Πόσο απέχει ο θρίαμβος από τη συντριβή

0
35

Τα όρια στον αθλητισμό μεταξύ της απόλυτης αποθέωσης και της παταγώδους αποτυχίας είναι δυσδιάκριτα. Συνήθως τόσο όσο μία τρίχα! Τη δεκαετία του ’30, κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με τίτλο «Η ιστορία ξαναγραμμένη» που πραγματευόταν μέσα από δοκίμια του Μορουά, του Τσέστερτον και του Τσόρτσιλ ποιά θα ήταν η εξέλιξη αν κάποια γεγονότα άλλαζαν ελάχιστα μεν, ουσιαστικά δε. Το 1981 στην Ολλανδία, ένας κοινωνιολόγος επιχείρησε να γράψει ένα βιβλίο που άρχιζε με την υποθετική περίπτωση του ότι η Ολλανδία είχε κατακτήσει το Μουντιάλ του 1978, αφού το πλασέ του Ρέζενμπρινκ κατέληγε αντί για το δοκάρι του Φιγιόλ στα δίχτυα, στο τελευταίο λεπτό του τελικού. Η αλήθεια είναι πως τέτοιες στιγμές η λογική καταργείται και σκέφτεσαι τι θα είχε συμβεί αν η μπάλα πήγαινε λίγο δεξιά ή λίγο αριστερά, μία απόκρουση σε ένα πέναλτι, ή ένα γκολ που έπρεπε να μετρήσει και κακώς ακυρώθηκε, πόσο τούμπα θα έφερναν όσα ξέρουμε στην ιστορία του ποδοσφαίρου! Αν το σουτ του Ινιέστα στο τελευταίο λεπτό του ημιτελικού με την Τσέλσι πήγαινε άουτ ή στα χέρια του γκολκίπερ, η Μπαρτσελόνα δεν θα είχε διεκδικήσει ποτέ άλλους τρεις τίτλους (που κατέκτησε) κάνοντας ρεκόρ το 2009. Ή αν μετρούσε το δικό της γκολ πριν λίγους μήνες στο τελευταίο λεπτό με την Ίντερ, τότε θα είχε περάσει στον τελικό και θα είχε μείνει στα κρύα του λουτρού η ομάδα του Μουρίνιο! Αν είχε την ψυχραιμία ο Λίνκε να διώξει μακριά στον τελικό της Βαρκελώνης το 1999 στις καθυστερήσεις και όχι στα πόδια του Γκιγκς, πιθανότατα η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν θα ισοφάριζε ποτέ τη Μπάγερν. Αν ο διαιτητής δεν ακύρωνε το καθαρό γκολ του Πούσκας, η αχτύπητη Ουγγαρία θα έφερνε τον τελικό της Βέρνης με τη Γερμανία στα ίσια και ποιος ξέρει τη ροή της ιστορίας μετά; Όμως, αυτό ακριβώς είναι το ποδόσφαιρο. Ένα παιχνίδι, που οι οριακές εξελίξεις, σε κάποια γεγονότα, αλλάζουν τα πάντα. Πολύ δε περισσότερο από χρονιά σε χρονιά. Ένας χρόνος στο ποδόσφαιρο είναι αιώνας, δεν είναι απλώς δώδεκα μήνες. Το λέω και το γράφω κάθε χρόνο, αλλά οι πιο πολλοί δεν το αντιλαμβάνονται. Όχι μόνο το απώτερο παρελθόν, αλλά και το πολύ πρόσφατο, διδάσκει ότι μεταξύ μίας κάκιστης χρονιάς και μίας εντυπωσιακής, δεν χρειάζεται να μεσολαβήσουν αιώνες, μα μονάχα μερικοί μήνες! Ο περσινός Ολυμπιακός, που τον Μάιο ήρθε πέμπτος και τον Αύγουστο έμεινε εκτός Ευρώπης, είναι το απόλυτο φαβορί για τον τίτλο. Ο Παναθηναικός του νταμπλ είναι μέσα σε λίγους μήνες σε πολύ δύσκολη θέση και παρότι συνεχώς βελτιώνεται θέλει να καλύψει ένα μεγάλο χάντικαπ για να πάρει και πάλι τον τίτλο. Κάποτε ο Παναθηναικός του Κόβατς το ’82 -’83, που τερμάτισε έβδομος, με τους ίδιους πάικτες πήρε νταμπλ με τον Γκμοχ μόλις ένα χρόνο μετά. Και με τους ίδιους παίκτες που τον Απρίλιο του 1983 έκανε επτά σερί ήττες (μάλιστα μία από αυτές με 3-0 από τον Μακεδονικό), μέσα σε 24 μήνες με την προσθήκη Ζάετς και Σαραβάκου έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών κοντράροντας τη Λίβερπουλ! Αλλά και το αντίθετο συμβαίνει πολύ εύκολα. Ο ΠΑΟ του Ρότσα που το ’96 πήρε πρωτάθλημα και νίκησε τον Άγιαξ στο Άμστερνταμ στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ, την άλλη χρονιά έμεινε εκτός Ευρώπης! Όσο για τον Ολυμπιακό, λίγους μήνες πριν τελειώσουν τα δέκα πέτρινα χρόνια το ’97, έχανε από τον Απόλλωνα με 3-0 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, ενώ και στην δεκαετία του ’70 πριν αρχίσει η δημιουργία της μεγάλης ομάδας του Νίκου Γουλανδρή και του Λάκη Πετρόπουλου, είχε τερματίσει έβδομος το ’71, κάνοντας αρνητικό σερί έντεκα αγώνων χωρίς νίκη. Βρέθηκε, μάλιστα, για ένα μήνα τον Δεκέμβριο του 1970, για πρώτη φορά μέσα στη ζώνη του υποβιβασμού! Είπαμε, στο ποδόσφαιρο, τα όρια επιτυχίας και αποτυχίας είναι δυσδιάκριτα. Με μία διαφορά πάντως: Πως πρέπει να ξεχωρίζεις πότε πλησιάζεις κάπου από τύχη και όχι από προγραμματισμό.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here