Ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς και ο Γόρδιος Δεσμός

5
79

Δηλώνω παντελή άγνοια για τα οικονομικά θέματα. Παρακολουθώ, όμως, τους οικονομικούς συντάκτες διαφόρων εντύπων προσπαθώντας να καταλάβω, να ανιχνεύσω από τα λεγόμενά τους την πορεία του χρέους, της επαπειλούμενης πτώχευσης, της «επόμενης μέρας» για την Ελλάδα. Τα συμπεράσματα είναι αποθαρρυντικά και ενίοτε αντικρουόμενα. Ο καθένας μιλά, βεβαίως, από τη σκοπιά του. Οι μη συγκλίνουσες απόψεις προσωπικά με τρομάζουν, ή στην καλύτερη περίπτωση τροφοδοτούν την αποστασιοποίησή  μου και  με ωθούν σε περιόδους αποχής από τον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο.

Όταν, βέβαια, το σαράκι της ανασφάλειας με σπρώχνει στην «αναζήτηση της αλήθειας», στον ίδιο αναποτελεσματικό κύκλο «ενημέρωσης», η ψυχική μου ισορροπία διαταράσσεται ακόμα περισσότερο, γιατί, στο μεταξύ, τα πράγματα έχουν γίνει ακόμα χειρότερα από πριν.

Σκέφτομαι, λοιπόν, εγώ, ο ανίδεος περί των οικονομικών, τί θα μπορούσε  να με ησυχάσει ή τουλάχιστον να απαλύνει τις εξάρσεις φόβου περί εθνικής και προσωπικής μας απώλειας που, δυστυχώς, έχει φτάσει σε καταστάσεις μεταφυσικού χάους.

Ένα και μόνο πράγμα θα μπορούσε να προκαλέσει συγκίνηση στον απλό  Έλληνα πολίτη: Ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να κόψουν από κοινού τον γόρδιο δεσμό της οικονομικής δισπραγίας, της ταπείνωσης και της ασφυκτικής επιτροπείας των Ευρωπαίων εταίρων μας. Χρειαζόμαστε μια γερή δόση εθνικού αισθήματος. 

Δεν έχει πια σημασία η ικανότητα ή μη των υπουργών, ποιος ή πώς δημιούργησε το πελατειακό κράτος, η καλή ή μη λειτουργία της κρατικής μηχανής, το μερίδιο ευθύνης των τραπεζιτών, τα διεθνή οικονομικά συμφέροντα, οι καλοί και κακοί μετανάστες, η καλή και κακή ενημέρωση των τηλεοπτικών αστέρων της δημοσιογραφίας. Εκεί που φτάσαμε, δεν ωφελεί σε τίποτα η προσπάθεια που διακαώς καταβάλλουν για να μη χρεωθούν την αποτυχία και την καταστροφή. Ας πιστωθούν, λοιπόν, την από κοινού σωτηρία μας!

Κύριε Παπανδρέου και κύριε Σαμαρά, απλώστε τα χέρια στους χρονίως αποκλεισμένους άξιους Έλληνες εντός και εκτός Ελλάδας και όλοι μαζί δώστε διέξοδο στο αδιέξοδο.

 

5 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ειδικά ο κύριος Σαμαράς, ο οποίος πρώτος είχε κάνει σύνθημα την «Υπέρβαση» πριν από 18 χρόνια, καλό θα ήτανε να ξαναθυμηθεί τα νιάτα του. Ας βγει και ας πει: Δεν συμφωνώ με το μνημόνιο μεν, αλλά για το καλό της Ελλάδας, θα στηρίξω την ελληνική προσπάθεια.

    «Ένα όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό…».

  2. Πολύ σωστά κύριε Κουμεντάκη, αλλά η εθνική ευαισθησία, είναι για κάποιους σαν αυτούς που αναφέρετε, αναλώσιμο είδος, κατά την ταπεινή μου γνώμη.
    Δεν είναι περίεργο αγαπητοί μου, τώρα που ΟΛΟΙ εμείς οι απλοί πολίτες επιστρέφουμε στην αναζήτηση του εθνικού αισθήματος (ακόμα και το ΚΚΕ που όλοι το κατηγορούσαν για το αντίθετο, μίλησε πρώτο και με έμφαση για εθνική συνείδηση) να συμβαίνει ΑΚΡΙΒΩΣ τώρα, η αφαίρεση της λέξης ΕΘΝΙΚΟΣ-Η απ΄ όπου πριν εχρησιμοποιείτο σε επίπεδο κράτους; Αναφέρομαι βέβαια, στα νευραλγικής σημασίας υπουργεία Παιδείας και Άμυνας, που απώλεσαν στην τελευταία σοσιαλιστική μετεξέλιξή τους, την λέξη ΕΘΝΙΚΗ, ως να επρόκειτο για μειονεξία. Και δεν θυμάμαι καμιά πολιτική ΄΄ανταρσία΄΄ για λόγους εθνικής υπερηφάνειας από τους αρχηγούς -έστω- των κομμάτων. Μήπως εν τέλει ο εφυσηχασμός μας έχει επιτρέψει στους μαγαζάτορες της πολιτικής το ξεπούλημα και πρέπει να πάρουμε αποφάσεις για μας ΕΜΕΙΣ και γρήγορα;

  3. Φίλε Γιώργο, συγχώρεσέ με, αλλά νομίζω ότι έχεις λάθος. Παραθέτω εδώ δύο απόψεις:
    Η πρώτη είναι δική σου σε μία κατ’ ιδίαν συνομιλία μας:»Ο Ξενάκης είναι ο μεγαλύτερος από όλους (τους Ελληνες που έδρασαν στο Παρίσι τον εικοστό αιώνα)», αλλά ειμαι σίγουρος ότι εννοούσες από όλους ασχέτως εθνικότητος,»διότι επιχείρησε και πέτυχε να κάνει την τομή». Δηλαδή άδραξε την-(μουσική)-κρίση ως ευκαρία και έγινε ο ηγέτης μιας νέας-(μουσικής)-κοινωνίας που δημιουργεί-τε νέα -(μουσική)-ιστορία.
    Η δεύτερη είναι,του προσφιλούς-από άλλους δρόμους- και στους δυό μας, Στέλιου Ράμφου. Νομίζω ότι περιγράφει τον δύσκολο δρόμο για μια νέα πολιτική-με την έννοια του πολίτη- και (εθνική;) αυτοσυνειδησία γράφοντας:¨Οταν μια χώρα με ιδιοπρόσωπη παράδοση τείνει να μετάσχει του παγκόσμιου πλέον δυτικού πολιτισμού υπό την πίεση των αγαθών του, ανασύρει είτε δημιουργεί αξίες τις οποίες προβάλλει σε όλες τις κατευθύνσεις με αίσθημα ισοτιμίας ή ακόμη και υπεροχής εν σχέσει προς τις κυρίαρχες.» («Χρονικό ενός καινούργιου χρόνου». Εκδόσεις Ινδικτος 1996)
    Έχω λοιπόν την αίσθηση ότι είναι απαραίτητη μια νέα ηγεσία που ονειρεύεται να συγκροτήσει, μια νέα Ελληνική Δημοκρατία, που θα θελήσει να ανατρέψει την λογική της συγκρότησης πάνω σε καταστατικό χάρτη (σύνταγμα) που σκοπό έχει την διατήρησή της, και θα επενδύσει στη συγκρότηση νέων ηθικά (φιλοσοφικώς) και πολιτικά (με την έννοια της μετατροπής του ατόμου σε πολίτη πάλι) υποκειμένων που θα δημιουργήσουν την νέα κοινωνία και θα γράψουν νέα ιστορία.
    Νομίζω ότι με αυτό τον τρόπο η κρίση δεν θα μας συνθλίψει αλλά θα αποδειχτεί ευκαιρία.
    Υ.Γ1 Ο ηγέτης ξέρει ότι θα νικήσει στον πόλεμο πριν ξεκινήσει, αλλοιώς δεν είναι ηγέτης αλλά υποχείριο της ματαιοδοξίας του και του εξ αυτής φόβου, τού πολιτικού κόστους.
    Υ.Γ2 Αγγελος ο φίλος με το καφενείο στον Πύργο.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here