Pax Americana

0
47

Στην επανεκλογή του Ομπάμα ήταν στραμμένα, πριν λίγες μέρες, τα μάτια της Ευρώπης ολόκληρης, που τη στήριξε σε εντυπωσιακό ποσοστό, στηρίζοντας ουσιαστικά στην “πολιτεία” του Αμερικανού ηγέτη τις ελπίδες της για την Ειρήνη, για την οποία άλλωστε έχει ο ίδιος πρόσφατα  επιβραβευθεί  με Νόμπελ.

Δεν θα πρέπει, βέβαια, να λησμονούμε ότι πάνω από όλα ο Ομπάμα στηρίζει τα συμφέροντα της Αμερικής. Εκείνο, όμως, που εξίσου αξίζει να έχουμε στο νου μας για να αισιοδοξούμε και να ελπίζουμε, είναι ότι ο Ομπάμα έδειξε έμπρακτα στην πρώτη του θητεία πρωτοφανή σε σχέση με τους προκατόχους του ευαισθησία για την κοινωνική πρόνοια, ένα αποδεδειγμένο ενδιαφέρον για τον Άνθρωπο. Και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την εποχή μας που έφθασε να θεωρεί τον Ανθρωπισμό Ουτοπία.

Το σύστημα Υγείας, αληθινή μάστιγα για τον Αμερικανικό λαό,  ο Ομπάμα τόλμησε να το αγγίξει  και να το επιβάλει  με αγώνα δυνατό αλλά και αποτελεσματικό εναντίον των αντιπάλων του και αρνητών της ανθρωπιάς. Τώρα μπορεί να συνεχίσει  και να ολοκληρώσει το κοινωνικό του έργο, εφόσον το πιστεύει βαθιά του .

Διαβάζοντας τις προάλλες στην aixmi.gr το άρθρο της Μαρίας Δεναξά  «Ο Ομπάμα νίκησε…Ε και;» σκέφθηκα μήπως το «κλασικό» και συγκεκριμένα η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της κλασικής αρχαιότητας, μας βοηθά να κατανοήσουμε το παρόν της σύγχρονης Αμερικανικής Αυτοκρατορίας και να προβλέψουμε το μέλλον της.

Ο διανοητής  Salvatore Settis στο βιβλίο του «Το μέλλον του κλασικού», αναφέρει χαρακτηριστικά: « η ελληνορωμαϊκή κλασική εποχή θα μπορούσε να ειδωθεί ως ένα γιγαντιαίο πείραμα οικονομικής και πολιτισμικής παγκοσμιοποίησης που κορυφώνεται στους κεντρικούς αιώνες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας . Και για το πείραμα αυτό έχουμε το προνόμιο να γνωρίζουμε όχι μόνο τη στιγμή της διαμόρφωσης αλλά και τους μηχανισμούς και τους χρόνους της τελικής κατάρρευσης. Η σύγκριση σήμερα μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Αμερικανικής δείχνει πόσο είναι αναγκαίο να ανατρέχουμε στο παρελθόν και να διερευνούμε παράλληλες περιπτώσεις σε σχέση με τα άγχη της κρίσης και της αποσύνθεσης των σύνθετων κοινωνιών του χθες και του σήμερα».

Η πολιτισμική ιστορία της κλασικής εποχής μπορεί να είναι –πάντα με το βλέμμα στραμμένο στο παρόν- ο κατεξοχήν χώρος ανάλυσης και σύγκρισης μεταξύ των πολιτισμών. Συνηθίσαμε να αντιμετωπίζουμε το «κλασικό» ως μια νεκρή κληρονομιά που μας ανήκει χωρίς να την αξίζουμε , ενώ θα πρέπει να το θεωρούμε ως ένα κίνητρο ισχυρό για να κατανοήσουμε το «διαφορετικό», ως κάτι που το κατακτούμε καθημερινά προκειμένου να αντλήσουμε γνώση για το μέλλον. Ας αναθεωρήσουμε έστω και αργά τις θέσεις μας για την αξία της γνώσης της κλασικής αρχαιότητας ως πηγής ιδεών, ιδεωδών, ανθρωπιστικών αξιών και πολιτισμικών αρχών.

Ο Settis κλείνει τη μελέτη του με τη διαπίστωση ότι «ακόμη και το “κλασικό” θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχασε και χάνει πολλές μάχες. Όχι, όμως, τον πόλεμο». Θα πρόσθετα, λοιπόν, και εγώ κλείνοντας : ας μελετήσουμε εμείς οι Νεοέλληνες την ιστορία μας, ας εμβαθύνουμε στο κλασικό παρελθόν μας και ας παραπέμψουμε και τους εταίρους μας σε αυτό, και είναι βέβαιο πως δεν θα χάσουμε τον πόλεμο !

* Η Καθηγήτρια Στέλλα Πριόβολου, είναι πρόεδρος του Τμήματος Ιταλικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και τ.ειδική γραμματέας ΥΠΕΠΘ.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΠοιος άφησε το κλειδί στην πόρτα τελικά;
Επόμενο άρθροΈλληνες αεί παίδες…
Η Στέλλα Πριόβολου είναι ομότιμη καθηγήτρια Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε ελληνική, γαλλική και ιταλική φιλολογία και είναι διδάκτωρ των πανεπιστημίων Αθηνών και Ρώμης. Καθηγήτρια Λατινικής-Ιταλικής Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρόεδρος του Τμήματος Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας και διευθύντρια του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών "Ελληνορωμαϊκές -Ελληνοϊταλικές Σπουδές: Λογοτεχνία, Ιστορία και Πολιτισμός". Είναι μέλος ελληνικών και διεθνών επιστημονικών εταιρειών και συγγραφέας πολλών μελετών. Η έρευνά της τα τελευταία χρόνια έχει ως αντικείμενο το θεατρικό έργο του Dario Fo και τη σχέση του με τη λατινική λογοτεχνία του Μεσαίωνα. Αποτέλεσμα της έρευνας αυτής είναι τα τρία βιβλία από τις εκδόσεις Περίπλους: 1. "Dario Fo, ένας σύγχρονος goliardus", (2001) 2. "Dario Fo, venticinque monologhi per una donna: La Medea", (2005) 3. "Rosa Fresca Aulentissima, το μεσαιωνικό ερωτικό ποίημα με το μάτι των φιλολόγων και του Νομπελίστα Dario Fo", (2010). Το ποίημα αυτό μεταφράστηκε στην ελληνική με την επιχορήγηση του υπουργείου Εξωτερικών της Ιταλίας. Από το 1994 μέχρι το 2001, Αντιπρόεδρος του Ι.Κ.Υ. και υπεύθυνη για το κοινοτικό πρόγραμμα "Σωκράτης". Επιστημονική υπεύθυνη προγραμμάτων ξένων γλωσσών στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και εμπειρογνώμων Γ.Γ.Ε.Τ. για την κινητικότητα των σπουδαστών. Τακτικό μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης 2000-2001. Από το 2001-2004 Ειδική Γραμματέας Παιδείας Ομογενών και Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης στο ΥΠΕΠΘ, Πρόεδρος της Επιτροπής στήριξης των Εδρών Ελληνικών Σπουδών στα Πανεπιστήμια του εξωτερικού και εθνική εκπρόσωπος στο Συμβούλιο της Ευρώπης για το Ευρωπαϊκό Έτος Γλωσσών 2001. Είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Επιστημόνων Πανεπιστημίων Ιταλίας( Σ.Ε.Π.Ι.) και Γ. Γραμματέας της Societe Europeenne de Culture στην Ελλάδα.Από το 2008 μέχρι το 2010, αναπληρώτρια πρόεδρος Τμήματος Σλαβικών Σπουδών Πανεπιστημίου Αθηνών.Έχει τιμηθεί με την ανώτατη διάκριση του Ιταλικού κράτους CAVALIERE al merito della Repubblica Italiana, 2002. Εχει τιμηθεί για την προσφορά της στα Ελληνικά Γράμματα και τον πολιτισμό από την Ένωση Γυναικών Φωκίδας, 2007 και έχει ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης Χίου για τον ίδιο λόγο, 2007. Αναπτύσσει επί χρόνια πολιτική δραστηριότητα στο χώρο του ΠΑΣΟΚ ως μέλος της Κ.Ε. και σε τιμητική θέση στο ψηφοδέλτιο του Ευρωκοινοβουλίου το 1999.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here