Οι περισσότεροι Έλληνες αλλάζουν κόμματα σαν χαμαιλέοντες…

4
54

Στις στιγμές της απόλυτης απελπισίας, του ψυχικού αδιεξόδου που σε παραλύει, κάτι γίνεται και ανάβει ένα ανεπαίσθητο φωτάκι στην «τυφλή» στροφή πριν το τέλος. Γίνεται πυξίδα για να σε οδηγήσει σε ένα δρομάκι που σε απομακρύνει από το κέντρο του λαβύρινθου. Ένα σημάδι ότι πρέπει να αντέξεις κι άλλο. Να μη λυγίσεις. Να μην παραδοθείς. Να μη δείξεις ότι σε ισοπέδωσε το «σύστημα». Η Πίστη σου να αποδειχθεί πιο δυνατή από τους φαύλους.

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Αυτό το πρώτο παγωμένο πρωινό του φετινού χειμώνα, αυτό τον πρωτόγνωρο Νοέμβριο του 2013, με την ελπίδα παγιδευμένη, η «κλωστούλα» που σε κρατάει όρθιο είναι η ανάγκη για βοήθεια στο συνάνθρωπο. Αυτή αόρατη δύναμη. Για να πάρεις μια αγκαλιά αυτόν που υποφέρει μαζί σου. Να χαϊδέψεις αυτόν που είναι δίπλα σου. Να τηλεφωνήσεις σε ένα φίλο που ξέρεις ότι καταρρέει.

«Καλημέρα. Κάνε κουράγιο. Θα πιούμε σύντομα ένα καφεδάκι στο παλιό μας στέκι. Τι κάνει ο αδελφός σου; Έμαθα ότι ήρθε μια ωραία ταινία στο σινεμά. Θα περιμένω να τη δω στο dvd (πού να βρω οκτώ ευρώ;), προτιμώ να πάρω τέσσερις κονσέρβες στα σκυλιά μου. Βρήκα επιτέλους τη συλλογή με τα ποιήματα του Ματσάδο που ψάχναμε. Φοβερή διαφήμιση αυτή στην τηλεόραση με τη συνταγή για… τοστ; Πολύ γέλιο. Ναι ρε ακόμη και σήμερα στα πενήντα μου παίζω μπάλα κάθε Σάββατο. Είδες τον βαψομαλιά υπουργό (δεν αισχύνεται εξήντα χρονών άνθρωπος) που λέει ότι θα επιπλήξει τη διεθνή δισκογραφική εταιρία που έχει λέει τα δικαιώματα του… εθνικού μας ύμνου; Τυχερός είσαι που κάνεις ποδήλατο κάθε μέρα στο Πεδίο του Άρεως. Ξέρεις, είναι ανοικτή ακόμα η ντισκοτέκ Boom Boom, απίστευτο! Σε κλείνω, έχω λίγες μονάδες, έφαγα μια κάρτα για χρόνια πολλά στην Κατερίνα προχθές».

Και κλείνοντας το τηλέφωνο συνεχίζεις την Οδύσσεια της ημέρας.

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Πριν από πέντε χρόνια κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Όταν αντίκρισα μια γριούλα στη λαϊκή αγορά του Γκύζη να μαζεύει σε μια σακούλα τα υπολείμματα. Όταν το είπα τρομαγμένος σε κάποιους δημοσιογράφους με κοιτούσαν σαν εξωγήινο. Δεν ήταν της μόδας τότε τα ρεπορτάζ – φασόν, με τις επικολυρικές εκφράσεις περί «κατοχής» και «ναζί στην Αθήνα», τη δραματική μουσική υπόκρουση και για «κερασάκι» δηλώσεις του Στρατούλη – κατά προτίμηση. Ελάχιστοι είχαν πάρει χαμπάρι ότι πατάμε πάνω σε κινούμενη άμμο. Ότι η πλειονότητα των πολιτικών μας υπολογίζει όσο ένα πουρμπουάρ των είκοσι ευρώ που αφήνει στα ρεστοράν.

Τότε, λοιπόν, πίστεψα ο ηλίθιος ότι οι δυσκολίες που έρχονταν, τα χοντρά ζόρια που θα τραβούσαμε – κυρίως οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα – και πλησιάζουν με μαθηματική ακρίβεια, θα μας άνοιγαν τα μάτια. Να δούμε καθαρά την πραγματικότητα. Να μιλήσουμε με τον εαυτό μας και να θωρακιστούμε όσο μπορούμε. Να επικοινωνήσουμε με τους ανθρώπους που είναι ο κόσμος μας. Την οικογένεια, τους συναδέλφους, τους γείτονες. Δεν κατάλαβα όμως τότε ότι η κρίση μας βρήκε «γυμνούς». Ήδη χρεοκοπημένους κοινωνικά και ηθικά. Όχι μόνο οικονομικά και πολιτικά.

Κι εκεί «έχασα το παιχνίδι». Όσο περνούσαν οι εβδομάδες και οι μήνες οι περισσότεροι Έλληνες άλλαζαν σαν τους χαμαιλέοντες. Προσαρμόζονταν με το νέο περιβάλλον. Άλλαζαν κόμματα όπως οι βουλευτές για να μη χάσουν το βόλεμα. Τα πουκάμισα έγιναν ζιβάγκο και τα φουλάρια κασκόλ. Για να μην αναλάβουν τις ευθύνες τους. Να μη σφίξουν τα δόντια και αγωνιστούν για ένα καλύτερο αύριο των παιδιών. Τους ένοιαζε μόνο η πάρτη τους. Τα κεκτημένα τους από τις εκβιαστικές μαξιμαλιστικές τακτικές των επαγγελματιών συνδικαλιστών. Οι μισθοί και τα επιδόματα «έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία».

Ο παραλογισμός και η παράνοια συνεχίζονται και σήμερα που η χώρα διαλύθηκε και παραδίνεται στον «πολιτισμό» του Νότη Σφακιανάκη. Τώρα που ολόκληρες γενιές βυθίζονται στην άβυσσο.

Ακόμη και σήμερα όλο το πολιτικό προσωπικό, δεξιοί και αριστεροί (του κώλου), δίνουν τη μάχη των μαχών ώστε να μην πειραχτεί τίποτα στο δημόσιο. Να μην απολυθεί ούτε ένας κομματικός «στρατιώτης». Ας είναι και επίορκος, άχρηστος, τεμπέλης ή διορισμένος με ψεύτικα χαρτιά.

Γι αυτό και ο Πασκάλ Μπρυκνέρ σχολιάζει στο βιβλίο του «Η αέναη ευφορία» ότι «δημιουργήσαμε μια κοινωνία στην οποία έχουμε δικαίωμα στα πάντα, εκτός από το να συμμορφωθούμε με κάτι».

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

Και μόλις βγήκα από το σπίτι να πάω μια βόλτα με τη μοτοσικλέτα, συναντώ την Ελλάδα – ζόμπι που δεν θέλει να πεθάνει. Πατάω φρένο όπως κάθε νοήμων, πολιτισμένος, ευγενικός και σωστός οδηγός για να περάσουν τρία παιδάκια που επέστρεφαν από το σχολείο, από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο. Ο βρωμερός ταξιτζής πίσω μου κορνάρει με μανία χειρονομώντας και φωνάζοντας «άντε ρε έχουμε και δουλειά».

Φυσικά και υπάρχουν – και συναντώ καθημερινά – ευγενείς, πολιτισμένοι, μορφωμένοι και ευπρεπείς οδηγοί ταξί που τιμούν τον κλάδο τους. Όμως, αυτός που απαιτούσε να περάσω πάνω από τα παιδάκια για να μην φρενάρει τρία δευτερόλεπτα, είναι άθλιος και φαντάζομαι τον κατακρίνουν και οι συνάδελφοί του.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΡατσισμός: Καλώς τον τιμωρούμε. Μήπως πρέπει και να τον ορίσουμε;
Επόμενο άρθροΗ αισθητική στην Αριστερά
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 και κατοικεί στη Ραφήνα με την οικογένεια και τα σκυλιά του από το 1986. Πτυχιούχος δημοσιογραφίας από τη σχολή Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Ξεκίνησε να εργάζεται από την ιστορική εφημερίδα "Ακρόπολις" το 1986, ενώ μετά από δύο χρόνια έγινε συντονιστής του ελεύθερου ρεπορτάζ και παρέμεινε έως το 1990 οπότε και έκλεισε. Εργάστηκε επίσης στο ελεύθερο ρεπορτάζ στις εφημερίδες Αλήθεια, Δημοσιογράφος, Ελεύθερος, Βραδυνή, Καρφί, Espresso, Ανατολική Ακτή και Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Θησαυρός, Πρόσωπα, Ένα, Crash και Polis. Από το 2010 είναι μόνιμος αρθρογράφος στην ενημερωτική ιστοσελίδα aixmi.gr και από τον Μάρτιο του 2016 παρουσιάζει την εκπομπή "ανθρωπογραφίες" στο aixmiradio. Εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Vips, Πειραιάς - Κανάλι 1 και Παραπολιτικά 90,1 - καθώς και επί 26 χρόνια από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα λειτουργίας του (1989 - 2014) στον ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 ως συντάκτης και παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων της πρωινής ζώνης. Εργάστηκε επίσης στον ενημερωτικό τομέα των τηλεοπτικών καναλιών Seven, Mega , Alter, Sunny, Action 24 και στη δημιουργική ομάδα της εκπομπής "όλα" από το 1999 έως το 2008 σε Alpha και Ant 1. Το 1986 κέρδισε το πρώτο βραβείο ελεύθερου ρεπορτάζ γιά δημοσιογράφους έως 22 ετών από ειδική εκπομπή της τότε ΕΤ 2. Τακτικό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Διετέλεσε επί πέντε θητείες μέλος του μεικτού συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Ενεργός υποστηρικτής και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της unicef. Συγγραφέας του ερωτικού μυθιστορήματος "το κύμα της ελπίδας". Aντιπρόεδρος της διοργανώτριας επιτροπής και αθλητής του επίσημου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ΜΜΕ.

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Η προσαρμοστικότητα στη φύση, είναι το σημαντικότερο εγκεφαλικό εργαλείο που κατέχουν οι οργανισμοί για την επιβίωσή τους!
    Στην περίπτωση του ανθρώπινου είδους, διαχωρίζεται σε δύο διαφορετικούς τρόπους χρήσης:

    1) Οι εγκεφαλικά επαρκείς και κοινωνικά συνειδητοποιημένοι πολίτες, προσπαθούν , παλεύουν και ματώνουν εάν χρειαστεί για να διαμορφώσουν περιβάλλον άξιο διαβίωσης, για τους ίδιους, τους οικείους τους και τους υπολοίπους.

    2) Οι εγκεφαλικά ανεπαρκείς και κοινωνικά ασυνείδητοι και κατ’επέκταση ιδιοτελείς , κατά Ρασούλη αυγουλομάτηδες, προσαρμόζονται κατά το δοκούν και κατά περίσταση…κοινώς δουλικά στις όποιες διαμορφούμενες καταστάσεις.

    Το ότι φοβούνται το νόμο της ζούγκλας και τον επικαλλούνται καθημερινά οι ιθύνοντες, έχει να κάνει ακριβώς , με τη γνώση τους για το κοινωνικό σύνολο το οποίο έχουν κληθεί ή αυτοκληθεί να διαχειριστούν.
    Το παιχνίδι τους και η αλληλεπίδρασή τους με τέτοιες συμπεριφορές, είναι το βασικό πολιτικό τους χαρτί για τη διατήρηση της εξουσίας τους και του ελέγχου του όποιων οικονομικών διαδρομών.
    Η τακτική αυτή , διαπερνά οριζόντια και κάθετα όλο το φάσμα της κοινωνίας και φυσικά όλο το φάσμα της διοίκησης, ανεξαρτήτως «ιδεολογικού» μανδύα, διότι οι ιδεολογίες πέρασαν και έξυσαν μόνο την κοινωνία μας, χρησιμοποιούνται μόνο ως φτιασίδια για την επικοινωνία με τους έξω από δω και φυσικά ως προκάλυψη για την πραγματική τους/μας φύση…αυτή του αισχρού ιδιοτελή.

  2. Ως συμπλήρωμα, θα προσθέσω ότι, κύριο ρόλο σε τούτη την κατάσταση και σε τούτη την κοντόφθαλμη οπτική έπαιξε σε απόλυτη όμως αρμονία , τόσο η λεγόμενη εκκλησία μας και οι παρατρεχάμενοί της, όσο και η αυτοαποκαλούμενη νεοελληνική αριστερά.
    Η μανιώδης μάχη τους για τη διατήρηση, μεγάλου κομματιού της κοινωνίας μας σε απόσταση από τη σύγχρονη επιστημονική γνώση, ειδικά μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, διάστημα κατά το οποίο γνωρίσαμε πραγματικό πλούτο και άρα χώρο και χρόνο ώστε να ενσκύψουμε στα νέα αδιαμφησβήτητα επιστημονικά δρώμενα, που θα πρόσφεραν την ευκαιρία στον καθένα να αναμορφώσει τις αντιλήψεις του για τα κοινωνικά δρώμενα, είχε και έχει ως αποτέλεσμα τη συνεχή υστέρησή μας..
    Η μάχη στα σχολεία μας όλων των βαθμίδων ακόμη και σήμερα , αποδυκνείει το αυτονόητο…

  3. Εν μέρει σωστή προσέγγιση. Γιατί εν μέρει, πάλι, πολλοί αλλάζουν σαν χαμαιλέοντες προσπαθώντας να βρούν κάτι που τους ταιριάζει και κάτι σε απάντηση αυτού που τους είχε διαψεύσει. Απλά είναι κουραστική αυτή η μόνιμη επωδός περί του χαμηλού επιπεδου του έλληνα – την οποια επίσης εν μέρει ενστερνίζομαι. Το χαμηλό επίπεδο είναι αποτέλεσμα κάποιων ενεργειών και ‘προσπαθειών’ ετών. Δεν ξυπνάς μια μέρα και έχεις χάσει 100 μονάδες IQ ή 3 επίπεδα ηθικής. Και βεβαια, μην θεωρούμε ότι όλοι οι έξυπνοι κατοικούν εκτος Ελλάδας και όλοι οι ηλίθιοι εντός – ρωτήστε κι εμενα που κατοικώ εκτος! Απλά στην Ελλάδα υπάρχουν πραγματικά μεγάλα συμφέροντα για πολλούς, οποτε δεν θα ήταν δυνατόν να την αφήσουν να είναι υπόδειγμα οργάνωσης – τότε θα ήταν ένας πραγματικός επίγειος παράδεισος μονο για τους κατοικους της!

    Άρά; Άρα δεν γίνεται να τα περιμένουμε ούτε από τους άλλους ούτε από έναν λαό που τον έχουν μάθει να σκέφτεται όπως σκέφτεται! Εδώ εγώ θα ήθελα τους ‘πεφωτισμένους’ και έχοντες τα μέσα (συγγραφείς, ιστορικούς, καλλιτέχνες, σκηνοθέτες) να θέσουν τη βάση! Διαφορετικά δεν θα αλλάξει τίποτα!

  4. Προφανώς απέναντι στο όραμα του παρασιτικού βολέματος και των «ανθρώπων που αλλάζουν κόμματα σαν χαμαιλέοντες» ο αρθρογράφος επιθυμεί την επικράτηση των παρασιτικών δυνάμεων του πλούτου στη χώρα (για τις οποίες, περιέργως, ο Αργύρης Κωστάκης δεν αφιερώνει ούτε γραμμή). Εξ ου τα βέλη του κατευθύνονται ΜΟΝΟΝ απέναντι σε εργαζόμενους και ποτέ σε εργοδότες. Του ξεφεύγει σε κάποια φάση και γράφει ότι πρέπει όλοι μας να «συμμορφωθούμε», αποδεικνύοντας περίτρανα ότι ο homo neoliberalis είναι ένα πιθηκοειδές που υπακούει στο μαστίγιο του αφεντικού του, έτη φωτός απομακρυσμένος από το πρόταγμα του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης «liberté, égalité, fraternité».

    Δεν του περνά καθόλου από το μυαλό ότι οι απλοί άνθρωποι του μόχθου, συνταξιούχοι, ιδιωτικοί υπάλληλοι που φτύνουν αίμα σε άθλιες συνθήκες, μετακινήθηκαν μαζικά από τα πρώην κόμματα εξουσίας, όχι για να βολευτούν, αλλά από ταξικό ένστικτο, διότι οι εκπρόσωποι του Μνημονίου δεν πάνε να «συμμαζέψουν», αλλά να τους ανασκολοπίσουν, να τους αφαιρέσουν κάθε δικαίωμα και μαζί και την αξιοπρέπειά τους.

    Ο αρθρογράφος (που χρησιμοποιεί αυτό τον τάχα μου «λογοτεχνικό» λόγο των hipsters για να περάσει το δηλητηριώδες και αντικοινωνικό του μήνυμα) ενοχλείται βαθύτατα που εκατομμύρια Έλληνες εγκατέλειψαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Διότι έτσι υπάρχει ο φόβος να ανατραπεί η σημερινή κατάσταση, να κινδυνέψουν οι εργοδότες του. Δεν πειράζει, αγαπητέ αρθρογράφε, ο χαμαιλέοντας αλλάζει και επιβιώνει. Να δω εσύ πώς θα βρεις τρόπο να «αλλάξεις» το ποίημα για να γίνεις αρεστός στην επόμενη εξουσία…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here