις εποχές θα είναι στην πρώτη θέση.Δεν πρέπει να παρασυρόμαστε από τα αστέρια της κάθε εποχής και ειδικότερα από το star-system που πολύ εύκολα στην εποχή μας δημιουργεί αστέρια.Τα πραγματικά μεγάλα ταλέντα, οποιαδήποτε εποχής,θα παραμένουν μεγάλα αστέρια σε όλες τις εποχές.

  13. εγω πιστευω οτι ειναι τελοιως ατοπο να συγκρινουμε παιχτες απο διαφορετικες εποχες, καποιοι λενε οτι ο πελε αμα επαιζε τωρα θα ηταν απλα ενας καλος ποδοσφαιριστης σαν τον ρουνει αλλα αυτο ειναι και σωστο και λαθος. ΣΩΣΤΟ ειναι επειδη αμα υπηρχε μια μηχανη χρονου και πηγαινε στην εποχη του πελε ο σημερινος ρουνει θα ηταν ιδιας κλασης τοθ πελε μπορει και καλυτερος! ΛΑΘΟΣ ειναι επειδη αυτο δεν γινεται δηλαδη αμα ο ρουνει ειναι καλυτερος του πελε τοτε ενας καλος φυσικος σημερα θα λεγαμε οτι ειναι πιο εξυπνος απο τον ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ, γιατι? επειδη αμα πηγαινε με ενα μαγικο τροπο ενας φυσικος στην εποχη του αριστοτελη θα τον ειχε κανει μαθητη του! αφου με αυτα που εχει μαθει νομοι του νευτωνα και του αινσταιν ατομικη θεωρια θα εκμιδενουσε τον αριστοτελη, αλλα αυτο οπως ξερουμε ειναι αδυνατο, η επιστημη ειναι τεχνολογια οπως και το ποδοσφαιρο ποθ συνεχως εξελισσεται, ο αριστοτελης ειπε κατι βασικα πραγματα για κατι φυσικους νομους και εδωσε »κατευθυνση΄΄ στους μεταγνεστερους του να το βελτιωσουν, μετα ο νευτωνας ανακαλυψε την βαρυτικη δυναμη και στην συνεχεια ο αινσταιν την θεωρεια αυτη την βελτιωσε ακομη περισσοτερο! με αποτελεσμα σημερα ο καθε μαθητης να την μαθαινει! ετσι και το ποδοσφαιρο εξελισσεται, θυμαμαι οταν ο ζινταν εκανε την περιστροφη 360 μοιρων ολοι ελεγαν μα πως το κανει ή οταν ο ροναλντο εκανε πεδαλδα[με το ποδι να περναει πανω απο την μπαλα με αποτελεσμα αλλαγη κατευθηνσης] παλι ελεγαν μα πως? τοτε αφτα τα εκαναν μονο ζινταν φιγκο ροναλντο και αλλοι 4 5, ενω τωρα τα κανει ο καθε τοροσιδης και ο καθε νινης, ενας ποδοσφαιρηστης τωρα εχει πιο πολλα στο ΄΄βιβλιο΄΄ ποδοσφαιρου να τα μαθει απο οτι παλιωτερα, ειναι αλλο να μαθεις και αλλο να το ανακαλυψεις, ο πελε αμα επαιζε τωρα θα ειχαν προηγηθει πολλοι μεγαλοι ποδοσφαιριστες πριν απο αυτον πχ κρουφ μαραντονα ζινταν ροναλντο φιγκο ντελ πιρο μπατζιο ρομαριο και πολυ αλλοι, θα υξερε να κανει πολυ καλυτερα τις τρυπλες απο οτι εκανε στην δικια του εποχη, ΤΕΛΩΣ για να τελοιωσω θελω να πω οτι για μενα οι καλυτεροι ποδοσφαιριστες της τελευταιας 15 ετιας ειναι οι ζινταν και ο ροναλντο το φαινομενο, ο ενας εκανε κοντρολ λες και ειχε μαγνητη στο ποδι του και τα ειχε ολα οσα επρεπε να εχει ενας μεσος πασα τεχνικη[ η καλυτερη ολων] σουτ και με τα δυο ποδια, ντριπλα οταν χρειαζοταν,μπορουσε να κανει και το παιχνιδι του τσαβι αλλα και του ροναλντινιο αναλογα με το πως παει το ματς. ενω ο αλλος ο ροναλντο ηταν ορισμος του συγχρονου επιθετικου, μεχρι τοτε οι επιθετικοιτην μονη δουλεια που ηξεραν ηταν να κινουνται μεσα στην περιοχη ενω αυτος ποτε πηγαινε πλαγια περναγε δυο τρεις παιχτες επαιζε ενα δυο και εβαζε γκολ, οι περισσοτεροι επιθετικοι σημερα ειχαν και εχουν σαν ειδολο τον ροναλντο βλεπε μπεντζεμα, βιγια,ρομπινιο,πατο και πολλοι αλλοι?

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here