Η πλάνη της γενιάς μου

6
15

Γεννήθηκα, όπως σχεδόν οι περισσότεροι συνομήλικοί μου, σε μια κοινωνία με χαμηλό σχετικά βιοτικό επίπεδο, που ακόμη προσπαθούσε να επουλώσει τα βαθειά τραύματα της κατοχής, του εμφυλίου, της μετανάστευσης. Ήταν μια εποχή όπου η αίσθηση της κατάστασης πολιορκίας ήταν πανταχού παρούσα.

Το θυμάμαι σαν όνειρο, αλλά οι φόβοι των ενήλικων της εποχής που ήμουν παιδί, ήταν βαθείς και – όπως συνειδητοποίησα αργότερα μεγαλώνοντας- όχι αδικαιολόγητοι.
Και είχαν κάθε λόγο να είναι έτσι.
Οι μεγαλύτεροι είχαν ζήσει την πείνα, ίσως την βίαιη απώλεια κάποιων οικείων τους, τον πολιτικό διχασμό που οδηγούσε στη φυλακή ή την εξορία και τις κοινωνικές και οικονομικές διαιρέσεις που τους στοίβαζαν στα τρένα για την ξενιτειά.
Οι σχετικά νεώτεροι ήξεραν ότι η όποια πορεία προσπαθούσαν να χαράξουν στην ζωή τους επρόκειτο να περάσει υποχρεωτικά από την κρισάρα ενός δαιδαλώδους πελατειακού συστήματος, το οποίο απαιτούσε συγκεκριμένα πιστοποιητικά φρονημάτων. Κι αυτό ίσχυε και για το επίσημο πολιτικό καθεστώς και για την εκκλησία αλλά ακόμη και για την, εκτός νόμου τότε, Αριστερά.

Αυτά στη πορεία άλλαξαν καθώς η κατάσταση εξομαλύνθηκε, το βιοτικό επίπεδο ανέβηκε, με αποτέλεσμα να αμβλυνθούν δραστικά και τα κοινωνικά χάσματα. Ακόμη και τα πιστοποιητικά των πολιτικών φρονημάτων, τα οποία είχαν ξαναβαφτιστεί ως συμμετοχή στις κλαδικές και άλλες οργανώσεις των κομμάτων, έπαψαν να αποτελούν συνειδησιακά ταμπού, αφού το προαπαιτούμενο δεν ήταν πλέον το να ανήκεις σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Απλά αρκούσε το να δηλώνεις έστω ότι ανήκεις κάπου.

Η εποχή της ευμάρειας, η οποία κράτησε τρεις ολόκληρες δεκαετίες -μια γενιά- φάνηκε να σβήνει από τη συλλογική μνήμη το φόβο, να κατευνάζει τα πάθη και να εξημερώνει τα ένστικτα.
Αυτή είναι η γενιά στην οποία μεγάλωσα.

Μια γενιά που δεν χρησιμοποίησε το ένστικτό της για να επιβιώσει αλλά για να ευημερήσει. Μια γενιά που δεν ένιωσε ποτέ στην εφιαλτική σκιά της στέρησης των βασικών αγαθών της τροφής, της στέγης, της ελευθερίας της σκέψης και της έκφρασης και, πάνω απ´ όλα, της ίδιας της ζωής.

Μια γενιά που πίστευε και πιστεύει ακόμη ότι ο πήχης μπαίνει μόνο προς τα πάνω, ενώ και ο αριθμός των προσπαθειών για την υπέρβασή του είναι απεριόριστος.
Αυτή είναι, όμως, και η μεγάλη πλάνη της.

Μέρα με τη μέρα, σαν φαντάσματα που προβάλλουν από την ομίχλη της λήθης, οι φόβοι του ξεχασμένου παρελθόντος επιστρέφουν γιγαντωμένοι και σκοτεινοί, λες και αποζητούν να πάρουν την εκδίκησή τους από τη γενιά που τους χλεύασε.
Επιστρέφουν και κουβαλάνε στη ράχη τους όλα εκείνα τα άγρια ένστικτα που οι προηγούμενες γενιές πίστευαν ότι είχαν ξορκίσει δια παντός, έχοντας μάλιστα καταβάλει βαρύτατα τιμήματα, από την απώλεια της ίδιας τους της ζωής μέχρι τη στέρηση της δικής τους ευημερίας.
Μπροστά σε αυτόν τον εφιάλτη, ο οποίος κάθε μέρα που περνάει μετουσιώνεται σε αδυσώπητη πραγματικότητα, η μεγάλη πρόκληση της γενιάς της ευημερίας είναι να καταφέρει να δώσει την πραγματική μάχη. Όχι εκείνη της διατήρησης των όποιων υλικών κεκτημένων της, αλλά της αποφυγής του να επιστρέψει στον κοινωνικό και πολιτικό μεσαίωνα που τόσο ακριβά πλήρωσαν οι γενιές των πατεράδων και των παππούδων της.

6 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Συμφωνω σε γενικες γραμμες. Η γεννια 75-2010 τα εκανε θαλασσα ανεπιτρεπτα. Το 22 η Ελλας εδοκιμασθη καθως κατερρευσε μια αυτοκρατορια, ο «αρχηγος» ζητησε απο το Εθνος περισσοτερα απο αυτα που μπορουσε να του δωσει, το Εθνος τα θαλασσωσε και ειχαμε ξεριζωμο 1,3εκ ελληνων και μεταναστευση στην Ελλαδα των 4,5. Η γεννια του 40 γνωρισε τις κακουχιες ενος Παγκοσμιου πολεμου και μεσα στην φτωχεια και ελλειψη ηγεσιας (ησαν στη Μ Ανατολη) παρεσυρθη απο «ηγεσια χαμηλης ποιοτητας» (Ζαχαριαδης, Σιαντος κλπ) και διολισθησε σε εμφυλιο ασκοπως και βλακωδως. Η γεννια του 75 ειναι αδικαιολογητη. Ψηφιζε ατομικιστικα, ωφελιμιστικα και «προοδευτικα». Ουδεποτε «ελογισθη» με συγχρονους διεθνεις ορους. Ηταν ολο του «δοσε». Εξοβελησε εκλογικως για 30 χρονια καθε πατριωτικη φωνη. Ειχε και αλλεργια με τον ανταγωνισμο. Εχτισε κρατικιστικες φωλεες οπου επρυτανιζετο. Αποδομησε το εθνος, αφαιμαξε το κρατος και τσαντηριοποιησε τους τοπους της γνωσης. Στο τελος δινοντας στον ΓΑΠ44% και παρολιγον στον Τσιπρα 30% εδειξε ποσο εκτος πραγματικοτητΑς ηταν!

  2. Οπως έχω ξαναπεί,δεν είναι μυστικό άλλωστε,η ιστορία επαναλλαμβάνεται…Για όλους αυτούς που νομίζουν ότι βλέπουν το συγκεκριμμένο έργο πρώτη φορά επειδή τα κοστούμια άλλαξαν,οι ηθοποιοί που παίζουν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι άλλοι,ο σκηνοθέτης έδωσε μια πιιο εκμοντερνισμένη «άποψη» του έργου….Τι να πω?Ισως θα πρέπει να «ξανακοιτάξουμε» στο χρονοντούλαπο της ιστορίας,,,τα «κιτάπια» είναι εκεί,παρακαταθήκη γενεών για τις επόμενες γενιές,,,Ισως αυτό μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι μεγάλοι αγώνες που έφεραν το πολυπόθητο αποτέλεσμα ξεκινούσαν πάντα από το λαό,από τους απλούς αγανακτισμένους,φοβισμένους,πεινασμένους,ταλαιπωρημένους,καταδυνατευμένους ανθρώπους,από αυτούς που νιώθωντας ότι τίποττα δεν έχουν να χάσουν πια έγιναν πύρινη λαίλαπα από φλόγα που τρεμόσβηνε,έγινε καταρράκτης από ρυάκι,καταρράκτης που ενώθηκε με ποτάμια,θάλασες,λίμνες,εξαφανίζοντας στο πέρασμα του τη λάσπη…Ειναι,πόνος,είναι θρήνος,αλλά είναι και βρυχηθμός.ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΕΚΤΗΜΕΝΑ,,,ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ,,,,ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΚΤΙΜΗΣΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΣΩΣΤΑ ΕΠΑΝΑΠΑΥΜΕΝΟΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΤΑΦΟΥΣ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ.Η αλήθεια με πονάει αλλά ναι,σφάλλαμε εμπιστευόμενοι τα προνόμια μας σε βρώμικα χέρια,σε αδηφάγα στόμματα,σε ανάλγητα ανθρωποειδή,,,κιάν όχι όλοι οι περισσότεροι αυτό ακριβώς κάναμε,και τώρα?Τώρα καλλούμαστε νααποδείξουμε πως μας αξίζει αυτή η αξιοπρεπής ζωή,το κράτος του δικαίου και της πρόνοιας,αλλά ΟΧΙδιχασμένοι,πολεμώντας ο ένας τον άλλον,όλοι ΕΜΕΙΣ ένα κόμμα είμαστε,ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ,κιάν ή να πω όταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό,θα καλλιεργήσουμε αυτό το ΧΩΡΑΦΙ,και θα το θερίσουμε,αλλά θα πρέπει ΠΡΩΤΑ να το περιφράξουμε ΣΩΣΤΑ!!

  3. ΕΓΩ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΤΟ 75 ΚΑΙ ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΗΝ ΝΕΟΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕ ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΝΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΠΕΙ ( ΟΙ ΓΝΩΣΕΙΣ ΜΑΣ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΕΑΤΕΡΝΤΑΛ ΚΑΙ ΦΤΑΝΟΥΝ ΩΣ ΤΗ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΛΕΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΠΑΨΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΚΤΟΤΕ) ΕΧΩ ΝΑ ΠΩ ΣΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΓΕΝΙΑ -ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΜΟΥ ΔΗΛΑΔΗ-ΟΤΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΟΥΛΗΣΑΝ ΗΤΑΝ ΤΟΣΟ ΩΡΑΙΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΗΡΕ Ο ΥΠΝΟΣ ΚΑΙ ΔΕ ΞΑΝΑΞΥΠΝΗΣΑΝ. Η ΙΣΤΟΡΙΑ «ΠΑΡΑΜΥΘΙ» ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΑΛΛΑ Ή ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΑΖΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ Ή ΠΟΥ ΤΕΛΙΚΑ ΑΥΤΟ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ. Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΛΙΓΟ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΗ .

  4. Βασικα το μεγαλυτερο παραμυθι για μας που γεννηθηκαμε απο το 70 και μετα ειναι το παραμυθακι του Πολυτεχνειου ισως τα παιδια μας μαθουν καποτε την πραγματικη αληθεια εμας μας μεγαλωσανε με ενα «Εδω Πολυτεχνειο» και «Ψωμι παιδεια ελευθερια» αφου η 17 Νοεμβρη στα παιδικα μου χρονια πιστευα οτι ειχε μεγαλυτερη αξια απο το 1821 η την 28η Οκτωβριου… Βεβαια στην εφηβεια τα παιδια του Πολυτεχνειου (οι γονεις μου δηλαδη) με εψηναν να μπω στο Δημοσιο = Το ψωμι παιδεια ελευθερια που λεγαμε μαλλον το Δημοσιο αραλικι εννοουσαν=(παιδακι μου μπες στο Δημοσιο θα καθεσαι ολη μερα και θα πληρωνεσαι) ευτυχως δεν τους ακουσα και εχω την συνειδηση μου ησυχη οτι τα λεφτα που βγαζω ειναι με τον δικο μου ιδρωτα και οχι εισβαρος των υπολοιπων…

    ΥΓ: Ο παππους μου ο ενας ηταν δεξιος ο αλλος αριστερος με βεβαιοτητα σας λεω λοιπον οτι και οι δυο πλευρες κανανε εγκληματα πολεμου απλα ως ειθισται οι νικητες ασελγησαν στα πτωματα των ηττημενων… Αν πιστευει κανεις οτι θα γινοτανε κατι διαφορετικο αν κερδιζανε οι αριστεροι κανει πλακα… Αυτο που παρατηρω βεβαια ειναι τωρα σε καιρους κρισης οτι οι πληγες του εμφυλιου πολεμου οχι απλα δεν εχουν κλεισει αλλα παραμενουν ορθανοικτες κοινως την διχονια την εχουμε στο αιμα μας….

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here