Περί φορολογίας και άλλων δαιμονίων‏

2
22

Το 2010 το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης «μάτωσε», όχι για να πετύχει, αλλά για να προσεγγίσει τον τετράκις αναθεωρημένο στόχο για τα έσοδα του προϋπολογισμού. Πάλεψε, δηλαδή, για να κερδίσει μερικώς ή –ανάλογα πώς το βλέπει κανείς- να ηττηθεί αξιοπρεπώς.

Αυτό που σίγουρα καταλάβαμε όλοι είναι πόσο δύσκολη υπόθεση είναι η συλλογή εσόδων σε αυτή τη χώρα. Διαφορετικά δε θα χρειάζονταν απανωτά μέτρα πάνω στα μέτρα, καταιγιστικές αυξήσεις του ΦΠΑ, των ειδικών φόρων, έκτακτες εισφορές, περαίωση και άλλα πολλά που νομίζω δε χρειάζεται να θυμίσω.

Η επιχείρηση συγκέντρωσης εσόδων το 2011 θα είναι ακόμη πιο οδυνηρή. Η φοροδοτική ικανότητα πολιτών και επιχειρήσεων έχει πια εξαντληθεί. Άλλοι έμμεσοι φόροι δεν είναι πλέον υποφερτοί, ενώ η μείωση της κατανάλωσης και η δραματική κατάσταση της αγοράς περιορίζουν τις προσδοκίες για αυξημένες εισπράξεις ΦΠΑ. Αν, τώρα, όλα αυτά συνδυαστούν και με τους σμπαραλιασμένους φοροεισπρακτικούς μηχανισμούς, τη μνημειωδώς αργή απόδοση δικαιοσύνης σε παραπτώματα φορολογικής φύσεως, αλλά και τη νοοτροπία του «είναι μαγκιά» να κλέβω το κράτος – «μαγιά» και τα τρία του προβλήματος της φοροδιαφυγής- τότε η εικόνα σκουραίνει κι άλλο.

Στο υπουργείο Οικονομικών γνωρίζουν καλά πού βρίσκεται ο θησαυρός και γι’ αυτό άνθρωποι που είναι σε θέση να γνωρίζουν πράγματα και καταστάσεις επιμένουν να τονίζουν ότι η μάχη με τη φοροδιαφυγή το 2011 μοιάζει πιο επιτακτική από ποτέ. Ήδη από τις πρώτες μέρες του χρόνου η κυβέρνηση άρχισε να ρίχνει τα πρώτα επικοινωνιακά βέλη: Διαδικασίες αυτοφώρου για τη μη καταβολή ΦΠΑ, φορολογικό πόιντ σύστεμ, τέλος στην παραγραφή φορολογικών υποθέσεων, είναι μόνο κάποια από τα μέτρα που διοχετεύθηκαν πρόσφατα στη σφαίρα της δημοσιότητας, ενόψει και της κατάθεσης του νέου φορολογικού νομοσχεδίου -πιθανότατα στις αρχές Φεβρουαρίου.

Δε χωράει καμία αμφιβολία ότι η κυβέρνηση έχει ανάγκη από νίκες -μικρές έστω- σε αυτή τη δύσκολη μάχη. Και δεν είναι καθόλου απίθανο να τις καταφέρει μέσα από τα μέτρα που τελικά θα επιλεγούν για να ενταχθούν σε αυτό το νομοσχέδιο. Ωστόσο και αυτά δεν θα είναι αρκετά, αν ταυτόχρονα δεν υπάρξουν διεργασίες που να στοχεύουν στην ενίσχυση της φορολογικής συνείδησης των πολιτών.

Διότι εδώ βρίσκεται το πρωτογενές πρόβλημα.Στην Ελλάδα είναι κοινό μυστικό ότι όποιος μπορεί να φοροδιαφύγει φοροδιαφεύγει. Το βλέπουμε κάθε χρόνο στα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών που δείχνουν ότι τη μερίδα του λέοντος των φορολογικών βαρών επωμίζονται όσοι δεν μπορούν να κρύψουν τα εισοδήματά τους -πράγμα που δεν τους καθιστά, βέβαια, απαραίτητα και φορολογικά ευσυνείδητους.

Όπως και να’ χει, και φέτος τα έσοδα που συγκέντρωσε το κράτος προέρχονται κατά 54% από μισθωτούς και συνταξιούχους. Με άλλα λόγια αυτοί είναι οι πλουσιότεροι πολίτες στην Ελλάδα! Για φαντάσου…

Το παιχνίδι, λοιπόν, παίζεται στους υπόλοιπους.Κι εδώ η μάχη είναι σύνθετη, διότι το υπουργείο Οικονομικών, δεν έχει να πείσει μόνο τους «μάγκες». Πρέπει να πείσει και τα «κορόιδα». Όλους αυτούς, δηλαδή, που επί χρόνια ήταν συνεπείς με τις φορολογικές τους υποχρεώσεις περιμένοντας ανταπόδοση από το κράτος. Ανταπόδοση που δεν έλαβαν ποτέ. Ούτε έτυχαν ποτέ σωστών υπηρεσιών Υγείας, ούτε τα παιδιά τους έλαβαν ποιοτική Παιδεία, ούτε εξυπηρετήθηκαν από τους δημόσιους οργανισμούς, ούτε ζουν σε καθαρές πόλεις, ούτε… ούτε…

Καθημερινά, λόγω της δημοσιογραφικής μου ιδιότητας, γίνομαι κοινωνός τέτοιων ανθρώπινων ιστοριών. Ιστορίες στις οποίες το κράτος ταλαιπωρεί, απογοητεύει, περιφρονεί, αυθαδιάζει…Κι αν μέχρι σήμερα κάποιοι, λίγοι και μάλλον ρομαντικοί, πίστευαν ότι το δημόσιο χρήμα αξιοποιείτο σε υποδομές και υπηρεσίες με μοναδικό γνώμονα το όφελος του κοινωνικού συνόλου, σήμερα περισσότερο από ποτέ ξέρουν ότι τα χρήματά τους δε θα έχουν αυτόν τον προορισμό. Γιατί τώρα τα λεφτά κυλούν στο μονόδρομο του χρέους. Εκεί πώς καλλιεργείς λοιπόν φορολογική συνείδηση;

Κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει ότι ένα σεβαστό ποσοστό Ελλήνων είναι εμποτισμένο από τη νοσηρή νοοτροπία της κατ’ επάγγελμα και καθ’ έξιν φοροδιαφυγής. Υπάρχουν, όμως, και οι άλλοι που νιώθουν απλά προδομένοι, αηδιασμένοι και εξαπατημένοι από ένα κράτος που επί δεκαετίες τους απομυζούσε χωρίς καν να γυρίσει ποτέ να τους ρίξει μια κλεφτή ματιά.

Θα πει κανείς, και τι θα γίνει τώρα; Επειδή το κράτος δεν είναι εντάξει πρέπει να αρχίσουμε όλοι να το κλέβουμε; Όχι. Γιατί η γενίκευσης μιας τέτοιας νοοτροπίας θα μας οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στο νόμο της ζούγκλας.

Καλώς να έρθουν, λοιπόν, οι νέες αυστηρές φορολογικές ρυθμίσεις, καλώς να έρθουν οι φοβέρες, καλώς να έρθει η ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης, το χτίσιμο στιβαρών φοροεισπρακτικών μηχανισμών και η δικαιότερη απονομή των φορολογικών βαρών. Αυτό που, όμως, ίσως έχει μεγαλύτερη σημασία από όλα είναι να πειστεί τώρα ο έλληνας ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες. Οι μέρες αυτές που ο τίτλος του πολίτη δε θα του «κοτσάρεται» απλά, αλλά θα τον χαρακτηρίζει κιόλας.

Και αυτό είναι ένα από τα μεγάλα στοιχήματα της κυβέρνησης το 2011. Να πείσει, δηλαδή, ότι μπορεί και θέλει αυτό να το καταφέρει. Και ότι αξίζει κανείς, αν όχι να την εμπιστεύεται, να την υπομένει…

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. «Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος»… !!!

    * όσο για το νόμο της ζούγκλας αυτός ισχύει και τώρα…

    Οι έχοντες και κατέχοντες βρίσκονται σε θέση ισχύος …και θα επιβιώσουν … οι άλλοι θα λιμοκτονήσουν…
    Όσοι έχουν όπλο αρπάζουν, όσοι είναι άοπλοι δεν είναι σε θέση ούτε την οικογένεια τους να προστατέψουν…
    Και από την άλλη χάσαμε κυριαρχικά δικαιώματα, καταλύονται δικαιώματα που αποκτήθηκαν με αγώνες δεκαετιών … και οδηγηθήκαμε στον σκοταδισμό του 2010+ … ένας θεός ξέρει αν ξαναδούμε άσπρη μέρα! Και όλα αυτά διότι τα δανεικά χρήματα τα σκόρπιζαν κάποιοι για ψηφοθηρικούς σκοπούς…και κάποια άλλα -μέρος αυτών-, μπήκαν στη «τσέπη» τους με χ/ψ τρόπους…(ενώ έπρεπε να είχαν κάνει επενδύσεις) … και τώρα Αυτοί οι Ισχυροί που μας εξαπάτησαν ζητούν από εμάς τους ανίσχυρους να πληρώσουμε τα σπασμένα…
    Λοιπόν;;; αν όλα αυτά δεν είναι ζούγκλα, όπου ο ισχυρότερος ποδοπατά τον λιγότερο ισχυρό, τότε τι είναι;;;
    Όσο για τη δικαίωση του λαϊκού αισθήματος για απονομή ευθυνών…μπαλάκι…πάει η υπόθεση… !
    Δεν θέλω τη φυλάκιση τους… θέλω μείωση των «φουσκωτών» τους μισθών κατά 50% -τουλάχιστον- , δήμευση των περιουσιών τους εντός και εκτός των Ελληνικών συνόρων… και απομάκρυνση δια παντός από τη θέση που είχαν-έχουν!
    Τότε θα πιστέψω ότι υπάρχει ελπίδα…ότι όλοι προσπαθούμε για το καλό του τόπου μας και τότε θα ανεχτώ και θα Υπομείνω το βάρος της φορολογίας και όλων των άλλων δεινών που μας χρέωσαν… τότε θα πιστέψω ότι μιλάμε για πολιτισμό και όχι για ζούγκλα… …

  2. Από τις ειδήσεις που παρακολουθώ στο ΣΚΑΙ και στα άλλα κανάλια έχω την εντύπωση ότι έχετε σχηματίσει εντελώς λανθασμένη εικόνα της αντίληψης των περισσοτέρων Ελλήνων. Εννοώ την μεσαία τάξη, αυτούς που ανήκουν στο 60% πέριξ του μέσου της κανονικής κατανομής. Όσοι έχουν ανάγκη να κολακεύουν τον λαό τον βάφτισαν σοφό. Ο λαός όμως όχι μόνο σοφός δεν αποδείχτηκε αλλά ότι του χρειάζεται … μνημόνιο & (γιατί όχι) στρατιωτικός περίπατος. Η σωστή φορολόγηση και το άνοιγμα των επαγγελμάτων (του Μηχανικού στην δική μου περίπτωση) θα έχει ως αποτέλεσμα -εκτός από την μείωση του κόστους για τον πολίτη- και την ομοιόμορφη κατανομή του εισοδήματος μέσα σε κάθε κλάδο. Τέλος, δοθείσης της ευκαιρίας, θέλω να ευχαριστήσω την εφορία που στα 30 χρόνια που ασκώ το επάγγελμα ποτέ δεν με έλεγξε ούτε με ενόχλησε μέχρι που περαίωσα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here