Πόσο αγαπάμε αυτόν τον τόπο;

28
136

Από εκείνη την Τετάρτη, όταν ψηφιζόταν το Μεσοπρόθεσμο στη Βουλή και όλοι παρακολουθούσαμε, άφωνοι και ανήμποροι, την καταστροφή του κέντρου της Αθήνας, ένα ερώτημα βασανίζει το μυαλό μου: πόσο αγαπάμε αυτό τον τόπο;

Καταρχήν επιβάλλεται να κάνω δυο διευκρινίσεις: πρώτον, το ερώτημα δεν περιορίζεται στα γεγονότα της Τετάρτης. Και δεύτερον, το ερώτημα δε θέτει υπό αμφισβήτηση την προθυμία του κάθε Ελληνα να υπερασπιστεί τα πάτρια εδάφη μπροστά σε οποιοδήποτε έξωθεν κίνδυνο.

Συνεπώς, το ερώτημα επικεντρώνεται στο πόσο αγαπάμε αυτό τον τόπο, όταν συμβιώνουμε μέσα στην επικράτεια του, με τις δομές και τους θεσμούς του, δηλαδή στο βαθμό που τον αντιλαμβανόμαστε ως το κοινό μας σπίτι.

Πόσο αγαπάμε, λοιπόν, αυτό τον τόπο, όταν οι πολιτικοί μας σκορπούσαν για δεκαετίες ολόκληρες αλόγιστα τις πιστώσεις που μας έδινε η ΕΕ, για να βγαίνουν στα μπαλκόνια και να εισπράτουν πρώτα ζητωκραυγές και μετά ψήφους;

Πόσο αγαπάμε αυτόν τον τόπο, όταν πάλι οι πολιτικοί μας φόρτωναν αυτόν και τις πλάτες μας με τεράστια δανεικά, για να συντηρούν ένα καταστροφικό πελατειακό κράτος, και μας κοίμιζαν, λέγοντας ότι «η οικονομία μας είναι θωρακισμένη»;

Πόσο αγαπάμε αυτό τον τόπο, όταν ένα κομμάτι από εμάς γέμισε τις τσέπες του με τους πόρους που του ανήκαν, και αδιαφορώντας για την κατάρρευση του;

Πόσο αγαπάμε αυτό τον τόπο, όταν ένα κομμάτι των πολιτών του έχει αυξήσει την περιουσία του με τη συστηματική φοροδιαφυγή, συνεπικουρούμενο από ένα πολιτικό σύστημα, το οποίο έκανε ό,τι μπορούσε για να την ενισχύσει; Και όταν αυτό το κομμάτι κάνει τώρα ό,τι μπορεί για να συμβάλλει στα κέρδη των τραπεζών του εξωτερικού, μεταφέροντας ένα μεγάλο μέρος των ρευστών περιουσιακών του στοιχείων έξω από τη χώρα;

Πόσο αγαπάμε αυτό τον τόπο, όταν εφοριακοί που τοποθετήθηκαν, για να μεριμνήσουν για την είσπραξη εσόδων του κράτους, διαγράφουν συστηματικά ένα μεγάλο κομμάτι των εσόδων αυτών, αρκεί ένα ποσοστό τους να βρει το δρόμο για τις τσέπες τους;

Πόσο αγαπάμε αυτό τον τόπο, όταν του στερούμε τις επενδύσεις που έχει ανάγκη σαν μάννα εξ ουρανού, με απαιτήσεις συγκέντρωσης πακτωλού εγγράφων, τα οποία μοναδικό σκοπό έχουν το «γρηγορόσημο», που θα εισπράξουν υπάλληλοι του Δημοσίου και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης;

Πόσο αγαπάμε αυτό τον τόπο, όταν νοσοκομειακοί γιατροί έχουν αναγάγει το fakellaki σε διεθνή ορολογία διαφθοράς, εκμεταλλευόμενοι την αγωνία των ασθενών, και εξαπατώντας τους φορολογούμενους που τους πληρώνουν, ενώ εισπράττουν ταυτόχρονα, μαύρο, αφορολόγητο, χρήμα;

Πόσο αγαπάμε αυτό τον τόπο, όταν από το 2008 και μετά σπάμε και ρημάζουμε συστηματικά το κέντρο της πρωτεύουσας του, παραλύουμε τον εμπορικό πνεύμονά της και, μάλιστα, σε συνθήκες πτώχευσης, όταν ακόμα και η ελάχιστη εμπορική δραστηριότητα αποτελεί τονωτική ένεση για τη χώρα;

Πόσο αγαπάμε αυτό τον τόπο, όταν η αστυνομία, που είναι επιφορτισμένη να διασφαλίζει την τάξη, παίζει εδώ και χρόνια πετροπόλεμο με μια χούφτα μπαχαλάκηδες, και δε θέλει ή δεν μπορεί να τους συλλάβει, ενώ συχνά εκτονώνεται με επιθέσεις ενάντια σε πολίτες, που δεν έχουν καμιά σχέση με τη βία;

Πόσο αγαπάμε αυτό τον τόπο, όταν καταστρέφουμε το μοναδικό σχεδόν έσοδό του, τον τουρισμό, είτε επειδή μετατρέπουμε την πρωτεύουσα σε πεδίο μάχης, είτε επειδή βάζουμε το στενό κλαδικό συμφέρον πάνω από το γενικό και άλλοτε εμποδίζουμε τα κρουαζιερόπλοια να αποβιβάσουν τους τουρίστες, άλλοτε πάλι εμποδίζουμε τα πλοία της γραμμής να αποπλεύσουν;

Το ερώτημα «πόσο αγαπάμε τον τόπο» δεν παραπέμπει ούτε στην πατριδολατρεία, ούτε σε «ακραιφνή εθνικά φρονήματα», όπως τα λέγαμε παλιά.

Είναι ένα ερώτημα που ζητάει άμεση απάντηση.

Γιατί, αν τον αγαπάμε, τότε θα πρέπει επειγόντως να ξανασκεφτούμε και να επαναπροσδιορίσουμε τη στάση και τη συμπεριφορά μας απέναντί του.

Αν, πάλι, δεν τον αγαπάμε, τότε ας μην περιμένουμε, τουλάχιστον, ότι οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Ολλανδοί και τα υπόλοιπα μέλη της ΕΕ θα τον αγαπήσουν περισσότερο από εμάς.

Εκτός κι αν μας διακατέχει η κουτοπόνηρη σκέψη: «Εντάξει, δεν τον αγαπάνε, αλλά δεν τους παίρνει να μη μας βοηθήσουν.»

Η σκέψη αυτή δεν εκφράζει μόνο έναν ακραίο κυνισμό, αλλά και ένα απροκάλυπτο μίσος για τον τόπο.

28 ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΤΕΛΙΚΑ, ΟΤΑΝ ΔΕΝ … ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΚΑΤΙ, ΤΟ ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΣΑΝ ΛΟΓΙΚΑ ΕΠΟΜΕΝΟ, ΚΑΙ ΣΑΦΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΕΚΤΙΜΟΥΜΕ!
    ΠΑΛΙΑ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΟΥΛΑ…, ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗ ΕΝΝΟΟΥΣΑ, ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΕΚΤΙΜΑΜΕ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΦΩΝΙΑ! ΤΩΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΦΑΙΝΕΤΑΙ, ΒΑΡΕΘΕΙ ΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ, ΕΤΣΙ ΘΕΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΥ ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΑ ΟΡΙΑ ΑΝΟΧΗΣ ΤΟΥΣ……… ΤΕΤΟΙΑ ΑΝΩΡΙΜΟΤΗΤΑ!!!

  2. Τα 9/10 «πόσο αγαπάμε», από όσο μπορώ να καταλάβω, απευθύνονται στο «σύστημα». Και μετά ένοχοι είναι αυτοί που κάποιοι θεωρούν ότι απάντησαν στο τελευταίο ερώτημα. Εδώ όμως δεν έχουμε αστυνομικό μυθιστόρημα, που ο ένοχος βρίσκεται στο τέλος …

  3. Το «μότο» της ελληνικής κοινωνίας μετά το 1981: «Εις οιωνός άριστος: αμύνεσθαι περί ..πάρτης».

    Δυστυχώς, στην πράξη, δεν τον αγαπάμε αυτόν τον τόπο…(στα λόγια βέβαια, είμαστε όλοι μας «ελληναράδες»). Εκείνο που αγαπάμε σε αυτόν, είναι η ευκαιρία που μάς δίνει να …εκτονωνόμαστε ποικιλοτρόπως πάνω του, με τον χειρότερο συνήθως τρόπο, χάρη σε ένα εξίσου ασύδοτο κράτος και ένα πολιτικό προσωπικό που ανέκαθεν έδινε σε όλους εμάς… το «»»»καλό»»»» παράδειγμα.

  4. Ρητορικά ερωτήματα από τον κορυφαίο αρθρογράφο της χώρας! Και, σαν τέτοια, τα ερωτήματα αυτά δεν χρήζουν, ασφαλώς, απαντήσεων. Χρήζουν, όμως, μικρών κατόπτρων (κοινώς, καθρεφτάκια). Να δούμε όλοι τις μούρες μας και να εντοπίσουμε σε ποια -ή και σε ποιες- από τις αναφερόμενες στο άρθρο κατηγορίες ανήκει ο καθένας μας. Κι αφού κάνουμε την αυτοκριτική μας, μετά μπορούμε να «αγανακτήσουμε» όσο θέλουμε. Με την ασημαντότητά μας, βεβαίως!

  5. Δεν τον αγαπάμε και πολύ. Ας λέμε ότι τον αγαπάμε. Όταν η μάνα μας είναι για φυλακή λόγω χρεών, και δεν τις δίνουμε ούτε το 1/3 του μισθού μας, κι αρχίζουμε τα: να τις δώσει ο άλλος αδερφός που έχει πολλά, γιατί να τις δώσω εγώ που δεν έχω, και την αφήνουμε στο έλεος των ξένων – ε δεν είναι αγάπη αυτή. Μην κοροϊδευόμαστε.

  6. Κε Μαρκαρη, και συνσχολιαστες,
    Ακουστε, τα περιφημα CDS ειναι ασφαλιστρα κινδυνου (διαβαζε στοιχημα για πτωχευση) για τα Εληνικα ομολογα, και οχι μονο, καθε ομολογο εχει το παραγωγο CDS του, εχουν λοιπον παιχθει 5.5-6 δις δολλαρια στοιχημα οτι θα πτωχευσει η Ελλαδα, το κερδος 25-30 δις δολλαρια. Μεχρι εδω καλα. Ομως 1.5-2 δις εχουν παιχθει απο ΕΛΛΗΝΕΣ του εξωτερικου και του ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ με κερδος 7.5-10 δις.
    Καλα διαβασατε ΕΛΛΗΝΕΣ εχουν παιξει στοιχημα την πτωχευση της χωρας τους!!!!!!!!!!!
    Και οι πιθανοτητες να κερδισουν 70%.
    Οι καταθεσεις στα νησια, 300 δις ευρω, κατ’ αλλους 600 δις ευρω δλδ διπλασια απο το χρεος μας!!!!
    ΟΥΔΕΝ σχολιον περαιτερω για το ποσο αγαπαμε την Ελλαδα.

  7. Εγώ δεν τον αγαπώ καθόλου αυτό το τόπο γιατί μου ρίχνει
    κλοτσιές από πριν να γεννηθώ. Σε μένα, τον πατέρα μου,
    τον παππού μου, τα παιδιά μου. Ω ναί !!! Μεθυσμένοι
    από τον ορυμαγδό του νεοπλουτισμού της αρπαχτής 1985 – 2005,
    κωλοιδιοκτήτες της πατρίδας μου, ούτε καν προσέξατε πως υπάρχω.

  8. Αγαπαμε αυτον τον τοπο,οσο μας εχει επιτρεψει να τον αγαπησουμε!Σαν τον παλιο ποιητη που αναρωτιοταν «τι ειναι η Πατριδα μας…»Παραφραζοντας λοιπον «τι ειναι η Πατριδα μας που μας πληγωνει,και στο Δημοσιο εχει πολλους,τι ειν η Πατριδα μας με τις Ρεμουλες και τους αλητες Πολιτικους?Τι ειν η Πατριδα μας ,ειν οι «κουμπαροι»,τα «Βαφτιστηρια» και οι «Δικοι»?Ειμαστε μηπως πολλοι οι βλακες κι εχουμ ηγετες «μοναδικους»?Τι ειν η χωρα μας ενα Μπ….λο με νταβατζηδες τους Γερμανους? η μηπως παλι σαν βαρεθουνε μας Γα..νε μαζι με ολους τους Δυτικους?Μην ειναι ταχα μικρη η χωρα κι ομως νομιζει πως το μπορει ολο να κλαιει και να εισπρατει μα να πληρωσει δεν το μπορει?Μηπως και παλι [ 4 χρονια θα μπορουσε να γραφει καποιος]….

  9. Προσωπικά κ. Μάρκαρη λέω ν’απέχω από αυτό το group therapy στο οποίο όλοι όσοι συνειδητά ή ασυνείδητα έχουν έχουν συμβάλλει σ’αυτή τη κρίση έχουν βαλθεί να μας κάνουν συμμέτοχους / συνένοχους.

    Το ερώτημα αν επικροτούμε φακελλάκια, βλαχάκια αστυνομικούς, λοπωδύτες πολιτικούς και λαμόγια πολίτες είναι τουλάχιστον ατυχές, αφού στην Ελλάδα όπου οι δομές υπάρχουν για να προασπίζουν αρμοδιότες και όχι ευθύνες, η προστασία του νομοταγή και ηθικού πολίτη είναι ουτοπία.

    Το πόσο λοιπόν αγαπάμε αυτό τον τόπο, αν αντιλαμβάνομαι καλά τα ερωτήματα, εξαρτάται τελικά από το κατά πόσο ο πολίτης είναι διατεθειμένος να κάνει εκτός από τη δουλειά του και τη δουλειά του αστυνομικού, του ελεγκτή δημόσιας διοίκησης, του περιβαλλοντολόγου, του πολιτικού κτλ. Μάλιστα…

  10. Εγώ δεν τον αγαπάω αυτό τον τόπο. Δεν τον αγαπάω γιατί δε με αγαπάει ούτε αυτός. Κάθε μέρα με υποχρεώνει να προσπαθώ να επιβιώσω στο χάος που μου επιβάλλουν οι κρατικοί μηχανισμοί του, με το βάρος των επιλογών των ψηφοφόρων που κάθε τετραετία εκλέγουν τους ίδιους και τους ίδιους, στις δικές μου πλάτες. Αυτός ο τόπος με κάνει κάθε μέρα χειρότερο άνθρωπο. Δοκιμάζει το νευρικό μου σύστημα με τους άθλιους δρόμους του, τα ανεπαρκή σχολεία του, τα ό,τι-να-ναι νοσοκομεία του, την ατέρμονη γραφειοκρατία των δημόσιων υπηρεσιών του, τα ψέματα των πολιτικών του, την πλήρη έλλειψη ισονομίας. Με διδάσκει το θράσος – με τα φακελάκια που με υποχρεώνει να δίνω, ακόμα και για πράγματα που τα δικαιούμαι έτσι κι αλλιώς, με τα «βύσματα», τα «δόντια», τους «διαπλεκόμενους», τους «κουμπάρους», τις «παράγκες», που περνάνε μπροστά μου ανενόχλητοι και ατιμώρητοι. Με εκπαιδεύει για να γίνω κακός πολίτης, με εκπαιδεύει να γίνω πελάτης, με εκπαιδεύει να γίνω πιόνι.

    Δεν τον αγαπώ λοιπόν καθόλου αυτό τον τόπο, όπως δε με αγαπά κι αυτός. Θα ‘θελα πολύ να μπορούσα να τον αλλάξω. Να τον φτιάξω έτσι που να τον αγαπώ, έτσι που να μπορώ να τον νιώσω πατρίδα. Δυστυχώς, η αλλαγή φοβάμαι πως θα μείνει απλά ένα όνειρο.

  11. αν εμεις αγαπουσαμε αυτο τον τοπο αληθινα,δεν θα επιτρεπαμε σε κανενα να τον χρησιμοποιει εις βαρος μας και να δουλευει για προσωπικο οφελος οπως γινοταν ολα αυτα τα χρονια και φτασαμε εδω που φτασαμε.ποτε δε μαθαμε να νοιαζομαστε για τιποτε παρα μονο για το τομαρι μας,παρτακηδες μ ολη τη σημασια της λεξης,τωρα ζηταμε και ρεστα,αγανακτισμενοι γαρ.λεηλατησαμε αυτο τον τοπο απ ολες τις μπαντες,ο καθενας απ το μετεριζι του,οτι μπορουσε εκανε,ποσο τυχαιο ειναι αραγε που πλουτησε τοσος κοσμος αδικαιολογητα.γι αυτο οι ξενοι μας εχουν τωρα στη μπουκα,αναρωτιοντουσαν ,πως τα καταφερνουν οι ελληνες και ζουν μ αυτο το τροπο.τωρα το μαθανε.

  12. Εγώ την αγαπώ πολύ την Ελλάδα. Γι’ αυτό κι έφυγα μακριά της 14 χρόνια πριν, για να μην συμμετέχω – συνειδητά ή ασυνείδητα – στην καταστροφή της.

  13. Όλα αυτά που γράφετε κύριε και όμορφα είναι και ρομαντικά
    Εξαρτάται από ποια θέση τα …λέτε
    Εάν αύριο το πρωί σας κατάσχεταν το σπίτι ..
    Σας απολύανε από την δουλειά σας …
    Και είχατε ένα δυο παιδιά να ταΐσετε….
    Δεν θα γράφατε…
    ΘΑ …ΤΡΕΧΑΤΕ !!!!!!!!!!

  14. Κυριε Μαρκαρη
    Με τον τροπο που θετετε το ερωτημα αν αγαπω αυτον τον τοπο, ειμαι αναγκασμενος να σας πω οτι δεν τον αγαπω.Βλεπετε, οι οροι λειτουργιας του τοπου αυτου, με κανουν να πρεπει να διαλεξω, αναμεσα στο καλο του τοπου και στο καλο του αμεσου περβαλλοντος μου.Δυστυχως το καλο του τοπου σημερα, σημαινει να γινω εγω και η οικογενεια μου το θυμα.Ομως σας ενημερωνω, οτι το μεγαλο μου ονειρο ειναι να τον αγαπησω.Ομως χωρις τις σωστες συνθηκες λειτουργιας, αυτο δεν θα γινει ποτε.Και τις συνθηκες αυτες μονο ενας πραγματικος ηγετης μπορει να τις διαμορφωσει.Να ειστε δε σιγουρος οτι αν εμφανιστει ενας τετοιος ηγετης, παρα πολλοι θα βρεθουν να τον συνδραμουν, εστω και εις βαρος καποιων προσωπικων συμφεροντων.

  15. Όντως δεν αγαπάμε αυτόν τον τόπο όταν για 40 χρόνια έχουμε ολιγαρχία με την δική μας ψήφο και ενώ μας κάνουν κακό συνεχίζουν κάποιοι να επιμένουν στην ίδια νοοτροπία…….Μάθαμε στα εύκολα(με ότι αυτό συνεπάγεται)…Καθρέφτης μας η βουλή έχουμε το θάρρος να κοιταχτούμε;

  16. Ποιός θα διαφωνήσει με αυτά που γράφετε ? Μετά 3 χρόνια όμως μοιάζουν κοινοτυπίες.
    Χρειάζομαστε το πάρακάτω, το πάραπέρα και αυτό τα κόμματα δεν το δείχνουν. Ακόμη και η διακήρυξη των 58 μόνον 2 λέξεις λέει για διαφάνεια και διαφθορά και μάλιστα γενικόλογα. Εκεί πρέπει να σκύψουμε.
    Όποιο κόμμα κατέβει με ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ, μελετημένες έστω αντιγραμμένες προτάσεις για διαφάνεια, αξιοκρατία και λύσεις που να πείθουν ότι η δικαιοσύνη θα απονέμεται στην ώρα της θα πείσει. Δεν μας ενδιαφέρουν δηλώσεις ότι ο ένας ή ο άλλος είναι καθαρός. Τις ασφαλιστικές δικλείδες χρειαζόμαστε. Αυτά λείπουν στο κομμωτήριο σήμερα, αυτά περιμένουμε -μάταια μέχρι τώρα- από αρθρογράφους κόμματα και ανθρώπους του πνεύματος

  17. Πόσο αγαπάμε αυτό τον τόπο, όταν ταγμένοι δημοσιογράφοι συνεργάζονται με την εξουσία και κοιμίζουν τον κοσμάκη, πιπιλίζοντάς του το μυαλό με αυτά που οι εκάστοτε ταγοί θέλουν να του περάσουν; Άσε ξέρω ότι το σχόλιό μου δεν θα δημοσιευτεί, όπως και κανένα άλλο μέχρι τώρα…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here