Διαβάστε πώς με βασάνισε το Δημόσιο

10
115

Το ξέρω. Λίγοι θα με πιστέψουν. Ευτυχώς, έχω μάρτυρες που έζησαν μαζί μου, στιγμή προς, στιγμή μιά εφιαλτική γραφειοκρατική Οδύσσεια.

‘Όλα ξεκίνησαν όταν χρειάστηκα για επείγοντα ιατρικό λόγο ένα έγγραφο από κάποιο δήμο. Δεν έχει καμία σημασία ποιός είναι ο δήμος. Γιατί όλοι οι δήμοι έχουν την ίδια προϋπόθεση για να στο δώσουν. Τρία χαρτιά και μία σφραγίδα, η οποία αποτελεί μια τερατογονία κάποιου διεστραμμένου μυαλού. Βρήκα, λοιπόν, τα χαρτιά που μου ζήτησε ο δήμος και πήγα να τα καταθέσω με τη βεβαιότητα ότι η μία σφραγίδα δεν χρειαζόταν. Γιατί; Διότι, όταν τη ζήτησα από τον αρμόδιο, που πίστευα ότι την είχε, αυτός γέλασε. Με πέρασε, φοβάμαι, για τρελό. Δυστυχώς, όμως, η δημοτική υπάλληλος επέμενε ότι η σφραγίδα χρειάζεται. Αλλιώς δεν θα μου έβαζε τη Ναπολεόντειο υπογραφή της στο έγγραφο που χρειαζόμουν, επαναλαμβάνω για σοβαρότατο ιατρικό ζήτημα. Το χειρότερο όλων είναι πως, όταν την εκλιπάρησα να μου πει πού μπορώ να πάρω τη σφραγίδα που ήθελε, δεν ήξερε!

Απελπισμένος πήγα στο υπουργείο Εξωτερικών μήπως με βοηθήσει κάποιος. Σε αυτό το σημείο πρέπει να σας αποκαλύψω ποια ήταν η σφραγίδα που μου ζητούσε ο δήμος. Το γνήσιο της υπογραφής ενός πρεσβευτή ευρωπαϊκής χώρας στην Αθήνα!

Ο ίδιος ο πρεσβευτής, λοιπόν, δεν γνώριζε ότι υπάρχει τέτοια διάταξη. Δηλαδή, το ελληνικό κράτος ή επιτόπου η πρεσβεία να πρέπει να επικυρώνει το γνήσιο της υπογραφής του. Η ίδια η υπάλληλος που ζητούσε τη σφραγίδα δεν ήξερε πού και πώς γίνεται αυτή η διαδικασία. Στο ίδιο το υπουργείο Εξωτερικών, στο κεντρικό κτίριο που απευθύνθηκα δεν γνώριζε κανείς απ’ όσους ρώτησα και, ευτυχώς, που δεν με… συνέλαβαν! Μάλιστα, ένας υπάλληλος μου υπέδειξε ως λύση να πάω να πάρω τον πρέσβη και να τον πάω στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής, όπου θα γίνει το γνήσιο της υπογραφής!

Επέστρεψα πάλι στο δήμο ικετεύοντας – μη θεωρήσετε υπερβολική τη λέξη – την υπάλληλο να με βοηθήσει. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Στον πανικό μου σκέφτηκα ότι υπάρχει κάπου στην Αθήνα και η ειδική μεταφραστική υπηρεσία του υπουργείου Εξωτερικών. Και, ίσως εκεί, να έβρισκα λύση. Πήρα το έγγραφο με την υπογραφή του πρέσβη, το οποίο ήταν ένα απλό χαρτί, στο οποίο ο πρέσβης βεβαίωνε ότι ένας πολίτης της χώρας του έχει, όντως, στην κατοχή του ένα άλλο χαρτί της ίδιας πρεσβείας που λέει το ίδιο πράγμα! Ο δήμος της χώρας μας, λοιπόν, ζητούσε λοιπόν το ίδιο έγγραφο δύο φορές, αλλά το δεύτερο έγγραφο έπρεπε να φέρει την υπογραφή του πρέσβη. Την οποία, μάλιστα, κάποιος υπάλληλος θα βεβαίωνε ότι είναι όντως αυτή.

Βρήκα τη μεταφραστική υπηρεσία και ρώτησα κάποιους σε διαφορετικά γκισέ. Κανείς δεν μπορούσε να με βοηθήσει. Η τελευταία πόρτα που χτύπησα μετά από αναμονή μιάς ώρας σε μία ουρά – μαμούθ είχε την ταμπέλα «επικυρώσεις». Με σβησμένη από την κούραση φωνή ρώτησα τον υπάλληλο αν γνωρίζει αυτή την πρωτοφανή περίπτωση. «Μου έχει ξανατύχει ορισμένες φορές», μου απάντησε. «Δηλαδή, μπορείτε να βάλετε αυτή τη σφραγίδα» τον ρώτησα. «Ναι, αν έχετε το έγγραφο και μου φέρετε κι ένα παράβολο των 20 ευρώ από την εφορία». Σε λίγα λεπτά βρισκόμουν πάλι μπροστά του με το παράβολο. Πριν βάλει τη μαγική σφραγίδα ο ευγενέστατος κύριος, που θα τον ευγνωμονώ σε όλη μου τη ζωή μου έκανε τη  ερώτηση – κεραυνό: «Πώς λέγεται ο πρέσβης»; Δεν ήξερα αν έπρεπε να κλάψω ή να γελάσω. «Δεν είναι ευδιάκριτο το όνομά του πάνω από την υπογραφή;», ρώτησα. «Ας βάλουμε τάδε» μου λέει ο υπάλληλος, πατά τη σφραγίδα, τον ευχαριστώ και φεύγω. Η σφραγίδα, όντως έλεγε ότι «το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών βεβαιώνει το γνήσιο της υπογραφής του πρέσβη κυρίου τάδε». Την υπογραφή βεβαίωνε ένας υπάλληλος που ανακάλυψα στην τύχη και δεν είχε δει ποτέ στη ζωή του αυτόν τον διπλωμάτη. Και, φυσικά, η υπογραφή αυτή δεν είχε μπει από τον πρέσβη μπροστά στα μάτια του υπαλλήλου.

Αυτό είναι, όμως, το ελληνικό κράτος. ´Ενας ολετήρας. Για ένα παράβολο 20 ευρώ που θα μπει στα ταμεία αυτού του χρεοκοπημένου κράτους ένας πολίτης πρέπει να υποστεί όλο αυτό τον γραφειοκρατικό Γολγοθά. Και θα μου επιτρέψετε να αμφιβάλλω – χωρίς καμία διάθεση να προσβάλω κανέναν – ότι ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών γνωρίζει αυτό το επαίσχυντο και, ταυτοχρόνως, αστείο εφεύρημα, όπως απεδείχθη, του ελληνικού δημοσίου: ´Ενας έλληνας υπάλληλος πιστοποιεί ότι η υπογραφή που βλέπει σε ένα έγγραφο είναι ενός ευρωπαίου πρεσβευτή. Χωρίς να γνωρίζει καν το όνομά του! Χωρίς, όπως επιβάλει η διεθνής πρακτική, αυτός που υπογράφει να είναι παρών ενώπιον της Αρχής που πιστοποιεί την υπογραφή του!

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΠολιτικοί αυτόχειρες;
Επόμενο άρθροΗ Επανάσταση της Καλοσύνης
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 και κατοικεί στη Ραφήνα με την οικογένεια και τα σκυλιά του από το 1986. Πτυχιούχος δημοσιογραφίας από τη σχολή Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Ξεκίνησε να εργάζεται από την ιστορική εφημερίδα "Ακρόπολις" το 1986, ενώ μετά από δύο χρόνια έγινε συντονιστής του ελεύθερου ρεπορτάζ και παρέμεινε έως το 1990 οπότε και έκλεισε. Εργάστηκε επίσης στο ελεύθερο ρεπορτάζ στις εφημερίδες Αλήθεια, Δημοσιογράφος, Ελεύθερος, Βραδυνή, Καρφί, Espresso, Ανατολική Ακτή και Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Θησαυρός, Πρόσωπα, Ένα, Crash και Polis. Από το 2010 είναι μόνιμος αρθρογράφος στην ενημερωτική ιστοσελίδα aixmi.gr και από τον Μάρτιο του 2016 παρουσιάζει την εκπομπή "ανθρωπογραφίες" στο aixmiradio. Εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Vips, Πειραιάς - Κανάλι 1 και Παραπολιτικά 90,1 - καθώς και επί 26 χρόνια από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα λειτουργίας του (1989 - 2014) στον ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 ως συντάκτης και παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων της πρωινής ζώνης. Εργάστηκε επίσης στον ενημερωτικό τομέα των τηλεοπτικών καναλιών Seven, Mega , Alter, Sunny, Action 24 και στη δημιουργική ομάδα της εκπομπής "όλα" από το 1999 έως το 2008 σε Alpha και Ant 1. Το 1986 κέρδισε το πρώτο βραβείο ελεύθερου ρεπορτάζ γιά δημοσιογράφους έως 22 ετών από ειδική εκπομπή της τότε ΕΤ 2. Τακτικό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Διετέλεσε επί πέντε θητείες μέλος του μεικτού συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Ενεργός υποστηρικτής και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της unicef. Συγγραφέας του ερωτικού μυθιστορήματος "το κύμα της ελπίδας". Aντιπρόεδρος της διοργανώτριας επιτροπής και αθλητής του επίσημου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ΜΜΕ.

10 ΣΧΟΛΙΑ

  1. !!! ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΠΡΟ ΕΥΡΩ ΕΙΣΗΓΑΓΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΔΕΡΜΑΤΙΝΑ ΕΙΔΗ, ΜΠΟΥΦΑΝ ΚΑΙ ΖΩΝΕΣ. ΟΤΑΝ ΠΗΓΑ ΣΤΟ ΤΕΛΩΝΕΙΟ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΩ , ΑΦΟΥ ΟΛΟΙ ΟΙ ΤΕΛΩΝΕΙΑΚΟΙ ΕΣΚΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΛΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΚΑΙ ΤΗ ΑΦΕΛΕΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΕΓΩ , ΜΟΥ ΣΥΝΕΣΤΗΣΑΝ ΝΑ ΒΑΛΩ ΕΚΤΕΛΩΝΙΣΤΗ. ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΑΝΑ. ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΑΡΤΙΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝΕ ΗΤΑΝ ΤΟ CITES. ΕΝΑ ΕΓΓΡΑΦΟ ΑΠΟ ΤΗΝ Δ/ΝΣΗ ΔΑΣΩΝ ΟΤΙ ΤΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΥ ΕΙΣΗΓΑΓΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΖΩΑ ΠΟΥ ΘΑΝΑΤΩΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ !!! ΟΤΑΝ ΠΗΓΑ ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΔΩΣΟΥΝ ΕΝΑ ΕΓΓΡΑΦΟ ΟΤΙ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ !!! ΟΤΑΝ ΠΗΓΑ ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΠΟΥ ΘΑΛΕΓΕ ΟΤΙ ΤΟ ΑΛΛΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ, ΗΤΑΝ ΗΔΗ ΥΠΟΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΑΙ ΗΘΕΛΕ ΜΟΝΟ ΣΦΡΑΓΙΔΑ. Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΧΕ ΧΑΘΕΙ …ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΣΦΡΑΓΙΔΑ ??? ΑΦΟΥ ΨΑΞΑΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ …ΠΟΥΘΕΝΑ Η ΣΦΡΑΓΙΔΑ… ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΕΝΑΣ ΘΟΡΥΒΟΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΓΡΑΦΕΙΟ…ΝΤΑΠ…ΝΤΟΥΠ…ΝΤΑΠ…ΝΤΟΥΠ… ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ 6-7 ΧΡΟΝΩΝ ΕΙΧΕ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΚΑΙ ΣΦΡΑΓΙΖΕ ΟΤΙ ΕΒΡΙΣΚΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ… ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ….ΜΩΡΗ ΜΑΡΙΓΟΥΛΑ,ΔΕΝ ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΝΑ ΜΗ ΣΦΡΑΓΙΖΕΙΣ …ΦΕΡΕ ΤΗΝ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΠΙΣΩ…ΕΙΠΕ Η ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΜΗΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ….ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΥΦΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑΤΟΣ…ΔΩΣΤΕ ΣΦΡΑΓΙΔΕΣ ΣΤΟΝ ΛΑΟ …ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΝΕΙ Η ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΦΡΑΓΙΔΑ !!!

  2. Υπάρχουν άπειρες ιστορίες νεοελληνικής τρέλλας με το Δημόσιο. Εμείς κάναμε μία μελέτη για ένα κτίριο του ΙΚΑ και όταν ήρθε η ώρα να πληρωθούμε μας είπαν να πάμε στο ΙΚΑ (!!!!!!!!!) και να πάρουμε ασφαλιστική ενημερότητα ότι δεν χρωστάμε για να μας πληρώσουν! Όταν είπαμε «Μα εσείς δεν είστε το ΙΚΑ;;;» η απάντηση ήταν «Άλλη υπηρεσία αυτή που εκδίδει τις ενημερότητες και άλλη εμείς που θα σας πληρώσουμε». Και φυσικά δεν γινόταν η μία υπηρεσία του ΙΚΑ να συνεννοηθεί με την άλλη οπότε έπρεπε να χάσουμε χρόνο σε ουρές και διαδικασίες, που σίγουρα όλοι έχετε ζήσει, για να πάμε στο ΙΚΑ ενημερότητα από το ΙΚΑ….

  3. Δεν ξέρω πως θα το πάρουν κάποιοι, αλλά η μόνη κίνηση που σώνει την Ελλάδα, είναι η απόλυση αρκετών δημοσίων υπαλλήλων εν ψυχρώ. Τότε προπαντός
    α) θα μειωθεί η γραφειοκρατία,
    επειδή το αντικείμενο δεν θα χρειάζεται να περνάει από πολλούς για να δικαιολογούμε υπάρξεις, αυτοί που θα απομείνουν θα φαίνονται καλύτερα, και δεν θα μπορούν να έχουν το κουσούρι να τ’ αφήνει ή να τα ρίχνει ο ένας στον άλλον, δεν θα γίνονται κακομαθημένοι απ την καλοπέραση, και δεν θα μουχλιάζει η σπιρτάδα τους. Θα γίνουν πιο αποτελεσματικοί πολίτες και οι υπόλοιποι θα πάψουμε να τους στραβοκοιτάμε. Πράγμα που θα βοηθήσει και τους ίδιους, και την κοινωνία μας.
    β) θα αυξηθούν οι εξαγωγές,
    γιατί αν έχουμε 100 π.χ. νέους αυτήν την στιγμή που κάθονται και περιμένουν δικαιολογημένοι να μπουν στο δημόσιο, οι 90 απ’ αυτούς θέλουν δεν θέλουν θα αρχίσουν να ξύνουν το μυαλό τους, και στατιστικά ο ένας απ’ αυτούς μια μέρα θα είναι εξαγωγέας. Μελιού, μήλων, κορνιζών… οτιδήποτε.
    και γ) θα μειωθούν κατά πολύ τα έξοδα του κράτους.

  4. Μιά άλλη τρέλλα χωρίς προηγούμενο, είναι να καλούν ακρωτηριασμένα άτομα, τα ταμεία τους, για να περνάνε σε πρωτοβάθμιες και δευτεροβάθμιες επιτροπές, κάθε 2 χρόνια… για να βεβαιώνεται ότι εξακολουθεί να ισχύει η ΄΄νόσος΄΄ ώστε να συνεχίζουν να παίρνουν τα επιδόματα αναπηρίας κ.λ.π.
    Και καλά να επανεξετάζονται νόσοι που μπορεί να ιαθούν μετά από θεραπεία, ακόμα να δικαιολογήσουμε και κάποια χρόνια νοσήματα, αν και αυτό είναι τραγικό, αλλά να καλούν για επανεξέταση ακρωτηριασμένους ανθρώπους και μάλιστα επιτροπές γιατρών; Επειδή υπάρχει κάποια παράγραφος κανονισμού, που από κάποιον ανεγκέφαλο ερμηνεύτηκε όπως ερμηνεύτηκε, καλούνται ταλαιπωρημένοι άνθρωποι να υποστούν ιατρικό έλεγχο…μήπως τους φύτρωσε πόδι ή χέρι. Συγγνώμη που αναφέρομαι σ΄ ένα θέμα πολύ λεπτό, αλλά σαν υγειονομικός (ευτυχώς άσχετης με όλα αυτά ειδικότητας) έζησα για 12 χρόνια αυτή την ανισορροπία στα ιατρεία κάποιας ΔΕΚΟ και κανένας δεν έπαιρνε την πρωτοβουλία ν΄ αλλάξει την ανεγκέφαλη ερμηνεία μιας παραγράφου, που ταλαιπωρεί ακόμα τους μη έχοντες αρτημέλια από ατύχημα εργατικό ή άλλο. Αυτή είναι η Ελλάδα των χαρτογιακάδων και των κονδυλοφόρων….

  5. Χρειαζόσαστε λοιπόν μία προξενική θεώρηση από το Τμήμα Επικυρώσεων του Υπουργείου Εξωτερικών, η οποία κοστίζει 20 ευρώ. Ό,τι δηλαδή χρειάζονται όλοι οι αλλοδαποί που κάνουν καθημερινά την ίδια διαδικασία στην ίδια υπηρεσία.

    Ο πρέσβης λοιπόν δε γνώριζε τι είναι η προξενική θεώρηση (παρότι είναι η δουλειά του), ο υπάλληλος επικυρώσεων «την είχε ξανασυναντήσει μερικές φορές», παρότι κάθε μεσημέρι κάνει ταμείο με τα πακέτα παραβόλων που συλλέγει από αυτές τις θεωρήσεις, και δεν ήξερε το όνομα του πρέσβη παρότι έχει βιβλίο με δείγματα υπογραφών.

    Η ιστορία σας δεν πείθει και οι υπόλοιποι που σχολιάζουν απλώς περιφέρουν την άγνοιά τους.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here